31. ३१. इसू पाअया उपे चालेहे

जाहा लोकाहान कोअं मोकली दिईन इसुय तुरुतुज तिया चेलाहान उड्याम बोहीन फुगारा ती तेडीवे जां आख्या.बादा लोक निग्या गिया ताहा इसू एखलोज डोगावे प्रार्थना केरां गियो.इसू तिही एखलोज आथो, आन राती खूब उशिरपर्यंत तोअ प्रार्थना केअतो आथो

तांवलुग, चेला उड्यो वल्हवत रेहेला, पेन जाह्की रात विई गेहेली तेबी तेफुगारा माजमे लुग पोची गेहेला आथा.ते खूब मेहनतीकी उड्यो चालवूता आथा कारण जोरसे वारो तीयाहा विरुदाम चालतो आथो .

ताहा इसू प्रार्थना संपविन चेलाइही आलो.तो फुगारा पाअयावेने चालतो तियाहा उड्या इही आवतो आथो!

इसूल विईन चेला काबराय गिया,कारण तीयाहान वाटलो का आमा पुतडाल विई रियाहा.इसूल मालूम आथो का, तेअ काबराला हाय तियाल तों तियाहान आखेह,”धीर राखा,बियांहा मा,आंयज हाय!”

तांहा पेत्र इसूल आखेह, ‘‘प्रभुजी, जर तूं हायता,मान पाअयावे चाला आद्न्या दे.’’इसूय पेत्राल आख्यो, ‘‘आव!’’

आन पेत्र उड्यामेने उतीन पाअयावे इसुवेल चाला लाग्यो.पेन थोडाक अंतरावे चाल्यानंतर, तियाय तिया नजर इसुवेने हटवी लेदी आन तोअ लाफावेल आन वारावेल वेरा लाग्यो.

ताहा पेत्रधाकाय गियो आन तो पाअयाम बुडा लाग्यो.तोअ मोडाकी बोंबल्यो, ‘‘प्रभुजी,मान वाचवे!’’इसू लगेच तिया इही पोच्यो आनतियाल तेअयो.आन पेत्राल आखे, ‘‘अरे अल्पविश्वास्या माआहा, तूयें संशय काहा केअयो?’’

जाहा पेत्र आन इसू बेनी उड्याम चढ्या, ताहा तुरुतुज वारो बंद विई गियो आन पाआय बी ठाकोज रिई गियो.इं विईन चेलाहान आश्चर्यच वाटयो‌.तियाहाय इसूल नमन केअया आन आखे, ‘‘तू खरोखर, देवा पोयरो हायज.’’