2. संसारमी पापको प्रवेश

परमेश्‍वरले तिनरि निउती बनाया सुन्दर बगैँचामी आदम रे हव्वा भौत खुशीसित बसिरइथ्या। दुएइ जना केइ लत्ता नलाइबर बस्न्थ्या, पइलगइ यइ कुरणीमी तिननलाइ केइ लाज थेइन, क्याकि संसारमी केइ पाप थेइन। तिनन प्राय जसो बगैँचामी घुम्द्या रे परमेश्‍वरसित कुरणीकानी अरन्थ्या।

तर त्इ बगैंचामी एक धूर्त स्याप थ्यो। उइले आइमाइलाइ सोध्यो, “की साँच्ची परमेश्‍वरले तुलाइ याँ भया मध्ये कसइ रूखको फल जनखायइ भणया छ?”

आइमाइले जवाफ दियो, “परमेश्‍वरले हामलाई असल रे खराबको ज्ञान छुट्याउन्या रूखको फल बाहेक और कसइ रूखको फल खायाले हुन्छ भणया छ। परमेश्‍वरले हामलाइ भणया छ, यदि तमनले तइ रूखको फल खाएले अथवा छोएले मान्तर लगइ तमन मद्दया हौ।”

तइ स्यापले आईमाइलाइ जवाफ दियो, “त्यो सत्य होइन! तमन मद्दानु। परमेश्वरले यो जाणनाहान कि जइ दिन तमन तइ फल खान्छौ, तमन परमेश्वर जसाइ हुन्या हौ, रे उन जति असल र खराबको ज्ञान पाउन्या हौ।“

आईमाइले त्यो फल हेद्दामी सुन्दर रे स्वादिलो धेखिन्। उनले लगइ बुद्धिमान् हुन्या चाहना अरिन्, तबइकीलाइ उनले बगैंचा बठेइ तइ फल टिप्यो रे खायो। उनले केइ फल आफ्ना बैकानलाइ लगइ दिइन्, जो उनसीतइ थ्या, रे उइले लगइ त्यो फल खायो।

अचानक तिनरा आँखा खोलिया, पइ आफ नाङ्गाइ भया तिननले था पायो। तिननले पात बुणीबर लत्ता बनाइबर आफ्ना शरीरलाई ढाक्द खोज्यो।

तब बैकान रे उइकी स्वानीले परमेश्‍वर बगैँचा बठेइ हिटटार्या आवाज सुणयो। तिनन दुएइ जना परमेश्‍वर बठेइ लुग्या। पइ परमेश्‍वरले मानसलाई बोलाइबर भण्यो, “तँ काँ छइ?” आदमले जवाफ दियो, “मैले तमनलाइ बगैंचामी हिटटार्या सुणया, पइ म डराया, क्याकि म नाङ्गोइ थ्या। तबइकीलाइ म लुग्या।”

पइ परमेश्‍वरले सोदयो, “तु नाङ्गोइ छइ भणीबर तुलाइ कइले भण्यो? की मैले जनखाएइ भणया फल तुइले खाइ?” मानसले जवाफ दियो, “तमले दीएकी आइमाइले मलाई यो फल दियो।” पइ परमेश्‍वरले आइमाइलाइ सोध्‍यो, “तुइले यो की अरी?” आइमाइले जवाफ दियो, “तइ स्यापले मलाई झुक्यायो।”

परमेश्‍वरले स्यापलाइ भण्यो, “तु श्रापित भया छइ! तु पेटले हिट्टया हइ रे माटि खान्याहइ। तेरो रे स्त्रीको बिचमि, रे तेरो सन्तान रे स्त्रीको सन्तानका बीचमि म दुस्मनी हालिदिन्या हु। स्त्रीको सन्तानले तेरो सिर कचउट्टया हो, रे तुइले तइको कुर्कुचो डससया हइ।“

त्इ पछा परमेश्‍वरले आइमाइलाइ भण्यो, “म तेरो सुत्केरी वेदना भौत बढाइ दिन्या हु। तेरो इच्छा बैकानइ तीर हुन्या हो, रे तइले तुमी अधिकार अद्द्या हो।”

परमेश्‍वरले मानसलाइ भण्यो, “तुइले आफ्नी स्वानीकी कुरणी सुणीबर मेरो आज्ञा नमाणया हुनाले यो भूमि तेरा कारणले श्रापित भयाछ। खानाकी निउती तुइले कडा परिश्रम अददु पड्डया हो। तइ पछा तु मद्द्या हइ, रे तेरो शरीर माटीमी मिल्ल्या हो।” मानसले आफ्नी स्वानीको नाउँ हव्वा राखयो, जइको अर्थ हो “जीवन दिन्या”, क्याकि तिन सबइ जातिका मानसनकी इजा गणीइन। रे परमेश्‍वरले आदम रे हव्वालाई पशुको छालाका लत्ता बनाइबर लाइदियो।

पइ परमेश्‍वरले भण्यो, “आब मान्सन लगइ हाम जसाइ असल रे खराब जाणन्या भया छन्, तबइकीलाइ तिननले आब जीवनको रूखको फल खाइबर तिनन सदाइ जिउना रन नपाउन भणीबर परमेश्‍वरले आदम रे हव्वालाइ तइ त्यो बगैँचा बठेइ निकालि दियो। परमेश्‍वरले जीवनको रूखको निगरानी अददाइ निउती शक्तिशाली स्वर्गदूतलाइ बगैँचाका मूलढोकामी पहरेदारका रूपमी खटायो।