32. येसु दुष्टात्मासी भोराला माणसो काजे एने मांदली बायोर काजे वारू कोरनो.

येसु एने तेरा चेला तिन्दरा ढोंड्यामा तिने जागे गोया जा गिरासनी माणसे रोयता होता. तिनां जागापोर पुगीण ढोंड्याम गोथा उतरी गोया.

चा एक माणूस होतु जू दुष्टामा सी भोरायलू होतु.

यु माणूस ओतरू ताकत वावु होतु कि कुदू बी तीनाक सोमाव नि सोकतो होतो. घोणा कावा माणसे तीनाक साकवे कोरीन बांद देतला बाकीन चू तीनाक तुळ देतलू.

चू माणूस तिना गागान मोळवाट्यामा रोयतू होतु. यु माणूस पुरू दाहळू एने रात आयळ्या कोरता होता. चू डोगला नि परतू होतु, एने हमेशा खुदो काजे जोखमी कोरतू होतु.

चू माणूस दौळीन येसुनचा आव्यू एने तेरे सामने मांडा टेक देदू. तेतार येसू तिना माणसो मायला दुष्टामा साते वात कोऱ्यू एने कोयू, “इना मानसोमा गोथू बारथे निकोव.”

ची दुष्टात्मा मोटेत आवाजे आयळ्यु, “हे येसु, परम प्रधान देवोन पुऱ्या, तारू मारसी काय काम? दोया कोरीन मेसेक मा विताळे,” तेतार येसु तिना दुष्टामा काजे पुछु, “तारो नाव काय छे?” चू जावब आप्यू, “मारो नाव सेना छे, काहाकी आमु लोकेत छे.” (रोमी सेनामा लगभग एक हजारोन एक टुवू “सेना” रोयती होती.)

चे दुष्टात्मा येसु सी विनता कोऱ्या कि, “दोया कोरीन आमु काजे इना जागाम गोथू बारथे मा मुकले.” चात साते वावा बोयळा पोर सुवऱ्यान एक टुवू चोरतू होतु. इनान कोरता चे दुष्टात्मा येसूसी विनता कोऱ्या कि, “दोया कोरीन आमु काजे पोला सुवऱ्यामा मुकली दे.” येसू कोयू, “ठीक छे तिन्दरेमा जात रोय.”

आखरी चे दुष्टात्मा तिना माणसोम गोथा निकवीन तिनु सुवऱ्यामा जात रोया. चे सुवऱ्या दौवळीन नोदिमा कुड गोया एने डुबीन मोर गोया. तिना टूवामा लगभग 2000 सुवऱ्या होता.

चा सारीक तीनु सुवऱ्यान देखरेख कोरणे वावा होता. जो काय होयलो होतो चो देखीन चे गावमा दौळी पोळ्या. येसू जो कोरलू होतु चे आखो आखाक जाईन कोय देदा. तिना गावो मायला माणसे निकवीन आव्या एने तिना माणसो काजे देख्या जेरेमा दुष्टात्मा होती. चू शांती सी डोगला पेरलु एने एक सादा मानसोन तोसु कोरतू जाईन बोस रोयू होतु.

चे माणसे घोना बिही गोया एने चे येसू काजे जाणे कोरीन कोया. आखरी येसू ढोंड्या पोर चोळ गोयू. चू माणूस जेरेमा दुष्टात्मा होता चू येसू साते जाणे क्प्र्ता विनता कोरणे बाज गोयू.

बाकीन येसू तीनाक कोयू, “नि, मे चाहतलु कि तू घोर जाईन आखाक कोये कि देव तारेन कोरता काय कोरलू छे. तीनु कोय कि देव तारपोर दोया कोरलू छे.”

एरेन कोरता चू माणूस जात रोयू एने आखा काजे इना बारमा कोय देदू जो येसू तेरेन कोरता कोरलू होतु. तेरी काहानी सोमवीन एक जोन नोवलाय कोरणे बाज गुयू.

येसू नोदीन पोल धोळे आवती रोयू. तेरो चा पुगनेन बाद, एक मोटी भिळ तेरे आसपास एकठी होई एने तीनाक दाबणे बाज गोया. तिनि भिळमा एक बायोर होती जी बारा साल सी लुय वोयनेन तकलिप होती. ची तेरो आखो धोन दोवाखानामा भोर देदली होती टाकी चे तीनिक वारू कोर सोके, बाकीन तेरी बिमारी ओवी बी जादा होयती गोयी.

चू सोमेव्ळू होतु कि येसू घोणा सोवटा मानदाला काजे वारू कोरलू होतू एने ची सोची कि, ओगोर मे निस्ती एरा डोगला काजेबी छीम लीस ती मे वारू होय जाश.” इनान कोरा ची येसू पोछोव आवी एने तेरा डोगला काजे छीम लेदी. जोसी ची छिमी, लुय वोयनो बोंद होय गोयो.

चालुत, येसू जान लेदू कि तेरेमा गोथू ताकत निकवलो छे. एने चू पोछू फिरीन पुछू, “मेसेक कुन छीम्यो?” चेला जवाब आप्या, “याओतरा माणसे तारे चारू छीमकुर गोर्दी छे एने तुसेक धोकलने बाज रोया ती तू काहा पुछ रोयू कि मेसेक कुन छिम्यो.”

ची बायोर येसून सामने कापती जाईन एने बिहती जाईन धोटन्या पोर बोस गोयी. तेतार ची कोय देदी कि ची काय कोरली छे, एने यो बी कि ची वारू होय गोयली. येसू तीनिक कोयू, तारू भूरसू तुसेक वारू कोर देदू. शांती सी जा.”