۲۲- به دُیُنا اومِّی‌یَنِ یوحنای تعمید دَهندَه

اَ قدیم خدا اَ رَه پیغَمبرونِش پِه قومِ خودِش قصّه بِ‌کورد .اَما بعدِ چارصد سال کِه خدا پِه قومِش قصه نَ‌کُورد بید، یَکِتی ملاکِه خُدا به کاهِن گپ سالِی به نوم زکریا خوشَه دیوری دا. او و زونَشْ الیزابت، آدمونِ خدا پِرَستِی بیدِن. اوشون پیر بیدِن و الیزابِت هَم اُجاقِش کور بید.

مِلاکِه خدا زکریانَ گف: «زُونِه تو کُووَکِی میارَه. نومِشَه یوحنا بِوَنی. خُدا اووَ اَ روحِش پُرِ کُنَه و یوحنا مردُمَه سی اومِی‌یَنِ مَسیح آمادَه بِکُنَه.» زَکریا گف: «مونو زونَم سی بَچَه‌دار بیسَن خِیلِی پیرِیم. چطور دونِس‌سَه بُووُم کِه راسِشَه بِه مو بِ‌گووی؟»

مِلاکِه خُدا زَکریانَه گف: «مو اَ جانُب خُدا فرسنیدَه بیسمَه کِه ای براتَه به تو رَسونُم. ایسون کِه قصّامَه بُووَر نَم‌کُنی، تا بَچَت دُیُنا آیَه نَتَری قِصّه کُنی.» اَ هَمو دَم زکریا نَتَرِس قصّه کُنَه. بَعد مِلاکِه خُدا زکریانَ هِشت و رَفت. زکریا کِه وِرگَشت خونَه خِیلی طول نَکشید کِه زونَش وِسَّن بی‌یِس.

زَمونِی کِه الیزابت شیش مَه باردار بید، همو مِلاکه بِه یکِی اَ قومونِ الیزابِت کِه نومِش مریم بید خوشَه دیوری دا. مریم باکِرَه بید و نشونْ کُوردِه پیایِی به نومِ یوسف بید. مِلاکَه گفتِش: «تو وسَّنِ بُووی و کووَکِی بِ‌زویی کِه نومِشَه عیسی بِوَنی. او پسرِ خُداسْ و سَلطنَتش تا قیوم قیومت مُوندنیَه.»

مریم گف: «چطور بِ‌بُووَه وقتی مو هَنی باکِرَم؟» ملاکَه گف: «روح القدس وَرِت نازِلِ بُووَه و قُوَتِ خُدا سَرِت سایَه بِ‌بَهَه. هموگِری او کُووَک، قدوس و پسرِ خُدای متعال نوم دارَه.» مریم بِه قصّا او مِلاکَه ایمان اووُورد و هر چِی او گف، قبول کُورد.

اَ سَر بَندِ ای جَریُون خیلی نَگُذشت بید کِه مریم اَلا خونِه الیزابت رَف. الیزابت تا صدا مریمَ اِشنید، بَچَه مِی اِشکَمِش جُمنید .اوشون سی دِل کارایِی کِه خُدا سیشون کُورد بیدْ خیلی سر کیف بیسِن. مریم سو ماه پیشِ الیزابت موند و بَعد به خونَه‌ش وِرگشت.

بَعدِ ای جَریون الیزابت کووکِی بِه دُیُنا اووُورد. او و زکریا نومِ بَچَنَه هموطور کِه مِلاکَه گف بید یوحنا وَندِن. بَعد خُدا اَندو زونِ زکریانَ گُشید و گف: «اَ خدا ممنونم سی‌ایان کِه بِه کمَکِ مردُمِش اومَسَه. و ای کووَک! تو پیغَمبَرِ خُدا بِ‌بُووی و بِه‌ آدمونْ بِ‌گُووی کِه چطور تَرِن اَ خدا مَخاسَه بُووِن گناهاشونَه بَخشَه!».