۴۱. هُدا ایسّایا زِندگَ کنت

ایسّائے کَبر کَنگا رَند، یَهودی دینی پێشوایان گۆن پیلاتوسا گوَشت: «آ درۆگبَندێن ایسّایا گوَشتگ که من چه وَتی مرکا سئے رۆچا رَند زِندگَ بان. کَسے اَلَّم ایسّائے کَبرئے سَرا نِگَهپانی بکنت. چۆ مبیت که آییئے جۆنا مُرید بدُزّنت و ببَرنت. اَگَن ایسّائے جۆنا بدُزّنت، گُڑا گۆن مردُمانَ گوَشنت که ایسّایا چَه مرکا جاه جَتگ.

پیلاتوسا گوَشت: «سِپاهیگ بزورێت و کَبرئے نِگَهپانیا بکَنێت، هَمینچُک که توانێت.» گڑا کَبرئے دَپئے سِنگِش مۆمبَند کُرت و سِپاهیگِش نِگَهپان کُرتنت که ایسّائے جۆنا کَسّ مدُزّیت.

ایسّائے مرکئے دومی رۆچ شَبَّت اَت. شَبَّتئے رۆچ یَهودیانی آرام کَنگئے رۆچ اِنت. کَسّ ایسّائے کَبرئے سَرا نشُت. بَله شَبَّتئے دومی رۆچا سُهبا ماهَلَّه لَهتێن جَنێن تئیار بوت و ایسّائے کَبرئے سَرا شُتنت. آیان وَشبۆێن دارو گۆن اَت که ایسّائے جۆنا چَرپ بکَننت.

کَبرئے سَرا جَنێنانی رَسگا پێسَر، اۆدا مزَنێن زِمین‌چَنڈے بوت. پرێشتگے چه آسمانا آتک و ایسّائے کَبرئے دَپئے سِنگی دور کُرت و سِنگئے سَرا نِشت. پرێشتگ چۆ گرۆکا درَپشگا اَت. کَبرئے سَرئے سِپاهیگان پرێشتگ دیست. سِپاهیگان باز تُرسِت و مُردگانی پئیما زِمینئے سَرا کَپتنت.

وهدے جَنێن کَبرئے کِرّا آتکنت، پرێشتگا گۆن آیان گوَشت: «مَتُرسێت. ایسّا اِدا نه‌اِنت. آییا چه مرکا جاه جَتگ، هما پئیما که گوَشتگ‌اَتی. کَبرئے تَها بچارێت.» جَنێنان کَبرئے تۆکا چارِت که هَمۆدا ایسّائے جۆن اێر کَنگ بوتگ‌اَت، بَله نون آییئے جۆن اۆدا نه‌اَت.»

پَدا پرێشتگا گوَشت: «برئوێت و مُریدان بگوَشێت که ایسّایا چه مرکا جاه جَتگ و چه شُما پێسَر جَلیلا رئوت.»

جَنێن باز گَل بوتنت و هَبَکَّه هم منتنت. تچان تچانا مُریدانی کِرّا شُتنت که اے وَشّێن هالا آیان سر بکننت.

وهدے جَنێن په وَشّێن هالئے دئیگا دێم په مُریدان رئوگا اَتنت، ایسّا آیانی دێما زاهِر بوت. آ ایسّائے پادان کَپتنت و سَتا و سَنااِش کُرت. ایسّایا گوَشت: «مَتُرسێت. برئوێت و منی مُریدان بگوَشێت که جَلیلا برئوێت که شما منا هَمۆدا گِندێت.»