1. सृष्टि

असो प्रकारे सुरवात मा परमेश्वरन सर्व वस्तू की सृष्टी करिस. ओनो सय दिवस मा दुनियाला अन् जो काही ओकामा हा वय सर्वाला तयार करीस. परमेश्वर को याकोनो पृथ्वी तयार भयो को बाद अकोमा खूप अंधार अन् खाली होता. बल्केन आब पर्यंत परमेश्वर न ओकोमा कोणतीभी वस्तू बनाईस नही होती. बल्केन परमेश्वर कीआत्मा पाणी को बऱ्या तैरत होती.

मग परमेश्वर न बलिस, “उजळ हो! अन् उजळ भय. परमेश्वर न देखीस की उजळ चांगला हा अन् ओला दिवस बलिस. अन् ओन ओला अंधार पासलक दूर करीस, ज्याला ओन रात बलिस. परमेश्वर न सृष्टी बनाबोको पहिले, दिवस मा उजळ ला तैयार करीस.

सृष्टी बनाबोको दुसरो दिवस मा परमेश्वर न बलिस, पानी को बऱ्या एक अंतर होय जा, अन् एक अंतर भय गय. परमेश्वर न ओ अंतर ला आकाश बलिस.

तीसरो दिवस मा परमेश्वर न बलिस, “पानी एक जागा बऱ्या जमा होय जा अन् सुखानी जागा दिसी पाहिजे.”ओन सुखानी जागाला पृथ्वी बलिस अन् पानी ला समुद्र बलिस. परमेश्वर न देखीस की जो मीन बनायो होतो, वो चांगलो हा.

मग परमेश्वर न बलिस, “पृथ्वी सर्वो प्रकार की मोठो झाड अन् लायनो झाड उगावन अन् वसोच भय. परमेश्वर न देखीस की जो मीन बनाय हाऊन वो चांगलो हा.

दुनिया बनाबोको चौथो दिवस मा परमेश्वर न बलिस, “आकाशमा ज्योतीया बनो.”अन् सूर्य, चंद्र अन् तारागण ला निर्माण करीस. परमेश्वर न उन्हला पृथ्वी बऱ्या उजळ देबसाठी अन् दिवस अन् रात मौसम अन् साल मा फरक करबसाठी बनाईस.

पांचवो दिवस मा परमेश्वर न बलिस, जिवंत प्राणी पानी मा भर जा अन् आकाश मा पक्षी उडो. असे प्रकार न ओन पानी मा तरनेवाला सगळा जन्तुला अन् पक्षीला बनाईस. परमेश्वर न देखीस यो चांगलो हा अन् उनला आशिष दिस.

सृष्टी को साव्वो दिवस मा परमेश्वर न बलिस, धरतीबऱ्या रयनेवाला सगळा प्रकार का जनावर हो अन् परमेश्वर को बोलनुबऱ्या असोच भय गय. काही जनावर पालतु होता, काही जागाबऱ्या रेंगनेवाला अन् काही जंगली जनावर होता. अन् परमेश्वर न देखीस की यो चांगला हा.

मग परमेश्वर न बलिस, “आव आपुण मनुष्याला आपलो सरीखो अन् आपलो समानता मा बनाबन. वय पृथ्वीबऱ्या अन् सगळा जनावर बऱ्या प्रभुता करन.”

मग परमेश्वर न माती लेईकेन ओको पासलक मानुस बनाईस अन् ओकामा जीवन का श्वास फुकीस. वो मानुस को नाव आदम ठेईस. परमेश्वर न आदम ला रैयबसाठी एक मोठा बगीचा बनाईस अन् ओकी देखरेख करबसाठी आदमला ओमा ठेईस.

ओ बगीचाको बीच मा परमेश्वर न दुय खास झाड लगाईस. जीवन को झाड अन् भलो अन् बुरो को ज्ञान को झाड. परमेश्वर न आदमला बलिस, की तु बगीचालक जीवन को झाड अन् भलो अन् बुरो को ज्ञान को झाड सोडकेन कोणतोभी झाड को फळ खाऊ सकतस. पण तू वो झाड को फळ खास त मर जास.

मग परमेश्वर न बलीस, “माणुसला एकटो रयनो चांगलो नही हा. बल्केन कोणतोभी जनावर आदम को साठी नही भय.

येकोसाठी परमेश्वर न आदम ला गाळी झोप मा टाकिस. मग परमेश्वर न आदम की एक पसली लेयकेन ओको पासलक एक बाई बनाईस अन् ओला आदम को जवळ लेयकेन आयो.

तब आदम न ओला देखीस त ओला बलीस, “कमीत कमी या मोरी सारखी त हा.”येला बाई बलन, कारण कि या माणूस पासलक बनाई गयी हा. बल्केन माणूस आपलो माय बाप ला सोड देन अन् आपली बायको संग एक होय जान.

परमेश्वर न माणूस अन् बाई ला आपलो सरीखो बनाईस. ओन उनला आशीर्वाद दिस अन् उनला बलीस, “लगीत सारा पोऱ्यामान अन् नाती-पळनाती पैदा करो अन् पृथ्वीला भर दो.” अन् परमेश्वर न देखीस कि जो काई भी ओन बनाईस हा, वो लगीत चांगलो हा. अजून वो सर्वजन पासलक लगीत खुश होतो. यो सर्व काही सृष्टी करबो को साव्वो दिवस मा भयतो.

जब सातवो दिवस आय तब जो काई परमेश्वर करत होतो, ओन सर्व कामला खतम करीस. परमेश्वर न सातवो दिवस ला आशीर्वाद दिस अन् वो दिवसला पवित्र ठयराईस. कारण कि, वो दिवस मा परमेश्वर न सर्व वस्तूला बनायके खतम करीस. असे प्रकार परमेश्वर न दुनिया कि अन् जो काई ओकोमा हा वय सर्वा कि सृष्टी करीस.