۳۳- قصه‌ای دهقان

روزی عیسی در کنار دریاچه‌ای نشسته بود. او به یک جمعیت بزرگی از مردم تعلیم می‎داد. تعدادی زیادی از مردم در آنجا آمده بودند تا به سخنان عیسی گوش بدهند. چون عیسی جای کافی برای صحبت با همه‌ای آنها نداشت، بنابراین او بر کشتی‌ای که در آب بود نشست و از آنجا شروع به تعلیم دادن مردم نمود.

عیسی این قصه را گفت: «دهقانی برای کشت دانه‎ به مزرعه رفت. هنگامی که او مشغول پاشیدن دانه ها بود، به صورت اتفاقی مقداری از دانه‎ها در بین راه افتادند و پرندگان آمده، همه‌ی دانه ‎ها را خوردند.»

«دانه‎ های دیگر روی سنگچل ها افتادند، جایی‌که خاک بسیار کم وجود داشت. دانه‎ ها در زمین سنگچل دار بسیار زود جوانه زدند، اما ریشه‎ های آنها توانایی رفتن به عمق خاک را نداشتند. وقتی آفتاب طلوع کرد و گرمی شد، گیاهان پژمرده شده و از بین رفتند.»

«دانه های دیگر میان بوته های خار افتادند. این دانه ها‎ در حال رشد بودند اما خارها آنها را خفه کردند. بنابراین گیاهانی که از دانه های زمین خاردار رشد کرده بودند، هیچ حاصلی ندادند.»

«دانه های دیگر در خاک خوب افتادند. آن دانه ها رشد کرده سی، شصت و حتی صد برابرِ دانه‎ های کشت شده حاصل دادند. هرکی می‎خواهد از خدا پیروی کند، به سخنان من گوش بدهد!»

این قصه شاگردان را گیج ساخت. بنابراین عیسی به آنها توضیح داد: «دانه، کلام خدا است. راه، کسی است که کلام خدا را می‎شنود ولی آن را درک نمی‎کند، سپس شیطان آن کلام را از او می‎دزدد. یعنی، شیطان مانع می‌شود تا آن کس کلام خدا را بفهمد.»

«زمین سنگچل دار کسی است که کلام خدا را می‎شنود و آن را با خوشی می‎پذیرد، ولی وقتی در سختی ها رنج می‎کشد و یا هم دیگران او را رنج می‎دهند، او از خدا روی می‎گرداند. در حقیقت او دیگر به خدا توکل نمی‎کند.»

«زمین خاردار کسی است که کلام خدا را می‎شنود، ولی او شروع به تشویش کردن درباره چیز های بسیار می‌کند و آن شخص تلاش می‎کند تا چیز های بیشتر را حاصل کند. پس از مدتی، دیگر نمی‎تواند تا خدا را دوست داشته باشد. پس آنچه از کلام خدا آموخته است، او را قادر به خشنود ساختن خدا نمی‎سازد. او مانند ساقه های گندم است که هیچ دانه‌ی تولید نمی‎کند.»

«اما دانه ها در خاک خوب، مانند کسی است که کلام خدا را می‎شنود، ایمان می‎آورد و میوه می‎دهد.»