۲۷ - مَتَلِ سامِریِ خوب

روزِی یِکِی اَ گَپونِ دینیِ یهود پیشِ عیسی اومَّه. او مَخاس ثابت کُنَه کِه تعالیم عیسی غلطِن. او پُرسید: «اُسا، آدم چِه وا کُنَه کِه مَمیر بُووَه؟ عیسی جُواب دا: «مِی کتاب تورات سی ایان چِه نِوِشتَه بیسَه؟»

او پیا گف: «خدا! خداتَه پِه جونِ دل، پِه کُلِ وجودِت، پِه کُلِ زورِت و کُلِّ فِکرِت مَخاسَه باد. همساتَه هَم مِلثِ خودِت دوس داشتَه باد.» بَعد عیسی فرمایِش کُورد: «راسِه گُووی! تو هَم ای‌طور کُن تا مَمیر بُووی.»

اما او گَپِ دینی کِه مَخاس خوشَه آدم خوبِی نِشون دَهَه، اَندو پرسید: «هَمسا مو کی‌یَه؟»

عیسی پِی مَتَلِی جُوابِ او گَپِ مذهبی‌یَه دا: «پیایِی یَهودی اَ اورشَلیم اَلا اریحا مِی سَفَر بید.

مِی رَه دُزون وَرِش هُجیم اووُوردِن و هَر چِی داشتْ اَزِش گِرُفتِن، زَندِنِش و نیمَه جون نِهِنگ جعدَه وِلِش کُوردِن.

بَعدِ ای جریُون، کاهِنِ یهودی‌یِ اَ اونجونِ گُذَشت. وَقتِی او میرَنَه مِی جعدَه دید کِه اُفتیدَه، اَ اولا جعدَه رَشَه گِرُفت و رَفت و مَحَل وَر او پیا نَوَند.

کُتِی بَعد یَه لاوی اَ رَه رَسید. (لاویون، طایُفِه اَ اسروئیل بیدِن کِه کُمَک حالِ کاهِنونِ مَعبَد بیدِن) او هَم، او سِیْتِ تُرَه گِرُفت و مَحل وَرِ پیا نَوَند.

بَعد پیایِی دِگَه کِه سامِری بید اومَّه. (سامِریون و یهودیون پِی یَکِ‌دو تِک بیدِن) وَقتِی دید کِه پیا زَخمی‌یَه یَهودی‌یَه، اَما دِلِش سی پیا سُخت و زَخماشَه شُشت، مَرحَم زَ وَرشون و بَسِش.

بَعد پیا سامری او میرَنَه سُوارِ خَرِش کُورد و اَلا میمونْ‌خونِه بُورد و اونجون هَم بیدارِش بی‌یِس.

سوباش، او پیا سامِری واسکِی سَفَرِشَه ادامَه دَهَه. کُتِی پیل به صاحابِ میمون‌خونَه دا و گف: "ای پیانَه بیدار با و اَر بیشتَر خَرجِش کُوردی، مُعادِی کِه وِرگَشتُم بِداهامِت."»

عیسی اَ او گَپِ دینی پُرسید: «ایسون مَری کونشون اَ او سو نَفَر، هَمسا او پیایِی بیدِن کِه اَزِش دُزی بی‌یِس بید و زِنِش بید؟» او گَپِ دینی جُواب دا: «اُوان کِه سی‌یِش دِل بِسوزِنَه.» عیسی جُواب دا: «تُنَم رو ای کارَه کُن.»