۲۹ . مَتَلِ حِزمَتکارِ بَرددِل

یَه رو پِطرُس زِ عیسی پُرسی : « اُسا ، گِوویی کِه وِ مُو بَدی اِکُونِه نِه ، چَن وِلا وا بَشخُوم ؟‌ آیا هَف وِلا ؟ » عیسی فَرمود :‌ « نَه هَف وِلا بَلاکُوم هَفتا هَف وِلا !‌ »‌ عیسی اِخاس وِ ایما بِفَمونِه کِه وا هَمیشِه بِوَشخیم . بَدِس عیسی ای مَتَلِ نِه گُو .

هُو گُو : « پادِرشایی خُداوَند جورِ پادِرشایی یِه کِه اِخاس حِساوا خُوسِ وا حِزمَتکاراس صاف کُونِه . بِدِیی یَکی زِ اُ حِزمَتکارا اِندازِه مُزهِ ۲۰۰۰۰۰ سال کار بی .»

زِ اُوچُو کِه حِزمَتکار نِتَرِس ای قَد بِدِیی نِه بِدِه ، پادِرشا فِرمون دا وِ جا اُ بِدِیی ، هُونِه وا زِنِه وُ بَچَل وُ هَمِه دُرُییس بِفِروشِن .

اَما اُ پیا خُونِه ری پاها پادِرشا وَند وُ اِلِتِجا کِرد وُ گُو : « اِی پادِرشا ، تَمَنا دارُم وِ مُو وَخت بِدی تا هَمِه بِدِییمِ تا وِ اَخیر بِدُوم . » دِلِ پادِرشا وِ حالِس سُود ، پَ هُونِه آزُود کِرد وُ هَمِه بِدِیی هُونِه بَشخی .

اَما وَختی اُ حِزمَتکار زِ دَرگا پادِرشا اُوِی بِدَر ، یَکی زِ هُومکاراسِه دی کِه اِندازِه دَس مُزه چار ما وِس بِدِکار بی . پَ گِلیسِ گِرِه وُ گُو : « بِدِییتِ بُوم بِدِه .»

رَفیقِ بِدِکارِس ری پاهاس وَس وُ گُو : « تَمَنا دارُم مُلَتی بُوم بِدِه تا هَمِه بِدِییمِه پس بِدُم .‌» اَما طَلَبکار راضی نَوابی وُ هُومکارِسِه تا پَس دادِنِه هَمِه بِدِییس وِ زِندُون وَند .

وَختی رَفیقا اُ شَصخ ای واقِیِه نِه اِشنُوفتِن ، مَلی ناراحَت وابیدِن وُ وِ حُضورِ پادِرشا رَدِن ، واقِیِه نِه بِس گُودِن .

پادِرشا دَرجا اُ پیانِه تِلِوی وُ گُو : « اِی حِزمَتکارِ شِریر! مُو وِ تَمَنا تُو اُ بِدِیی مَلی گَپِ نِه بَشخیدُوم . تُو هَم وا هَمی رَفدارِنِه وا هُومکارِت اِکِردی . » پادِرشا مَلی عَصَوانی وابی وُ فِرمون دا هُونِه وِ زِندُون بِوَنِن وُ تا هَمِه بِدِیی نِه نَدادِه هُونِه آزُود نَکُونِن .

بَدِس عیسی فَرمود : « اَیَر ایسا گِووتونِه زِ تَهِ دِل نَبَشخین ، بَوِه آسِمُونی مُو هَم وا ایسا هَمی طَور رَفدار اِکُونِه .