۲۷. نێکێن سامِریئے کِسَّه

یَکّ رۆچے یَهودیانی شَریَتئے زانتکارے ایسّائے کِرّا آتک. آییا مردُمانا پێش دارگ لۆٹِت که ایسّا رَدێن تالیم دئیگا اِنت. گوَشتی: «او اُستاد! مَن چے بکَنان که اَبَدمانێن زِندئے واهُند ببان.» ایسّایا گوَشت: «هُدائے شَریَتا چے نِبِشتَه اِنت؟»

شَریَتئے زانتکارا گوَشت: «شَریَتَ گوَشیت که وَتی هُداوَندێن هُدایا په دِل و جان و گۆن سَجَّهێن وَس و واک و پَهم و پِگرا دۆست بدار و وَتی هَمساهِگا هَم وَتی جِندئے پئیما دۆست بدار.» ایسّایا گوَشت: «تئو شَرّ گوَشتگ، اَگَن هَمے پئیما بکَنئے، تَرا اَبَدمانێن زِندَ رَسیت.»

بَله شَریَتئے زانتکارا مردُمانا پێش دارگ لۆٹِت که منی زِندگی کَنگئے وَڑ و پئیم راست اِنت. چه ایسّایا جُستی کُرت: «شَرّ، گُڑا تئو منا بگوَش که منی هَمساهِگ کئے اِنت؟»

شَریَتئے زانتکارئے پَسئوا، ایسّایا کِسّهے آورت: «یَهودی مردے چه اورشَلیما دێم په اَریهائے شَهرا رئوگا اَت.

بَله لَهتێن دُزّا آ مرد دیست و گپت و آییئے زرّ و مال پُلِتنت و آییئے گوَرئے پُچّ و پۆشاک کَشِّتنت. آییئے جندِش انچُش جت که مِرگی بوت.

هَمے وَهدا یَهودی دینی پێشواے چه هَما راها گوَست. دینی پێشوایا ٹَپّیگێن مرد دیست که راهئے سَرا کَپتگ‌اَت. هما دمانا وَتی راهی تاب دات و اَنچُش گوَست و شُت که بزان آ مردی هِچّ ندیست.

باز وَهد نگوَست لاوی مردے چه هَمے راها گوَست. (لاوی یَهودیانی کَبیلَهے بوتگ و اے کبیلهئے مردم دینی پێشوا و پَرَستِشگاهئے هِزمَتکار بوتگ‌اَنت.) لاوی مردا هَم وَتی راه تاب دات و گوَست و شُت. آییا هَم ٹَپّیگێن مرد کُمَکّ نکُرت.

رَندا سامِری کئومئے مردے چه اۆدا گوَست. (سامِری و یَهودیان گۆن یَکدِگَرا نپرَتَ کُرت.) سامِریا دیست که مردے راهئے سَرا کَپتگ. زانتی که آ مرد یَهودیے، بَله اَنگَت آییئے سَرا بَزّگی بوت، کَپتگێن مردئے نزّیکّا شُت و آییئے ٹَپّی دَرمان کُرتنت.

پَدا سامِریا، یَهودی وَتی هَرا سوار کُرت و یَکّ کاروانسَراێا آورت و آییئے هئیالداری‌ای کُرت.

دومی رۆچا سامِریا لۆٹت که وَتی سَپَرا دێما ببارت، بله رئوگا پێسر کَمُّک زَر کاروانسَرائے هِزمَتکارئے دستا دات و گوَشتی: ‹ٹَپّیگێن مردئے چار و گُزارا بکَن. اَگَن تئو چه اے زَرّان گێشتِر آییئے سَرا هَرچ کُرت، وَهدے من پِرَ تَرّان تئیی زَرّانَ دئیان.›»

گُڑا ایسّایا چه شَریَتئے زانتکارا جُست کُرت: «تئو چے گوَشئے؟ چه اے سئیێن مردُمان همے ٹَپّیگێن مردئے هَمساهگ کئے اَت؟» آییا پَسّئو دات: «آییئے هَمساهِگ هَما مُردم اَت که آییئے سَرا رَهمی کُرت.» ایسّایا گۆن آییا گوَشت: «تئو برئو و هَما کارا بکَن.»