۲۰- تَبعید و وِرگَشتَن

حکومتِ اسروئیل و حکومتِ یهودا هَر دوتاشون نُها خُدا ویسیدِن و گناه‌بار بیدِن. اوشون عَهدی‌یَه کِه پِی خُدا می کُهِ سینا بَسِنْ بید، اِشکَسِن. خُدا پِی خِیلِی اَ پیغَمبرون مُوعِظَشون کُورد تا توبَه کُنِن و اَندو خُدانَه پِرَستِن، اَما اوشون اَ خُدا فرمونبَری نَ‌کوردِن.

آخِر سَر خُدا اُوشونَه مُجازات کُورد و هِشْ تا دِشمنونِشون، اَ بین بَرِنْشون. سر بَندِ ای قَضِیَه قومِ دِگِه به نُومِ آشور بید کِه خیلی زور داشتِن. آشوریون اَ باقِی طایُفا خِیلِی بِی رَحم‌تَر بیدِن. حکومَتِ اسروئیل پِی آشوریون اَ بین رَفت. آشوریون خِیلِی اَ مردُمِ اسروئیلَه کُشتِن، هَر چی مَخاسِن بُوردِن و دوبَـرِ وِلاتِ اسروئیلَه تَش دان.

آشوریون گَپونْ، دولَه‌مَندون و هَر کَه کِه چی بَلد بیدْ پِی خوشون بِه آشور بوردِن. فقط تیکِ تاکِی اَ آدمونِ فقیر بیچارَه مِی اسروئیل مُوندِن.

بَعد آشوریون، غریبونَه بِه اسروئیل اُووُوردِن کِه اُونجون زِندی کُنِن. غریبون شَـرا دَمبَر بیسَنَه آباد کوردِن و پِی باقِی اسروئیلیون کِه اُونجون موندِنْ بید وَصلَت کُوردِن. اولادِی کِه اَ ای وَصلَت عَمَل اومِّن، سامِری بُنگِشونِ کُوردِن.

مردُمِ یَهودا دیدِن کِه خُدا اسروئیلیونَ سی دِلِ بی ایمانی و سرخود بیدَن مجازات کُورد، اما هَنی ایشون بُتا و خُداهونِ کنعانیونَ بِپِرَستِن. خُدا پیغَمبرونِی فِرِسنید تا فَـمونَشون، اما ایشون هَنی دُما ای کارا بیدِن.

نِزیکِ صد سال اَ سربَندِ اَ بین رفتَنِ اسروئیل پِی آشوریون، خدا نِبوکَدنِصَّرَه کِه پاتِشا بابِلْ بید فرسنید تا اَلا پاتِشوهی یهودا هُجِیم بَره. بابِلیون آدمونِ زوردارِی بیدِن. پاتِشا یَهودا قَبول کُورد کِه نوکَرِ نِبوکَدنِصَّر بُووَه و هَر سال پیلِ گَپِی دَهَش.

اَما بَعدِ چَن سال، پاتِشا یَهودا نُها بابِل ویسید. سی‌دِلِ‌ایان بابِلیون وِرگَشتِن و اندو به یَهودا هُجِیم وُوردِن. بابِلیون اورشلیمَ واگِر کُوردِن، هیکَلَ اَ بین بُوردِن و هَر چِی مِی شَـر و هیکَل بِ‌اَرزید پِی خوشون بُوردِن.

اَ کَمِ عاجِز کُوردَنِ پاتشا یهودا، سربازونِ نِبوکَدنِصَّر کُووَکونِشَه نُهاش کُشتِن و تیاشَه کور کُوردِن. بَعدَ اِیان، اوشون پاتِشانَه پِی خوشون بوردِن بابِل تا مِی زندونِ بابِل میرَه.

نِبوکَدنِصَّر و لَشکَرِش تقریبن همِه مَردُمِ یَهودانَه پِی خوشون به اسیری بُوردِن بابِل، و تینا فقیرونَ هِشتِن اُونجون تا زِراعَت کُنِن .ای روزِگارَه کِه قومِ خُدا وادار به هِشتَنِ سرزِمینِ موعود بیسِنَه تبعیدِ گُووِن.

اَر چِه خُدا پِی تبعیدِ قومِش، خُوشَه عاجِز کُورد، اَما اوشونَه وُ وَعدایِی کِه داشون بیدَه اَ یاد نَبورد. خُدا دِلشَه ورشونِ‌دا و پِی فِرسنِیدَنِ پیغَمبرونِش پِیْشون قِصَه بِ‌کورد. خُدا وَعدَه دا کِه بعدِ هفتاد سال اَندو قومِ اسروئیلَه بِه سرزِمینِ موعود وِرگردونَه.

بَعدِ هفتاد سال، کوروش پاتِشا پارسیون، بابِلَه شکست دا و ای‌طوری پاتِشوهی گَپِ پارسیون بِه جا پاتِشوهی بابِلی سَرِ خیلِی اَ مردم حکومَت کُورد. مردم اسروئیلَه مِی ای زَمونْ، یهودی بُنگِ کُوردِن و دوبَـرِشون کُلِ عمرِشونَ مِی بابِل زندیْ کُوردِن بید .فقط تیکِ تاکِی اَ پیاهونِ گَپْ‌سال بیدِن، کِه تَرِسْ‌سِن سرزِمینِ یَهودانَ بِه یاد آرِن.

پارسیون هَم زوردار بیدِن، و هَم پِی رحم و محبَّت پِی قومونِ زِیرْدَسِشونْ قِصَه بِ‌کُوردِن. بَعدِ زَمونِ کَمِی کوروش به پاتِشوهی پارس رَسید، او فرمون دا کِه هَر یَهودی‌یِ کِه مَخو به وِلاتِ یَهودا وِرگَردَه، تَرَه پارسَ هِلَه و رُووَه. او حتا پیل داشون تا هیکَلَ مِی اورشَلیم اَندو سازِن. پَه، هفتاد سال بَعدِ تبعید، تینا تیکِ تاکِی اَ یهودیون بِه اورشلیم مِی وِلاتِ یَهودا وِرگَشتِن.

وَقتِی بَنی اسروئیل به اورشَلیم رَسیدِن، هیکل و دیوارِ دورِشَه تِکِه تَعمیر کُوردِن. پارسیون هَنی بالاسرشون حکومتِ کُوردِن اما یَهودیون اَندو مِی سرزِمینِ موعود ویستَه بیدِن و تَرِسْ‌سِن خدانَه مِی هیکَل عبادَت کُنِن.