۳۱. ایسّا آپئے سَرا گامَ جنت

وهدے ایسّایا مَردم وَراک داتنت، گُڑا وَتی مُریدی گوَشتنت که بۆجیگا سوار بێت و مَزَن‌گوَرمئے دومی دَستا برئوێت. ایسّا وَت گۆن نکَپت. وهدے مُرید شُتنت، ایسّایا مردُم وَتی لۆگان راه داتنت و وَت په دْوا کَنگا کۆهێئے سَرا سَر کَپت. اۆدا تَهنا اَت و تان دێرا دْواییَ کُرت.

مُرید بۆجیگا سوار اَتنت و مَزَن‌گوَرمئے دومی نێمگا رئوگا اَتنت. دیستِش که دێما ترُند و تێزێن گواتے کَشّگا اِنت. شَپا دێر گوَستگ‌اَت، بَله آ اَنگَت مَزَن‌گوَرمئے دِلگاها اَتنت.

ایسّایا وَتی دْوا هَلاس کُرت و دێم پَه مُریدان راه گپت. آپئے سَرا گام جنان دێم پَه بۆجیگا شُت.

اَناگَت مُریدان ایسّا آپئے سَرا گام جَنگا دیست. سَکّ تُرسِت و گوَشتِش بَلکێن اے روهے. ایسّایا زانت که آ تُرسگا اَنت، گوَشتی: «مَتُرسێت، اے من آن.»

گُڑا پِترُسا گوَشت: «او اُستاد! اَگَن اے تئو ائے، گُڑا هُکم بکَن که من هَم آپئے سَرا تَئیی کِرّا کایان. ایسّایا گۆن پِترُسا گوَشت: «بیا.»

گُڑا پِترُس چه بۆجیگا اێر آتک و آپئے سَرا ایسّائے نێمگا رئوگا لَگِّت. وهدے پِترُس کَمُّک دێما شُت آییا وَتی چَمّ چه ایسّایا دور کُرتنت و آپئے چارگا لَگِّت. دیستی که چئول و مئوج و ترُند و تێزێن گوات منا اَنگِرّ کَنگا اَنت.

نون پِترُسا سَکّ تُرسِت و آپا اێر بُڈّگا لَگِّت. کوکّاری کُرت: «او اُستاد! مَنا برَکّێن.» هَما دَمانا ایسّایا دَست شَهار دات، پِترُسی گِپت و گوَشتی: «تئیی باوَر نِزۆر اِنت. پَرچا تئو منی سَرا باوَر نکُرت که من تَرا اێمِن و سَلامَتَ داران؟»

ایسّا و پِترُس بۆجیگئے تها شُتنت. هَما دَمانا ترُندێن گوات اێرمۆش بوت و چئول و مئوج آرام گِپتنت. مُرید هَبَکَّه منتنت و ایسّائے سَتا و سَنااِش کُرت و گوَشتِش: «بێشَکّ تئو هُدائے چُکّ ائے.»