2. पाप संसारन आया
आदम-ओ तेसि घर्न बंणते बगीचेन डरोंआं तुशी बेशने थिये। इ बगीचा परमेश्वरे तेन देओ ओनि बणांओरा थिया। तेन-देओ बिचंञ कऊं भि डबूं न लयोना थिया, फिरि भि इनि गप्पे तेन दुयोर शर्मिदा किउरा नोथा, किसबोलि संसारन पाप नोथा। तेने हमेशा तेस बगीचेन हंणला करने थिये होरेक परमेश्वरा सा गप्पा भि करला करने थिये।
पर तेस बगीचेन एक लोड्लू थिया। से जट्ठे चलाक थिया। तेनी तेस ज़लऊंर पुछ़िया, “खि छ़ेच्चैईं कि परमेश्वरे तुसोर इस बगीचे कि कोसंञ भि बुटा फल खईबेर मना किउरा असे-आ?”
तेनी ज़लवीं जुवाब दिता, “परमेश्वरे असोर बोलोरा असे कि असे रूठ-मदमा ज्ञाना कि बुटंञ अलावा कोसंञ भि बुटा फल खई बटले। परमेश्वरे असोर बोलोरा असे कि अगर तुसे एस फलर खाया या पछ़ भि दिता, त तुसे मरि गाओले।”
तेनी लोड्लुई ज़लऊंर जुवाब दिता, “इ हफ़्सी भो! तुसे न मरोले। परमेश्वरर अपींर पता असे कि ज़ेरीई तुप्सीं इ फल खाओले, तुप्सीं परमेश्वरा एतेक भुई गाओले होरेक परमेश्वरा एतेक रूठ-मदमर बुज़िब ठारेओले।”
ज़ेखेए तेनी ज़लवीं कईया कि तेस बूटा फल खईब ओनि रुठू होरक हेरिब ओनि सेमर रुठू च़ेयोना ठो थिया। से भि समझदार बणिंबा चाहनिति, तेरे तेनी फल त्रोई कर खई बिदा। च़े तेनी अपें घ्यातर भि से फल दिता ज़े तेस सा थिया होरेक तेनी भि खई बिदा।
तेखैंईं, तेनो टीरा उगुई गिया, च़े तेनोर पता लगिया कि तेने नंञटे थिये। तेने लपोर टली तेनो कि डबूं बणईं एन्फेयों फुकर घटिबे कोशिश किया।
च़े मुषुड्ले होरेक तेसी घर्नीं तेस बगीचेन परमेश्वरा कि हणिंबे च़ाला शुंईंया। तेने दुईयो ज़ेंञ परमेश्वरंञ युकुंई गे। च़े परमेश्वरे मुषुड्लेर हक दिता, “तू कोटि असे?” आदम-ए जुवाब दिता, “मैईं तपींर बगीचेन हणिंब शुईंया, होरेक हऊं डरि गियाति, किसबोलि हऊं नञंटा थिया। तेरे हऊं युकुंई गिया।”
च़े परमेश्वरे पुछ़िया, “तूर केनी बोलिया कि तू नञंटा असे? खि तेईं से फल खाया-आ ज़ेसर खईबेर मैंईं तूर ठलोरा थिया?” मुषुड्ले जुवाब दिता, “तेपें ज़े मूर इ ज़लऊं दितोरि असे इनी-ए इ से फल मूर दिता।” च़े परमेश्वरे ज़लऊंर पुछ़िया, “तेईं इ खि किया?” से ज़लऊं बोलिब ठारूई, “लोड्लुई मूर बेकाया।”
परमेश्वरे लोड्लुर बोलिया, “तु शापित भोई! तु तेपें पेटा बले छक्सल करल होरेक ज़न च़टल। तु-ओ इ ज़लऊं एन्फेयो बिच़ा नफरत करोले, होरेक तेरे मठे-ओ तेसी मठे भि एन्फेयो बिच़ा नफरत करेले। इस ज़लऊं कि मठे तेरे कपार घ्रेच़ेले, होरेक तु तेसी थुरिर कटल।”
च़े परमेश्वरे ज़लऊंर बोलिया, “हऊं तेरे मठे भुईबे दुखंइर मस्स बढ़ऊं। तु तेपें घ्याता कि लालसा करिलि, होरेक से तू पूटि राज करल।”
परमेश्वरे मुषुड्लेर बोलिया, “तेईं तेपीं घर्नि गप्पा शुईं मेरा आज्ञा न मनिया। तेरे धर्त शापित भुआ, तुर बगत उब्ज़ईबे ओनि मस्स मेहनत करिबे ज़रूरत भोल। हेबे तु मरि गाल, होरेक तेरा फुक ज़ना बिच़ा मिवीं गाल।” तेनी मुषुड्ल्ले अपीं घर्नि नाऊं हव्वा थेईया, ज़ेसी मतलब भो “जीवन देनी”, किसबोलि से बदे ज़ातिऊ कि या भोलि। होरेक परमेश्वरे आदम-ओ हव्वेर जानवरा खलंञ बणांओरे डबूं लवाये।
च़े परमेश्वरे बोलिया, “हेबे रूठ-मदम प्रयांईबे सा मऊं हईंपा घाटे भुई गिउरा असे, तेरे तेनोर जीवना बुटाकि फलर खईब दीब नलोई कि एरा भोरा न लोई कि तेने से फल खाया होरेक तेने हमेशा कि ओनि ज़ीने छ़ुटि गे।” तेरे परमेश्वरे आदम-ओ हव्वेर तेस बगीचेंञ भइलिर खनि बिदा। परमेश्वरे तेस बगीचे द्वारन तागती स्वर्गदूतोर पारिबेर थेईया ताकि केन्नी भि तेस बुटा फलर खई बटोरा न लोई।
उत्पत्ति पाठ 3 एक बाइबला कथा
खुले लाइसेंस (CC BY-SA 4.0) के अंतर्गत उपयोग करने, बदलने और साझा करने के लिए निःशुल्क।