۱- پیدایش

خدا دَه اول تمام چیز رَه اِی ‎رقمی جُور کَد. او دنیا و تمام چیزای رَه که دَه مینِه شی یَه دَه شش روز پیدا کَد. باد اَزیکه خدا زِمِی رَه جُور کَد، زِمِی تَریگ و خالِی بود، از ‎خاطریکه خدا تا اَنوز اِیج چیز رَه دَه او شکل ندِدَد. ولی روح خدا دَه بَلِه آوا‎ بود.

باد اَزو خدا گفت: «رُوشنِی شُونه!» و رُوشنِی شد. خدا دید که رُوشنِی خوبشِی ‎یَه و او رَه "رُوز" نام کَد. خدا رُوشنِی رَه از تَرِیکِی جُدا کَد و او رَه "شاو" نام اِیشت. خدا رُوشنِی رَه دَه روز اول پیدایش، پیدا کَد.

دَه روز دوم پیدایش خدا گفت: «دَه بَلِه آوا یگ پِراخِی باشَه» و پِراخِی جُور شد. خدا اِی پِراخِی رَه "آسمُو" نام کَد.

دَه روز سوم خدا گفت: «آوا کُل‎ شِی دَه یگ جای جَم شُونه و خُشکِی مالُوم شُونه.» خدا خُشکِی رَه "زِمِی" و آوا رَه "دریا" نام کَد. خدا دید اَرخِیل رَه که جُورکَدَد، خوبشِی ‎یَه.

باد اَزُو‎ خدا گفت: «اَر رَقم دِرَختُو و آلافا دَه روی زِمِی بُور شُونه.» و اَمُو ‎رقم شد. خدا دید اَرخِیل رَه که جُور کدَد، خوبشِی ‎یَه.

دَه روز چارُم پیدایش، خدا گفت: «دَه آسمُو روشنِی باشَه.» و آفتاو، ماتاب و اِستِرا مالوم شدَن. خدا اونا رَه جُور کَد تا زِمِی رَه رُوشنِی کنَه و روز، شاو، فصلا و سالا رَه از یگدیگه‎ شِی جدا کنَه. خدا دید اَرخیل رَه که جُورکده خوبشِی ‎یَه.

دَه روز پنجم خدا گفت: «زنده جانا دریا رَه پُر کنَه و مُرغا دَه آسمُو پرواز کَنه.» او اَمی‎رقم تمام چیزای رَه که دَه آو، آو بازی مُونه و مُرغا رَه جُور کَد. خدا دید اَرخیل رَه که جُور‎کدَه، خوبشِی ‎یَه و اونا رَه برکت دَد.

دَه روز ششم پیدایش، خدا گفت: «دَه زِمِی اَر رَقم اَیوانا باشه!» و اَمُو رقم که خدا گفت، شد. یگ تعدادشی اَیوانای اهلی، یگ تعدادشی خَزِندا و یگ تعداد‎شی وحشی بودَن. خدا دید که خوبشِی ‎یَه.

باد اَزُو خدا گفت: «انسان رَه دَه رقم خودخُو اَلدِی جَور کَنیم. اونا دَه بَلِه زِمِی و تمام اَیوانا اُکومَت خاد کدَن.»

َزُوختی خدا یَقس خاگ رَه گرفت، او رَه مرد جُور کَد و دَه او زندگی دَد. نام‎ شی رَه آدم اِیشت. خدا یگ باغ کلان رَه جُور کَد تا آدم اَم بِتنه دَه اُونجی زندگی کنَه و او رَه دَه اُونجی اِیشت تا باغ رَه نگاه کَنَه.

دَه غُول باغ، خدا دُو دَنه دِرخت مخصوص رَه شَندَد، دِرخت زندگی و دِرخت شناخت خوب و بد. خدا آدم رَه گفت، مِیتنی که از مِیوه اَر درخت بُوخرِی به غیر از مِیوه دِرخت شناخت خوب و بد. اگه از مِیوه اَزِی دِرخت بُوخرِی، خاد مُردی.

باد اَزُو خدا گفت: «خوب نِیَه که مرد تنا باشه.» بَلدِه اَزیکه اِیج کُدَم از اَیوانا نمِیتنِست اَمرای خوب بَلدِه آدم باشه.

اَزُوختی خدا آدم رَه دَه یگ خاو تاتو بُرد. باد اَزُو خدا یگ تار قبرغه آدم رَه گرفت و اَزُو یگ زن جُور کَد و او رَه پیش آدم اَوُرد.

وختی آدم او رَه دید، گفت: «بِلاخِره! اِی یکی رقم از مَه‎یَه! اِی رَه زن بوگیم، بَلدِه ‎اَزیکه از مرد جُور شده.» اَمزِی‎ خاطر اَستَه که مرد از آته و آبِه خو جُدا مُوشَه و کَد خاتون خُو یگ تَن مُوشه.

خدا مرد و زن رَه رقم خود خُو اَلدِی جُور کَد. او اونا رَه برکت دَد و گفت: «اولاد و نُوسایِ زیاد دشتَه ‎شِید و زِمِی رَه پُر کِید.» خدا دید اَر چیز رَه که جُور کدَه خوبشِی ‎یَه و او از بیخی ‎شی راضی بود. تمام ‎اَمزیا دَه روز ششم پیدایش، رُخ دَد.

وختی که روز هفتم رسید، خدا کار پیدایش رَه خلاص کِدَد، روز هفتم رَه بَرَکت دَد و اِی روز رَه مقدس خاند؛ از خاطریکه او کار پیدایش رَه خلاص کِدَد. خدا کُلّ دنیا و اَرچیز رَه اَمِی ‎رَقم پیدا کَد.