۳۹- عیسی رَه ماکَمَه مُونَه

نِیمای شاو بود که عسکرا، عیسی رَه دَه خانه کاهن اعظم بُردَن تا اَزو تاقیق کنَه. پترُس اَم از پُشت سر از وا مِیماد. غَیتیکه عسکرا عیسی رَه مِینَه خانه بُردَن، پترُس دَه بُرونِ خانه شِیشتَد و کَد آتِش خودخو رَه گرم موکَد.

رهبرای یهود عیسی رَه دَه مِینِه خانه ماکمَه کَدَن. اونا شایِدای دروغی زیاد اوُردَن که دَه بارِه عیسی دروغ گفتَن. ولی گپای از وا کَد یگدیگه‎شی سر نَموخورد، اَزی خاطر رهبرای یهود ثابت نَتَنِستَن که او گناه کار اَسته. عیسی اِیج چیز نگفت.

دَه آخر، کاهن اعظم رُست سن عیسی توغ کَد و گفت: «‌دَه مو بوگی، تو مسیح اَستی، پسر خدای زنده؟»

عیسی گفت: «من هستم، ما رَه اُوش خاد کدید که کَد خدا شیشتَه باشُوم و از آسمو بایُوم.» کاهن اعظم از خاطر اَزیکه از تورای عیسی قارشی اَماد، کالای خو رَه چِیرَه کَد. او سر دیگه رهبرا چیغ زَد: «مو دیگه شایِد دَه کار نَدریم که بلدِه مو بوگیَن اِی مرتیکه چیز کار کَدَه! خودگون شوم شنیدِین که او مُوگَه ما پسر خدایُوم. تصمیم شُوم دَه بارِه شی چیَه؟»

تمام رهبرای یهود دَه جواب کاهن اعظم گفتَن: «سزای اَزو مرگَه!» باد اَزو، چیمای ‎شی رَه بسته کَدَن، بَلِه ¬شی تُف اندَختَن، زدَن و او رَه مَسقرَه کدَن.

دَه بارِه پترُس، او دَه بُرونِ خانه مَتَل بود. یگ دختر خذمتگار او رَه دید. او دَه پترُس گفت: «تو اَم کَد عیسی بودی!» پترُس مُنکر شد. پسانتر یگ دختر دیگه اَم اَمو رقم گفت و پترُس باز اَم مُنکر شد. دَه آخر باضی مردم گفتَن: «مو موفامیم که تو کَد عیسی بودی از خاطریکه اَردوی شُوم از جلیل اَستِین.»

باد اَزو پترُس گفت: «خدا دَر مه نالَت کَنَه اگه اِی مرتیکه رَه بِنِخشُوم!» یگ دفه‌ی، باد اَزیکه پترُس اِی رقم قسم خورد، خُرُو بَنگ دَد. عیسی تَو خورد و سن پترُس تُوغ کَد.

پترُس رافت و ماکم وُیِی کَد. دَه اَمو وخت، یهودا، اَمو کس که دَه عیسی خیانت کدَد، دید که رهبرای یهود عیسی رَه دَه مرگ محکوم کَدَن. یهودا پر از غم شد و رافت و خود کشی کَد.

دَه اِی وخت، پیلاتُس والی یهودیه بود. او بلدِه روم کار مُوکَد. رهبرای یهود، عیسی را پیش اَزو اَوُردَن. اونا از پیلاتُس خاستَن که عیسی رَه محکوم کَنَه و بُکشَه. پیلاتُس اَز عیسی سوال کَد: «تو پادشای یهودیا یِی؟»

عیسی جواب دَد: «تو راس گفتی ولی پادشایی از مَه، اینجی دَه زِمِی نِیَه. اگه اِینجی موبود، خذمتگارای مَه بَلدِه مَه جنگ مُوکَدَن. ما دَه زِمِی اَمدُوم که حقیقت رَه دَه بارِه خدا بُگُوم. اَرکس که حقیقت رَه دوست دِرَه دَر مَه گوش بِدیَه.» پیلاتُس سُوال کَد: «حقیقت چیَه؟»

باد اَز صوبت کَدو کَد عیسی، پیلاتُس بورو دَه بین جمِّیت رافت و گفت: «ما اِیچ دلیل پیدا نکدُوم که اِی مرتیکه سزای شی مرگ باشه.» ولی رهبرای یهود و جَمِّیت مردم چیغ زَدَن: «او رَه مصلوب کو!» پیلاتُس جواب دَد: «او اِیچ کار غلط نَکدَه که گناه کار باشه.» ولی اونا بِلَن¬تر چیغ زدَن. باد اَزو پیلاتُس بلدِه بار سوم گفت: «او گناه کار نِیَه!»

پیلاتُس ترس خورد که جَمِّیت مردم شورش خاد کَدَن. اَزُوختی او قبول کَد که عسکرای ‎شی عیسی رَه مصلوب کَنَه. عسکرای رومی عیسی رَه شلاق زدَن و یگ چَپَن پادشایی دَه جان ‎شی دَده و یگ تاجی از خار بَلِه سر شی اِیشتَن. باد اَزو اونا عیسی رَه مَسقرَه کدَه و موگفتَن: «پادشای یهودیا رَه تُوغ کِید!»