۵۰- عیسی وا اَگِردِ

نزدیک ب ۲۰۰۰ سالَ کُ آدِمونِ زیادی خِبَرِ خوشِ انجیلِ عیسی مسیح را اَشنِوِندَ. کلیسا در حال رُشد بُدَ و عیسی وَعدَ شادادَ کُ آخر دنیا واکیمی گِردا. اگر چ عیسی نَمِدَ هنی و ب وعده خوش وَفا کیمی کَ.

خدا از هَمَ شِی هِمینطَوری کُ منتظر عیسی مسیح هِمَ تا بوره، مقدس زندگی کُرُمَ و نُش تکریم کِرُمَ. نُ از هَمَ شِی تا در مورد پادشاهی نُ هادِ پاکجَ دَم بِدُمَ. وقتی کُ مسیح هَنی دیم زِمین زندگی شَکَ، نِزِینی شَوات: «شاگردونِ مَ خِبَرِ خوش پادشاهی مَ دیم جهان را موعِظَش اَکِرِندَ، نُوقتی پایان جهان کیمی اَمَ.»

قومونِ زیادی هِندَ کُ هَنی در باره عیسی چی نُزونِندَ. بَدِ نِ کُ عیسی ب آسمون واگردا، نُ ب مسیحیون بَشوات کُ نِ خبر خوش را ب پاکِ آدِمونی کُ هِچ وقت عیساشون نِدیدَ اعلام کِریَ. عیسی بَشوات: «بِشیَ و پاکِ ملَّتون شاگردِ مَ کِریَ، چون کُ قلبون مثلِ مزرعه آماده دِرو کَردَنَ.»

عیسی نِش جی بُوات کُ: «خادم از آقای خوش والاتَر نَهَ. هَمون طَور کُ اربابون از مَ نفرتِشون دَ، شُمَ جی ب خاطِرِ مَ شکنجِ اَدِندَ و کیمی کُشت. نِ جهان د رنج کیمی کشا ولی دل قوی داریَ؛ چون کُ مَ شیطان را کُ حاکِم ن جهانَ شکستِم دا. اَگِ تا آخر ب مَ وفادار بمونیَ، خدا شما نجات کیمی دا!»

عیسی شاگردونِش را داستانی تعریفش کَ تا ب نمین بُواجه چ بلایی سر جهان و مردم کیمی اَمَ. نُ بشوات: «مِرده ای دیم مزرعه خوش بذری بَشکشَت. وقتی کُ خوُ ب، دشمن بَمَ و لای نُ بَذرَ علف هرزِش بَشکشت و بُشُ.»

وقتی بذرون جوانَشون کَ مردم بَشُنوات: «اقا، شُمَ بذر خیب دیم نِ زمین بَدُنکَشت! چی چی را علف هرز بین نِمین رشدِش بِکَردَ؟» نُ بَشوات: «نِ اَتونِ کار دشمنونِ مَ بِ کُ بَشُنکَشتِ بِ. ایی دونِ از دشمنونِ مَ نِ کارش بِکَردَ.»

کارگرون در جُوابِ اربابِ خوشون بَشُنوات: «ایگا علفون بَرکِشُمَ؟» ارباب پاسخ شادا: «نَ اَگِ نِکار کِریَ بعضی از گندمون جی هُمراهِ نمین بَراَکِشیَ. تا موقع دِروو صبر کِریَ و بعدِش علفون بُسوجَنیَ، ولی گندمون ب انبار مَ باریَ.»

شاگردون متوجه معنی نِ داستان نُبُدِندَ و از عیسی درخواستِشون کَ تا بیشون را توضیح هادِ. عیسی بَشوات: «مردی کُ بذر خیب بَشکَشت نشوندهنده مسیحَ. مزرعه نشوندهنده دنیا هَ و بذر خیب نُشون دَهنده مردمی هِندَ کُ ایمانِشون باهاردَ روو پادشاهی خدا هِندَ.»

علف هرز مال آدمونیَ کُ مال شیطوننِدَ و شرورِندَ. دشمن نُ مِردَ یَنی نُ کُ علف هرزِش بَشکشت شیطانَ. فصل درو آخِرِ دنیاهَ و دِروگَرون فِرشتِگَلِندَ.

وقتی کُ دنیا تُموم بِبِ فرشتگَل پاکِ مردمی کُ مال ابلیسِندَ را از پاکِ دنیا جمع اَکِرِندَ و ب دریاچه آتیش اَخوسِندَ. یاقایی کُ هادِ رنج و عذاب وحشتناکی گریه اَکِرِندَ و دندونونِشون ب هُم اَسایِندَ. ولی، عادلونی کُ عیساشون پیرویشون کَ مثله خورشید رو پادشاهی پدر خوش، خدا، کیمی دِرَخشا.

عیسی همچنان بَشوات کُ پیش از نِ کُ دنیا تُموم گِردِ م وا اَگِردُم. نُ همون طَوری کُ زمینِش ترکِش کَ وا اَگِردِ، ینی ایی بِدَنِ فیزیکی کیمی دَ و دیم اَوورونِ آسمون کیمی اَمَ. وقتی کُ عیسی واگردِ، هر مسیحی کُ بِمَردَ، از مردِگَل پا اَبِ و روو آسمون هادِ نُ ملاقات کیمی کَ.

بَدِش مسیحیگَلی کُ جیدَ هِندَ ب آسمون صعود کیمی اَکِرِندَ و ب بِقیَ مسیحیونی کُ پابُدِندَ از مرگ اَپیوندِندَ. پاکِ نُمین هاد عیسی نینِ کیمی بُدِندَ و عیسی هادِ قَومِ خوش زندگي اَکِرِ. نُمین هادِ صلح همیشگی هادِ هُم زندگی کیمی اَکِرِندَ.

عیسی وعدَ شادا ب هر کین کُ ب نُ ایمان داره، تاجی کیمی بَخشا. نُمین هُمراه خدا تا ابد دیم پاکِ چی حکومت کیمی اَکِرِندَ و روو آرامش کامل کیمی بُدِندَ.

ولی خدا آدِمونی کُ ب عیسی ایمانشون ناهاردَ را قضاوت کیمی کَ. نُ نُمین ب جهنم اَخوسِ. نینِ یاقایی هَ کُ نُمین تا ابد گریه کیمی اَکِرِندَ و دندونونِ خوشون ب هُم فشار اَدِندَ و رنج اَکِشِندَ. آتیشی کُ هِچ وقت خاموش نَب و نُمین اَسوجَنِ و کرمونی کُ از خَردَنِ نُمین سیر نَبِندَ و وانَشتِندَ.

وقتی کُ عیسی واگرِدِ شیطون و پاکِ حکومَتِش نابود کیمی کَ. شیطان هُمراه با تِموم آدِمونی کُ یاقا خدا نُش پیرویشون بِکَ تا اَبَد نینِ دِ بَسوجِندَ.

ب خاطر نافرمونی آدم و حوا و وارد بِکَردن گناه ب روو دنیا، خدا جهانِش لعنتِش کَ و تصمیمِش گیَت تا نابودِش کِرِ. ولی رویی خدا آسمون ک زِمین جدیدی کیمی آفرید کُ کامل کیمی بُ.

عیسی و قَومِش روو زِمین جدید زندگی کیمی کِرِندَ و تا آخر دیم پاکِ چی کُ وجود داره حکومت اَکِرِندَ. نُ هر اشکی را از چِیمونِ مردم پاک کیمی کَ. اَی غَمی نِکیم بُ و هِچکین رَنجی نِکیم کِشا. نُمین هِچ وقت گِریَ نَکِرِندَ و اَی کَسی مَریض نِکیم گِردا و نَمیره. و هِچ چی وَد نینِ نِکیم بُ و عیسی هادِ صلح و عدالت دیم پادشاهی خوش حکومت کیمی کَ. از نُ ب بَعد نُ هادِ قَومِ خوش تا ابد کیمی بُ.