35. दयालु बाको कथा

एक दिन, येशूले उनरी कुरणी सुणनाइ जम्मा भया भौत मान्सनलाई सिकाउना थ्या। यीन मान्सन कर उठाउन्या थ्या रे मोशाको व्यवस्था पालन नअद्दया थ्या।

ता जम्मा भया केइ धार्मिक अगुवानले येशूले पापीलाई लगइ मित्तुत जसोइ व्यवहार अरीराख्या धेक्यो, रे तिननले एक-अर्कासित उनरो आलोचना अद्द लाग्या। येशूले तिननलाई कुरणी अद्दार्या सुणयो, तबइकिलाइ उनले तिननलाइ यो कथा भणयो।

“एकजना मान्स थ्या, जइका दुई चेला थ्या। कान्छो चेलाले आफ्ना बालाई भणयो, ‘बा, मलाई अइलइ मेरो पैतृक सम्पतिको हिस्सा चाइयो!’ तबइकिलाइ बाले आफ्नो सम्पत्ति आफ्ना दुई चेला सित बाँडयो।”

“छिट्टाइ कान्छा चेलाले आफसित भया सबै थोक जम्मा अर्यो रे ता बठेइ टाढा गयो, रे आफ्नो सबइ रुपैयाँ-पैसा पापी जिबन बिताइबर खेर फाल्यो।”

“केइ समयपछा, कान्छो चेलो भया तइ देशमि अनिकाल भयो, रे खानेकुरणी किन्‍नाइ निउती उइसित पैसा थेइन। तबइकिलाइ उइले आफले पाउन्या एक मान्तर काम अद्द लाग्यो, सुंगुरलाई चारो ख्वाउन्या। उइको अवस्था इसो दयनीय र भया थ्यो कि उइले सुंगुरको खान्या कुरणी खान्थ्यो।”

“छाड्डीबार, तइ कान्छो चेलाले आफइलाई भणयो, ‘म यो कि अद्दा छु? मेरा बाका सब नोकरसित खानाइ निउती भौत छ, पइलगइ म भणया याँ भोकले मद्दाइ बटीन्ना छु। म मेरा बाका वा फर्किबर जानउ रे उनरो एक नोकर बन्‍न पाऊँ भणीबर बिन्ति अद्दउ।’”

“तबइकिलाइ त्यो कान्छो चेलो आफ्ना बाका घरतिर जान लाग्यो। जब त्यो कान्छो चेलो आफ्ना बाका घरतिर आउन्ना थ्यो, उइका बाले उइलाई टाढै बठेइ धेक्यो रे उइका निउती दया धेकायो। उन आफ्नो चेला भयातिर दौडीबर गयो रे उइलाई अंगाल हाल्यो रे भाति खायो।”

“तइ चेलाले भणयो, ‘बा, मैले परमेश्‍वरको रे तमरो विरुद्धमि पाप अर्या छु। म तमरो चेलो हुन योग्‍यको आथिन।’”

“तर उइका बाले आफ्ना नोकर मध्ये एकजनालाई भणयो, ‘झट्ट जा रे सब हइ निको कपडा लेइबर आ रे मेरा चेलालाई लाइदे! उइका औंलामि औंठी रे खुट्टामि जुता लाइदिय। तब सबहइ निको बाछोलाई मार ताकि हाम भोज खान रे उत्सव मनाउन सकउ, क्याकी मेरो चेलो मरिसक्या थ्यो, तर आब ऊ जीउनो छ! ऊ हराया थ्यो, तर आब हामले उइलाई फेला पाया छौं!''

“तबइकिलाइ मान्सनले आनन्द मनाउन पस्या। केइ समयपछा, जेठो चेलो खेतमि काम अरीबर घर फर्किबर आयो। उइले नाच-गान भइरया सुणयो रे कि हुन्नाछ भणीबर अचम्म माणयो।”

“जब तइ जेठा चेलाले उइको भाइ फर्कीबर आया हुनाले उनन आनन्द मनाउन्नार्या हुन भणन्या था पायो, उ भौत रिसायो रे घर भितर जानाइ माणेइन। उइका बा बाहिर आया रे उइलाई भितर आइबर सबसित आनन्द मनाउनाइ निउती बिन्ति अर्यो, तर उइले तसो अद्द माणेइन।”

“जेठो चेलाले आफ्ना बालाई भणयो, ‘यीन सबइ वर्ष मैले विश्‍वासयोग्य भइबर तमरि निउती काम अर्या छु!म तमरो अनाज्ञाकारी कभइ भएन, रे पइलगइ तमले मलाई एक नानो बाकरो लगइ दियानु ताकि म मेरा साथीन सित आनन्द मनाउन सकूँ। तर तमरो यो चेलाले पापी काम अरीबर तमरा पैसा बर्बाद अर्या छ। जब ऊ घर आयो, तमले आनन्द मनाउनाइ सब हइ निको बाछो काट्या!’“

“बाले जवाफ दियो, ‘मेरो चेला, तु त सदाइ मसितइ छइ, रे मसित भया सबइ थोक तेराइ हुन। तर हामलाई आनन्द मनाउनु ठिक छ, क्याकी तेरो भाइ मर्या थ्यो, तर आब जीउनो भया छ। ऊ हराया थ्यो, तर आब मिल्या छ!’”