۱۴- ویلون بیسن مِی بیابون

بَعدَ ایان کِه خُدا قُومَه پِی قانونا شریعَتْ حُولی کُورد، اُوشونَه اَلا کُهِ سینا فِرِسنید. اوشون واسکِی سی عَهدِی کِه به خُدا دانْ بید اَ قانونا شریعَتْ فرمُونبری کُنِن. خُدا مَخاس که به سرزِمینِ کنعون رَسِن. خُدا نُهاشون مِی سُتینِ اور بِرَفت و مردُمَم دُماشِه رَفتِن.

خُدا به ابراهیم، اسحاق و یعقوب قول دا بید کِه سرزِمینِ موعودَه به بَچونشون دَهَه، اَما اِیسون طایُفایِ زیادِی اُونجون زِندی بْ‌کوردِن کِه نومِشون کنعونیون بید. کنعونیون اَ خُدا فرمونبری نَم‌کُوردِن و اووَه نَم‌پِرَستیدِن. اُوشون خُداهای دُرووَه بِ‌پرَستیدِن و کارا گَندِی بِ‌کوردِن.

خدا به بنی‌اسروئیل گف: «بعدَ رَسیدَن به سرزِمین موعود، شُمون وا خُوتونَه اَ شَرِ کنعونیون خَلاص کُنِی. پِیشون صلح و عروسی مَکُنِه. شُمون وا بُتاشونَه اَ بین بَرِی. اَر اَ مو فرمُونبری نَکُنِه، بُتاشونَه اَ جا مو بِ‌پِرَستِی.»

مُعادِی کِه اسروئیلیون به حِدِّه سرزِمینِ کنعون رَسیدِن، موسی اَ هر طایُفَه یَه نَفَرَه بِزنید. موسی یادِشون دا چِطور چِلْ‌چول‌بَری کُنِن. وَ اَزِشون مَخاس کِه فَـمِن کَنعونیون تَرِن اَ جُوارِشون یا نَه.

او دوزَه نَفَر چِل روز مِی سرزِمینِ کنعون سفر کُوردِن و بعد وِرگَشتِن. اُوشون به قومُونِشون گفتِن: «زِمینِ بایاریَه و زِراعَتاشون زیادِن.» اما دَه نَفر اَ او دوزَه چِلْ‌چول‌بَر گُفتِن: «شَـراشون گَپِن و مردُمونِ لَکَنتِی دارِن. اَر وَرشون هُجِیم بَریم، بِ‌اِشکِنِنمون و بَعدِش کُشتَه بِ‌بوویم.»

اَما دو تا اَ او چِل‌چول‌بَرون کِه نومِشون کالیب و یوشَع بیدْ گفتِن: «اَر چِه کنعونیون اَ اُومون گَفتَرِن، اَما تَریم اَ جُوارِشون، خُدا سی اُمونِ جَنگَه.»

اَما اسروئیلیون به قِصّا یوشَع و کالیب مَحَل نَوَندِن و اَ دَس موسی و هارون جِر بیسِن و گفتِن: «اَ کَمِ چِه اُمونَه اِینجون وُوردِی‌یَه؟ اُمون واسکِی مِی مِصر مُوندیِمِه. اَر به او سرزِمین رُو وِیم می جَنگ کُشتَه بِ‌بُووِیم و زونَه بَچَمونَه به فَحلَگی بِ‌بَرِن.» اُوشون مَخاسِن گَپِ دِگِه سی خُوشون پیدا کُنِن تا وِرگردونَشون مِصر.

خُدا اَ یِی قِصّا مردُم خِیلِی جِر بی‌یِس و بِه خیمِه مُلاقات اومَه و فرمایِش کُورد: «شُمون سی مو سَرِخود بیسِی‌یَه، پَه هَمَتون مِی بیابون وِیلونِ بُووِه. کُلِّ آدمونِ بیسْ سال به بالا بِجز کالیب و یوشع می بیابونِ میرِن و هیچْ‌وَخ پاشونَه مِی سرزِمین موعود نَم‌وَنِن.»

مُعادِی کِه مردُم ای قِصّا خدانَه اِشنیدِن اَ گناه‌شون پَشِیمون بیسِن و مَخاسِن بِه کنعون حملَه کُنِن. موسی گُفتِشون کِه مَرووِی، چون خُدا پِیشون نَبیدْ، اَما بِه قصّا موسی مَحَل نَوَندِن.

خُدا می او جَنگِ جدال پیشون نَبید، پَه اَ کَنعونیون شکست خُوردِن و خیلیاشون کُشِس‌سِن. بَعد بنی اسروئیل اَ سرزِمینِ کَنعون وِرگَشتِن و سی چِل سال مِی بیابونا وِیلون بیسِن.

مِی ای چِل سال کِه اسروئیلیون مِی بیابون ولْ وِدِه بیدِن، خُدا چیایِی کِه مَخاسِن سیشون مُهیّا بِ‌کورد. خُدا اَ آسُمون نونِی به اسمِ "مَنّا" بِ‌داشون. خُدا سیشون گَلِه بلدرچین بِفِرسنید تا گوشت سی خُوَردَن داشتَه بُووِن. مِی کُلِّ او مدّت خُدا نَهِشت رَختا و کوشاشون کُونَه بُووِن.

خدا مُعجِز کُورد و اَ مِنجا کَمَرْ اُو خُوَردَن داشون. اَما بنی‌اسروئیل پِی هَمِه ای نعمتا اَ خُدا و موسی گِلِّی‌بْ‌کوردِن و بِ‌غُمنیدِن. مِی ای وضع، خدا سَرِ عهدِش کِه پِی ابراهیم، اسحاق و یعقوب بِسْ بید وفادار بید.

یَه رَه دِگَه مُعادِی کِه مردُم اُو سی خُوردَن نداشتِن، خُدا به موسی گفت: «به کمَر گو تا اُو اَ مینِش آیَه.» اما موسی اَ جا ایان‌کِه به کمَر فرمون دهَه، پِی عصا دو کِتَه به کَمَر زَه و پِی یِی کارِش به خدا بی احترومی کُورد. اُو چَندَشونْ، سی هَمَه اَ مِنجا کَمَر اومَه، اما خُدا اَ موسی جِر بی‌یِس و گف: «تو پاتَه مِی سرزِمین موعود نَم وَنی.»

بَعدِ چِل سال کِه بنی اسروئیل مِی بیابون وِیلون بیدِن، کُلِّ کَسُونِی کِه نُها خُدا وِیسیدِن و شَرِ شور کُوردِن بیدْ، مُوردِن. بعد خُدا دَفعِه دِگَه قُومَه اَلا حِدِّه سرزِمینِ موعود رَهنُمونی کُورد. سی‌ایان کِه موسی پیا گَپْ‌سالِی بی‌یِس بید، خدا یوشَعَ سی رهنمونی قوم انتخاب کُورد. خُدا به موسی قول دا کِه روزِی پیغَمبَری لِف او سی مردُم بِفِرِسنَه.

خدا به موسی گف تا بالا کُهِ بُلِندی رووَه تا اَ اُونجون سرزِمینِ موعودَه بینَه. موسی سَرزِمین موعودَه دید اما خُدا نَهِشتِش تا وارِدِ اُونجون بووَه. بَعد موسی به رحمت خُدا رَفْ و بنی‌اسروئیل سی روز سی‌یِش عزادوری کُوردِن، یوشع گَپِ بنی‌اسروئیل بی‌یِس. او پیا خوبِی بید، چون به خُدا اعتماد داشت و اَ او فرمُونبری بِ‌کورد.