۳۹. ایسّایا مَرکئے سزا دئیگَ بیت

شَپئے نێم اَت، مستِرێن دینی پێشوایا لۆٹِت چَه ایسّایا لهتێن جُست و پُرس بکنت، پَمێشکا سِپاهیگان ایسّا زُرت و هَماییئے کِرّا بُرت. پِترُس چه دورا آیانی پُشتا گۆن اَت. وهدے ایسّااِش مستِرێن دینی پێشوائے لۆگا بُرت، پِترُس ڈَنّا آسێئے کِرّا نِشت و وَتی دستی تاپێنت و گرم داتنت.

یَهودی دینی پێشوایان لۆگئے تَها ایسّائے تَنگ کَنگ و چه آییا جُست و پُرس کَنگ شُرو کُرت. بازێن درۆگێن شاهِدے آوُرتِش و آیان ایسّائے بارئوا درۆگێن شاهِدی دات. بَله یَهودی دینی پێشوایان نتوانت ایسّایا مئیاربار بکَننت پَرچا که شاهِدانی گپّ یَکّ نه‌اَتنت. ایسّائے جِندا هِچّ نگوَشت.

آهِرا مستِرێن دینی پێشوا پاد آتک و چه ایسّایا جُستی کُرت: «مارا بگوَش، تئو مَسیه ائے، نَمیرانێن هُدائے چُکّ ائے؟»

ایسّایا جواب دات: «هئو، من هَما آن و شُما منا گِندێت که هُدائے کَشا نِندۆکَ بان و چَه آسمانا اێرَ کایان. مَستِرێن دینی پێشوا چه ایسّائے هَبَران زهر گِپت و وَتی پُچّی دِرتنت. دێمی اے دِگه دینی پێشوایانی نێمگا کُرت و په کوکّار گوَشتی: «نون مارا دِگه شاهِدئے زَلورَت نه‌اِنت که اے مردئے کارانی بارئوا گواهی بدَنت. شُما سَجَّهێنان اِشکُت که اِشیا گوَشت من هُدائے چُکّ آن. نون شُما اے مردئے بارئوا چۆنێن شئورے بُرّێت؟»

سَجَّهێن یَهودی رَهبَران گۆن مستِرێن دینی پێشوایا گوَشت: «اِشیئے سِزا مرک اِنت.» آیان ایسّائے چَمّ بَستنت، لَٹّ و کُٹّ کُرت، تُکّ جَت و کَلاگ گِپت.

پِترُس ڈَنّا وَدارا اَت، هِزمَتکارێن جَنێنێا دیست و گوَشتی: «تئو هَم ایسّائے هَمراه بوتگئے.» پِترُسا گوَشت: «اِنّه، من اے مردما نزانان.» رَندا دِگَه جَنێنێا هَم هما پێسریگێن هَبَر گۆن پِترُسا کُرت و پِترُسا پَدا اِنکار کُرت. کمّے رندترا دِگه لَهتێن مردُما گوَشت: «ما زانێن که تئو ایسّائے هَمراه بوتگئے، شُما دوێن جَلیلئے مردم اێت.»

پِترُسا گوَشت: «مَنا نالَت اِنت، اَگَن من اے مردا زانان.» اَنچُش که پِترُسا هَمے سئوگِند وارت کُرۆسێا بانگ دات. ایسّایا چَکّ جَت و پِترُسی چارِت.

پِترُس چه اۆدا شُت و سَکّ گرێتی. هَمے وَهدا ایسّائے هَما مُرید یَهودایا که ایسّا دَزگیر کَناێنت، دیست که یَهودی رَهبَر په ایسّایا مرکئے سِزا لۆٹنت. آ باز پَرێشان بوت و شُت و وَتا کُشتی.

یَهودیَهئے دَمَگئے والی «پیلاتوس» نامێن رومی مردے اَت، آییا په رومئے بادشاها کارَ کُرت. آ وَهدا اِسراییلئے سَرا روما بادشاهیَ کُرت. یَهودی رَهبَران ایسّا، پیلاتوسئے کِرّا آوُرت. آیان لۆٹِت که پیلاتوس، ایسّایا مرکئے سِزا بدَنت و بکُشیتی. پیلاتوسا چه ایسّایا جُست کُرت: «تئو یَهودیانی بادشاه ائے؟»

ایسّایا پَسّئو دات: «تئو راست گوَشت، بَله منی بادشاهی زِمینئے سَرا نه‌اِنت. اَگَن منی بادشاهی زِمینئے سَرا بوتێن، منی هِزمَتکاران په من جَنگ کُرتگ‌اَت. مَن اے جَهانا آتکگان که هُدائے بارئوا راستێن هَبَرا بکَنان. هَرکَسا که راستی دۆستَ بیت، منی هَبَران گۆشَ داریت. پیلاتوسا جُست کُرت: «راستی چے اِنت؟»

وهدے پیلاتوسا گۆن ایسّایا هَبَر کَنگ هَلاس کُرت ڈَنّا شُت و گۆن مردمانی مُچّیا گوَشتی: «مَن چُشێن هِچّ چیزَّ نگِندان که اے مردا مرکئے سِزا دئیگ ببیت.» بَله یَهودی رَهبَر و اے دگه مردُمان کوکّار کُرت و گوَشت: «اے سَلیبئے سَرا درَنجگ و کُشگ ببیت.» پیلاتوسا گوَشت: «اے مردا هِچّ رَدێن کارے نکُرتگ که مئیاربار ببیت. بَله آیان گێشتِر کوکّار کُرت. گُڑا پیلاتوسا سئیُمی رَندا گوَشت: «اے مئیاربار نه‌اِنت.»

بَله آهِرا پیلاتوسا تُرسِت که بَلکێن مردُم شۆرِش بکَننت. گُڑا رازیگ بوت که آییئے سِپاهیگ ایسّایا سَلیبئے سَرا بدرَنجنت. رومی سِپاهیگان ایسّا شَلّاک و هئیزَران جَت و بادشاهی کَباهے گوَرا دات و چه ڈَنگَر و کُنٹگان اَڈّ کُرتگێن تاجے سَرا دات. آیان ایسّا کَلاگ گِپت و گوَشت: «بچارێت، اے یَهودیانی بادشاه اِنت.»