۲۹- داستان نوکَرِ سِنگدِل

یَه روز پِترُس اَ عیسی پرسید: «اُسّا، برارِیَه کِه بِه مو بَدی کُنَه، چَن رَه وا بَخشُم؟ هَف رَه؟» عیسی فرمایِش کُورد: «هَف کِتَه نَه، بَلکِی هفتادْ تا هَفْ رَه.» عیسی مَخاس فَـمونَش کِه اُمون وا هَمیشَه یَکِ‌دوَ بَخشِیم. بَعد ای داستانَه گف.

او فرمود: «پاتِشوهِی خُدا حکایتِ پاتِشایی‌یَه کِه مَخاس پِه نوکَرونِش حساب کتاب کُنَه. بدهی یِکِی اَ نوکَرونِش مطابِق ماجُبِ دُویس هزار سال کار بید.»

اَ اونجون کِه نوکَر نَتَرِس ای بِدهی‌یَه دَهَه، پاتِشا فرمون دا مطابِق او بِدهی، او و زونَه بَچونِش و کلِ دارِ ندارِشَه فروشِن.

اما او پیا خوشَه ری پا پاتِشا بِس و التماس کُورد و گفت: «ای پاتِشا، اَزِت مَخُم مُونَه وَقت دِیهی تا کُلِ بدهی‌مَه تا آخِر داهام.» پاتِشا دِلِش سی‌یِش سُخت، پَه آزادِش کُورد و کُل بِدهی‌شَه بَخشید.

اما مُعادِی کِه او نوکَر اَ پیشِ پاتِشا اومَّه دَر، یِکی اَ همکارونِ‌شَه دید کِه چَن مِزِ چـار ماه بِدِه‌کارِش بید. پَه گُلیشَه گِرُفت و گف: «بدهی‌تْ بِه مونَه، وا دیهی»

رَفیقِ بِدهکارِش سرِ پاهاش اوفتید و گف: «التماسِتِ کُنُم مولَتی دام تا کلِ بدیهی‌مَه داهام.» اما طلبکار روضی نَ‌بی‌یِس و همکارِشَه تا دایَنِه هَمِه بِدِهی بِس زِندون.

وَقتی رَفیقونِ او پیا ای جریونَه فَـمیدِن، خِیلی عاجِز بیسِن و پیشِ پاتِشا رَفتِن و قَضی‌یَنَه بِه گوشِ پاتِشا رَسوندِن.

پاتِشا همو دَم او پیانَه مَخاس و گف: «ای خادم زَبین! مو سی دِل خاطری التِماسِی کِه کُوردِی او بِدهی گَپَه وَرِتْ بَخشیدوم. تونَم واسکِی هَمی کارَه پی همکارِت بِ‌کوردی؟» پاتِشا جر اومَّه و فرمون دا بِهِنِش زِندون و تا کلِ بِدِهی‌یَه نَدَهَه وِلِش نَکُنِن.

بَعدِش عیسی فرمود: «اَر شُمونْ برارِتونَه اَ تَه دِلتون نَبَخشِی، پدر آسمونِیِ مونَم پِی شُمون ای‌طور برخوردِ کُنَه.»