۳۲. ایسّا جِنّی مردے و نادراهێن جَنێنێا دراهَ کنت

ایسّا بۆجیگئے سَرا گۆن وَتی مُریدان هَما دَمگا شُت که اۆدا دگه کئومے نِشتگ‌اَت. آ کئومئے نام «گِراسی» اَت. ایسّا و آییئے مُرید هُشکیا سَر بوتنت و چَه بۆجیگا اێر آتکنت.

وهدے ایسّا چَه بۆجیگا اێر کَپت، چَه شَهرئے مردُمان یَکّے که جِنّی گَنۆکے اَت گۆن آییا دُچار کَپت.

آ مرد اَنچُش زۆرمَند اَت که کَسّا آ داشتَ نکُرت. بَرے بَرے مردُمان آییئے دَست و پاد گۆن زَمزیلانَ بَستنت، بَله آییا زَمزیل هَم پرۆشتنت.

آ مرد هَما دَمگئے کَبرِستانا نِشتگ‌اَت. پُچّی گوَرا نێست‌اَت و رۆچ و شَپ کوکّاریَ کُرت و هَر وَهدا وَتا گۆن سِنگانَ بُرِّتی.

نون آ مرد ایسّائے کِرّا آتک و آییئے پادان کَپت. ایسّایا گۆن جِنّا هَبَر کُرت که آ مردئے سَرا اَت، گوَشتی: «اے مردا یَلَه بدئے.»

جِنّا گۆن ترُندێن تئوارێا پِریات کُرت و گوَشتی: «ایسّا، او مَزَن‌شانێن هُدائے چُکّ! تَرا گۆن من چه کار اِنت؟ تَرا هُدائے سئوگِند اِنت، منا اَزاب مدئے.» ایسّایا چَه جِنّا جُست کُرت: «تَئیی نام کئے اِنت؟» آییا پَسّئو دات: «مَنی نام ‹لَشکَر› اِنت پَرچا که ما باز اێن.»

جِنّان گۆن ایسّایا دَزبندی کُرت: «مِهربانی بکَن مارا چَه اے مُلکا مکَشّ.» هَمۆدا، جُمپێئے سَرا، هوکّانی رَمگے چَرگا اَت، جِنّان گۆن ایسّایا دَزبَندی کُرت: «مارا بلّ که اے هوکّانی جِسما پُتِرێن.» ایسّایا گوَشت: «شَرّ، هَمے کارا بکَنێت.»

جِنّان آ مرد یَلَه دات و هوکّانی جِسما پُتِرتنت و اَناگَت، هوکّ چَه جُمپا اێر کَپتنت و مَزَن‌گوَرما بُکِّتنت. آ کِساس دو هَزار هوکّ اَتنت.

هوکّانی شوانگ هَم هَمۆدا اَتنت. وهدے آیان اے چیزّ دیست، دێم پَه شَهرا تَتک و مردُمِش هال داتنت. مَردُم چَه شَهرا جِنّی مردئے چارگا آتکنت. بَله نون آ مردا پُچّ و پۆشاک گوَرا اَت و پَه هۆش و سار اۆدا نِشتگ‌اَت.

مَردُمان باز تُرسِت و گۆن ایسّایا گوَشتِش که مئے سَرڈگارا یَلَه بدئے و برئو. ایسّا بۆجیگا سوار بوت. هَما مرد که ایسّایا آییئے جِنّ دَر کُرتگ‌اتنت آتک و چَه ایسّایا دَزبَندی‌ای کُرت که بِلّ من تَئیی هَمراهَ بان.

بَله ایسّایا گوَشت: «مَنَ لۆٹان که تئو وَتی لۆگا برئو و وَتی مردُمان هال بدئے که هُدایا چۆن تئیی سَرا رَهم کُرتگ.»

آ مرد شُت و سَجَّهێن مردُمی هال داتنت که ایسّایا چۆنێن کارے په من کُرتگ. هَرکَسا که اے کِسّه اِشکُت هئیران بوت.

ایسّا مَزَن‌گوَرمئے دومی دَستا شُت و سَر بوت. مَردُمانی مزَنێن رُمبے آییئے کَشّ و کِرّا مُچّ بوت. هَمے مزَنێن رُمبا جَنێنے گۆن اَت که دوازدَه سال اَت آییئے هۆن بَند نبوتگ‌اَت. پَه وَتی اِلاجا مزَنێن رَنجے کَشِّتگ‌اَتی و وتی سَجَّهێن زَرّ و مالی هَم هَرچ کرتگ‌اتنت، بَله دراه بئیگئے بَدَلا ناجۆڑتر بوتگ‌اَت.

آییا پێسَرا اِشکُتگ‌اَت که ایسّایا بازێن نادراهے دراه کُرتگ. آییا جێڑت، اَگَن من ایسّائے پُچّان دَست بجَنان، اَلَّم دراهَ بان. گُڑا ایسّائے پُشتا آتک و ایسّائے پُچّی دَست جَتنت و آییئے هۆن هَما دَمانا بَند بوت.

ایسّایا هَما دَمانا زانت که یَکّ واک و کُدرَتے چَه من دَر آتکگ. گُڑا آییا چَکّ تَرّێنت و جُستی کُرت: «کئیا منی پُچّ دَست جَتنت؟» مُریدان گوَشت: «بازێن مردُمێا تَرا اَنگِرّ کُرتگ و گوَرگِند جَنگا اِنت. تئو پَرچا جُستا ائے که منی پُچّ کئیا دَست جَتنت؟»

بله هَما جَنێنا که ایسّائے پُچّ دَست جَتگ‌اتنت، آ سجّهێن کسّها سرپد اَت و پَه تُرس و لَرز ایسّائے پادان کَپت و گوَشتی که من اے کار کُرتگ و دراه بوتگان. ایسّایا گوَشت: «تئیی ایمانا تَرا دراه کُرتگ. برئو سَلامَت و اێمِن باتئے.»