32. येशूले भूतात्मा लाग्या मान्स रे रोगी स्वानीलाई निको बनाया

येशू र उनरा शिष्या डुङ्गामि चडीबर समुन्द्रका पारिबटा गेरासेनस मान्सन भया क्षेत्रमि गया। तिनन किनारमि पुग्या रे डुङ्गा बठेइ ओंल्या।

ता एक जना भूतात्मा लाग्या मान्स थ्यो।

यो मान्स इति बलियो थ्यो कि कसैले लगइ उइलाई सम्हाल्न सक्दाइनथ्या। मान्सनले उइका हात रे खुट्टा साङ्गलाले बाँधिदिया थ्यो, तर उइले तिन साङ्गला टुटाइ दिन्थ्यो।

त्यो मान्स तइ इलाकाको चिहान भया ठाँउतिर बस्‍सया अर्न्थ्यो। त्यो मानिस हरेक दिन-हरेक रात कला हाल्न्थ्यो। उइले केइ लत्ता लाउनथेइन, रे आफइलाई बेर बेरी ढुङ्गाले हाणनथ्यो।

त्यो मान्स येशूका वा दौडीबर उनरा अगाडी घोप्टो पड्यो।तब येशूले तइ मान्समि भया भूतात्मालाई भण्यो, “यइ मान्स बठेइ बाहिर आ!”

भूतात्मा लाग्या मान्स ठुला स्वरमि कला हाल्ल पस्यो, “ तम म बठेइ कि चाहानछौ, येशू, परमप्रभु परमेश्‍वरका पुत्र? कृपया मलाई जनसता!” तब येशुले भूतात्मालाइ सोध्यो, “तेरो नाउ कि हो?” तइले जवाब दियो, “मेरो नाउ फौज हो, क्याकी हाम भौत छौ।“

तिन भूतात्माले येशूलाई बिन्ती अर्यो, “कृपया हामलाई यइ इलाका बठेइ बाहिर जननिकाल!” ता डाँडाको भीरतिर सुगुरको एक ठुलो बगाल चद्दा थ्यो। तबइकिलाइ तिन भुतात्माले येशुलाइ बिन्ति अर्यो, बरु हामलाई सुगुर भितर जान दिय!” येशुले भण्यो, “ठिक छ, तिनन भितर जा!”

तबइकिलाइ तिन भूतात्मा तइ मान्स बठेइ बाहिर आया रे सुंगुर भितर पस्या। तिन सुंगुर दौडीबर भीर बठेइ समुन्द्रमि झडया रे डुब्या। तइ बगालमि करिब २,००० सुंगुर थ्या।

जब तिन सुंगुर चराउन्या मान्सले तइ घटना धेक्यो, तिनन बस्तीतिर भाग्या। ता तिनन सबइ जनालाई येशूले अर्या काम भणी दियो। मान्सन तइ बस्ती बठेइ निकलिबर आया रे भूतात्मा भया तइ मान्सलाई धेक्यो। उ शान्तसित बस्या थ्यो, लत्ता लाया थ्यो, रे साधारण मान्सकि जसेरी व्यवहार अद्दा थ्यो।

मान्सन भौत डराया थ्या रे तिननले येशूलाई ता बठेइ निकलिबर जानाइ बिन्ति अर्यो। तबइकिलाइ येशू डुंङ्गामि पस्या। भूतात्मा लाग्या तइ मान्सले लगइ येशूसितइ जानाइ बिन्ती अर्यो।

तर येशूले तइ मान्सलाई भण्यो, “होइन। म चाहानउ कि तु आफ्ना घर फर्किबर जा रे सबलाइ परमेश्‍वरले तेरी निउती अर्या काम भण। तिननलाइ भण कि कसेरी उनले तुमि दया धेकायो।”

तबइकिलाइ त्यो मान्स ता बठेइ गयो रे सबैलाई येशूले उइकि निउती अर्या कामको बखान अर्‍यो। उइको कथा सुणन्या सब जना आश्‍चर्यचकित भया।

येशू समुन्द्रका पारिबटा हइ फर्किया। उन तइ ठाउँमि आया पछा, एक ठूलो भीड उनरा चारैतिर जम्मा भयो रे उनलाई धकेल्ल लाग्या। तइ भीडमि एकजना स्वानी थिन जसले बाह्र वर्ष बठेइ रक्तस्राबको पीडा भोग्दा थिन। उनले आफ्नो सब पैसा निको हुनाइ निउती वैद्यलाई तिरिसकेकी थिन, तर उनरो अवस्था झिक खराब हुन्ना थ्यो।

येशूले भौत रोगी मान्सलाई निको बनायो थ्यो भणन्या कुरणी तिनले सुणया थिन। तिनले सोचिन, “मलाई पक्का छ कि यदि मैले येशूका लत्ता मान्तर छुन सक्या भणया लगइ, म निको हुन्या हु!” तबइकिलाइ तिन येशुका पछा आया रे उनरा लत्ता छोयो। तिनले उनरा लत्ता छुन्जेइ रक्तस्राब बन्द भयो!

उत्न्जेइ, येशूले आफ्नो शक्ति उन बठेइ निकलिबर गया चाल पायो। तबइकिलाइ उन पछाडि फर्किया रे सोध्यो, “मलाई कइले छोयो?” शिष्याले जवाफ दियो, “तमरा वरिपरि मान्सको भीड छ, जइले घचेट्टाछन् रे ठेलमठेला अद्दा छन, रे पइलगइ मलाई कइले छोयो भणीबर क्याइ सोध्‍नछौ?”

त्यो स्वानी कामिबर रे भौत डराइबर येशूका अगाडी घुड़ामा बसि। पइ उइले कि अरेइ थि त्यो उनलाई भणीदियो, रे उन निको भया। येशूले उनलाई भण्यो, “तेरो विश्‍वासले तुलाई निको पारेको छ। शान्तसित जा।”