28. एक शावकार जवान अधिकार वालो

एक दन एक शावकार जवान अधिकार येशुक आईन बोलो, “चांगलो मास्तर सबन ती मोठो जल्म मिलनू करीन महै सु करनू?” येशु रो हाँ बोलू, “तू मान चागलो शे बोलत? एक देव क कोई चांगलू काईनी फेरी तू सबन जीवन हाँ छ तध देवनी क आज्ञा आयकी।”

“कोणती आज्ञा म आयकू हिनो आवश्यकता छ?” सु मन हीरो विचारु येशुते उत्तर दिदु, “हात्या कर नको, भेदभाव कर नको, चोरा कर नको, बो खोटु बोल नको, आपना आयाबानो मान राख, तू जिम तारा परिवार पर प्रेम करत ईमच तू तारा शिजारी तो प्रेम कर।”

परन्तु यो हिये बोल्यू, “आ सबन आज्ञा म बचपन ती तारो वात आयएतो आये सबन जगना लिये म आजिक सू कराणी गरज छ?” येशु रो हिना आळी देखु आणि हीना पर प्रेम करो।

येशु रो जवाद दिदो, “जर तू हिनाव्आड़ी पूरा मण ती देखत तो फेरी जा जो संपत्ती एचीन आयला पैसा छ ताराकन यो गरीबन वाटीन आव म्हणजे तून स्वर्ग म धन मिलशे फेरी आव आणि माराकड चाल।”

येशु नू यो वात आयकीन यो चांगलो निराश हुई गयो, कारण की यो धनो शावकार थो हिनाकन ओ जमिन थी यो कोईन देवानी इच्छा कोणी थी, यो येशु कनती चली गयो।

फेरी येशु ये आपना शिष्य बोलू, “शावकार हो सवर्ग ना राज्य म जानू घनू कठिण छ हो शावकार नू सवर्ग ना राज्य म आवनू म्हणजे उलटू सुईना भोका मता जानू सोपू छ।”

जद शिष्यये यो आयकू तध हिवन नवल नो जटको लागो आजीक यो बोल्या, “फेरी किनु तारण होनु शक्य छ?”

येशु ये हिना शिष्य आळी देखीन बोल्यु, “कि आदमी शक्य छ परन्तु देवन सबन काही शक्य छ।”

पेत्र ये येशु न बोल्यु, “आम्ह सबन काही छोडीन तारा पाछल आई व्यात आन्हू सू फल मिल से बा आम्हान?”

येशु ये जवाद दीदे, “मारा लिए भाई, बन, आया, बा, आणि लड़का आणि धन छोड़ी राख्युत, हिवने 100 पिट्टी ती जास्त मिलसे आणि हिनाच वाणी आनंत काळनो स्वर्गीय जीवन नो वचन मिलसे। परन्तु पहिले यो शवटल्या आजिक शवटल्या यो देखू आमच जल्म भरना लिए हुशे।”