۴۹. هُدائے نۆکێن اَهد و پئیمان

یکّ رۆچے پرێشتگێا گۆن وَرناێن جِنکّێا که نامی مَریَم اَت گوَشت: «هُدائے چُکّ چه تئو پێدا بیت.» آ اَنگَت جَنێن‌چُکّ اَت، بَله چه هُدائے پاکێن روها آییئے لاپ پُرّ بوت. آییا مردێن‌چُکّے بوت و نامی ایسّا کُرت. ایسّائے پێدائِش جِتاێن پێدائِشے اَت و پَمێشکا آ هَم هُدا اِنت و هَم اِنسان.

ایسّایا بازێن مۆجِزَهے کُرت و چه هَمے مۆجِزَهان زانگَ بیت که ایسّا، هُدا اِنت. آییا آپئے سَرا گام جَت و توپّانی اێرمۆش کُرت. آییا بازێن نادراهے دراه کُرت و باز مردُمانی جِنّی کَشِّتنت. آییا مردُم چه مرکا هَم زِندگ کُرتنت. چه پَنچ نگَن و دو کَسانێن ماهیگا پَنچ هَزار مردُمی وَرگ داتنت.

ایسّا مزَنێن اُستادے هَم بوتگ. آییئے سَجَّهێن تالیم و هَبَر راست بوتگ‌اَنت. ایسّا هُدائے چُکّ اِنت و آ شَرّ و هَرابئے پَرکا زانت، پَمێشکا توانتی مردُمان بگوَشیت که کُجام کارا بکَنێت و کُجام کارا مکَنێت. په مِسال، آییا گوَشت: «اَنچُش که تئو وَتا دۆستَ دارئے، هَمے پئیما آ دِگه مردُمان هَم دۆست بدار.»

اے تالیمی هَم دات که هُدایا چه هَر چیزّا گێشتِر مِهر بکَن، چه وَتی مال و هَستی و جن و چُکّا گێشتِر هَم دۆستی بدار.

هُدا لۆٹیت که مئے دِلئے بادشاه ببیت. ایسّایا گوَشت که هُدایا وَتی دِلئے بادشاه کَنگ چه دُنیائے اے دِگه سَجَّهێن چیزّان پُراَرزشتِر اِنت. اَگَن تئو بمَنّئے که ایسّا مَسیه په تئیی گناهانی شۆدگا مُرت و پدا زندگ بوت، هُدا تئیی گناهانَ شۆدیت و تئیی دِلئے بادشاهَ بیت.

ایسّایا گوَشت که لَهتێن مردُم منا منّیت و هُدا آیانَ رَکّێنیت. بَله لَهتێن مردُم منا نمَنّیت. آییا اے هَم گوَشت که لَهتێن مردُم شَرّێن زِمینئے پئیما اِنت. هُدا آیان پَمێشکا رَکّێنیت که آ ایسّائے وَشّێن مِستاگئے سَرا باوَرَ کَننت. بَله لَهتێن مَردم هَما تلارێن زِمینئے پئیما اِنت که اۆدا کِشارَ نبیت. اے مردُم ایسّائے وَشّێن مِستاگا هِچَّ نمَنَّت. هُدائے هَبَر تُهمئے پئیما اِنت، بَله اَگَن تلارێن زِمینئے سرا بکَپنت نرُدَنت و بَر و سَمَرَ نئیارنت.

ایسّایا تالیمَ دات و گوَشت که هُدا گۆن گُنَهکاران سَکّ باز مِهرَ کنت. هُدا لۆٹیت که گُنَهکاران ببَکشیت و آیان وَتی چُکّ بکنت.

ایسّایا اے تالیم هَم دات که هُدا چه گُناها نپرَتَ کنت. آدَم و هئوایا گُناه کُرت و پَمێشکا آیانی سَجَّهێن نسل و پَدرێچانی دِلا گُناها جاگَه کُرت. مِسال، ما وَتپَسُند اێن و باز بَرا وَتی دِلا هَسَدّ و کێنگَ دارێن. اے جَهانئے سَجَّهێن مردُم گُنَهکار اَنت و چه هُدایا دور اَنت.

بَله هُدا اے پئیما گۆن دُنیائے سَجَّهێن مردُمان مِهرَ کنت: هُدایا وَتی یَکّێن چُکّ ایسّا پَمێشکا کُربانیگ کُرت که هَرکَس که ایسّائے سَرا ایمان بیاریت هُدا آییئے گُناهانَ بَکشیت و آییا هِچّ سِزا نرَسیت. باوَرمَند تان اَبَد هُدائے کِرّا زِندگَ بنت.

ما سَجَّهێن مرکئے لاهک اێن پَرچا که ما گُناه کُرتگ. هُدایا اے هَکّ هَست که مارا سِزا بدَنت، بَله ایسّایا مئے گُناهانی سِزا وَتی سَرا زُرت. ایسّا وَت تئیار بوت که وَتا سَلیبئے سَرا کربانیگ بکنت. په مئے گُناهان آییا وَتی جان دات.

ایسّایا وَت هِچبَر گُناه نکُرت و پَمێشکا آییا مرک پِر نێست‌اَت، بَله اَنگَت په سَجَّهێن اِنسانانی گُناهان سَکّێن گرانێن مرکے وَتی سَرا زُرتی. گۆن وتی اے کارا، آ هَما کامِلێن کُربانیگ بوت که منی و تئیی و دُنیائے اے دِگه سَجَّهێن مردُمانی گُناهانَ شۆدیت و دورَ کنت. ایسّایا وَتی آسمانی پِتئے هَبَر زُرت و وَتا کُربانیگ کُرت. نون هَرکَس که چه وَتی گُناهان پَشۆمان ببیت و تئوبَه بکنت و ایسّائے سَرا باوَر بکنت، هُدا آییئے هَر پئیمێن گُناهانَ بَکشیت، بِلّ تُرے آییئے گُناه سَکّ سِلّ ببنت.

بلکێن تئو بازێن شَرّێن کارے بکَنئے، بَله اے کار تَرا نرَکّێننت. هُدا تئیی نێکێن کارانی سئوَبا تئیی گُناهانَ نبَکشیت. بَسّ تئو بایَد اِنت باوَر بکَنئے که ایسّا هُدائے چُکّ اِنت و آ تئیی جاگَها سَلیبئے سَرا مُرت و هُدایا پَدا آ چه مرکا زِندگ کُرت. اَگَن تئو هَمے چیزّئے سَرا باوَر بکَنئے، هُدا تئیی گُناهانَ بَکشیت.

هَرکَس که ایسّائے سَرا باوَرَ کنت و آییا وَتی هُداوندَ منّیت هُدا آ مَردما رَکّێنیت. بَله هَرکَس که ایسّائے منّگا تئیارَ نبیت هُدا آییا نرَکّێنیت. سێرێنے ببئے شَرّ یا گَریبے ببئے شَرّ، مردێنے ببئے شَرّ یا جَنێنے ببئے شَرّ، پیرێنے ببئے شَرّ یا کَسانێنے ببئے شَرّ، شَگربی ببئے شَرّ یا مَگربی ببئے شَرّ، هُدا گۆن تئو مِهرَ کنت و لۆٹیت که تئو ایسّائے سَرا باوَر بکَنئے و گُڑا هُدا تَرا په چُکّیَ زوریت.

ایسّا تَرا تئوار کنگا اِنت که تئو آییئے سَرا باوَر بکَن و پاکشۆدی بکَن. تئو باوَرَ کَنئے که ایسّا، هُداوندێن مَسیه اِنت و هُدائے یَکّێن چُکّ اِنت؟ تئو باوَرَ کَنئے که گُنَهکار ائے و وَتی گُناهانی سئوبا هُدائے سِزائے لاهک ائے؟ تئو باوَرَ کَنئے که ایسّا په تئیی گُناهانی شۆدگا سَلیبئے سَرا مُرت؟

اَگَن تئو ایسّائے سَرا باوَر بکَنئے و هَما کارا بمَنّئے که آییا په تئو کُرتگ، تئو ایسّائے مُریدے بئے. نون شئیتانَ نتوانت چه وَتی تَهاریئے بادشاهیا تئیی سَرا هُکمرانی بکنت. هُدا چه وَتی رُژناییئے بادشاهیا تئیی سَرا هُکمرانی کَنگا اِنت. پێسَرا تئو گُناه کرتگ، بَله نون هُدایا تَرا واک و توان داتگ که گُناه مکَنئے. هُدایا تَرا نۆکێن و پاک و پَلگارێن زِندے داتگ.

اَگَن تئو ایسّائے مُرید ائے، دلجم بوتَ کنئے که هُدایا تئیی گُناه بَکشِتگ‌اَنت پَرچا که ایسّایا سلیبئے سرا تئیی جاگها وتی جان داتگ. نون هُدایا تَرا په چُکّی زُرتگ.

اَگَن تئو هُدائے چُکّ بوتگئے و هُداوَندێن ایسّائے رَندگیر ائے، نون تئیی دِلَ لۆٹیت که ایسّائے تالیمان بمَنّئے. بِلّ تُرے تئو ایسّائے مُریدے ائے، اَنگَت شئیتان تَرا گُناه کَنگَ پَرماییت، بَله هُدا هَر وَهدا وَتی کئولئے سَرا اۆشتاتگ و وَهدے تئو وَتی گُناهانَ منّئے، گُڑا آ تَرا بَکشیت. هُدا تَرا واک و توان هم دَنت که تئو چه گُناهان دور ببئے.

هُدا تَرا گوَشیت که دْوا بکَن و پاکێن کِتابا بوان. تَرا اے هَم گوَشیت که گۆن ایسّائے اے دِگه باوَرمَندان منی پَرستِشا بکَن. تئو بایَد اِنت اے دِگه مردُمان هَم بگوَشئے که هُدایا په تئو چے کُرتگ. اَگَن تئو اے سَجَّهێن چیزّان بکَنئے، تئو ایسّا مَسیهئے مُهرێن مُریدے بئے.