۲- اَمدُونی گناه ده دنیا

آدم و خاتون‎ شِی دَه باغ نُوربَندی که خدا بَلدِه‎ شِی جُور کِدَد، دَه زیاد خُوشی زندگی مُوکَدَن. اونا اِیج کُدَم ‎شِی کالا نَمُوپشِید ولی اِی سَبَب نَشدَد که اونا از یگدیگِه ‎شی شرمِیدِه ‎شی بایَه، بَلدِه اَزیکه دَه دنیا اِیج گناه نَبود. اُونا زیادتر وَختا دَه مِینِه باغ را مِیگَشتَن و کَد خدا تُورَه مُوگُفتَن.

مَگَم دَه مِینِه باغ یگ دانَه مار بود که او غَدَر چَل‎باز بود. او از زن سُوال کَد: «راسَه که خدا بَلدِه شُوم گفته، از مِیوایِی دِرِختُونِ که دَه باغ اَستَه نَخرِین؟»

زن جُواب دَد: «خدا مُو رَه گفت که مِیتنِید از میوایی تمام دِرختُو بُوخرِید به‎ غَیر از مِیوه دِرخت شناخت خوب و بد. خدا مُو رَه گفت: «اَگَه شُمُو اَزُو میوه بُوخرِید و یا اَگَه دَه او دِست اَم دِیِید، خاد مُردِین.»

مار دَه زن جُواب دَد: «اِی راس نِیَه! شُمُو نخاد مُردین. تَنا خدا مُوفامَه اَمُو لازَه که شُمُو اَزُو مِیوه بُوخرِید، رَقَم خدا اَلدِی مُوشید و خوب و بد رَه رَقَم اَزُو واری مُوفامِید.

زن دید که میوه خوبشِی‎ یَه و مزَه ‎دار مالُوم مُوشَه. سَراَزُو آم او دل ‎شی بود که عاقل باشَه، اَزُوختی چَن دَنَه میوه از دِرخت کَند و خُورد. باد اَزُو یَقّس شی رَه دَه شُوی خُو که اَمرای شی بود، دَد و او اَم مِیوه رَه خُورد.

یگ دَفَه‎ی، چِیمای از وا واز شد و فامِیدَن که اَردوی‎ شی لُوجَه. اونا کوشش کَدَن بلگای دِرختُو رَه کَد یگدیگِه شی پینَه کَنَه و کالا جُور کَنَن و کَد شی جانای خُو رَه بُوپُشنَن.

باد اَزُو مرد و خاتون ‎شی اَواز را گَشتُون خدا رَه دَه مِینِه باغ شنیدَن. اونا اَردوی ‎شی از خدا تاشَه شدَن. باد اَزو خدا آدم رَه کُوی کَد: «کُجایِی؟» آدم جُواب دَد: «شِنِیدُوم که تو دَه باغ را مُورِی، از خاطریکه لُوج بُودوم ترسیدُوم. اَزُوختی تاشَه شُدوم.

بازَم خدا سُوال کَد: «کِی گفت که تو لُوجِی؟ از میوه‎ی که گفته¬دُم نَخَر، خُوردِی؟» مرد جُواب دَد: «تو اِی زن رَه دَه مَه دِیدِه و او میوه رَه مرَه دَد.» باز خدا از زن سُوال کَد: «چی کار کَدِی؟» زن جُواب دَد: «مار مرَه بازی دَد».

خدا دَه مار گفت: «تو نالَت شُدی! تو کَد روی دل خُو را خاد رافتی و خاگ اَم خُوراگ تو مُوشَه. تو و زن از یگدیگِه خُو نِفرت خاد دَشتِید و بین آل‎اَولاد یگدیگِه شُوم اَم نِفرت پیدا خاد شد. نبِیرَه زن سر تو رَه لَی خاد کدَن و تو بُوربِی ‎شی ‎رَه نِیش خاد زَدِی.»

خدا باز دَه زن گفت: «‌مَه درد اولاد کدُو رَه بَلدِه تو کَلُو سَخت خاد کَدُوم. تو دَه شُوی خُو وابسته خاد شُدی و او سر تو اُکُومت خاد کَد.»

خدا دَه مرد گفت: «تو دَه تورَه زن خُو گوش کدِی و از مَه نافرمانی کدِی. یالی زِمِی نالَت شده، تو باید سخت کار کَنِی و بَلدِه خو آذُوقَه پیدا کنی. باد اَزُو تو خاد مُردی و جِسم تو پَس دَه خاک خاد رافت.» مرد خاتُون خُو رَه حوا نام کَد که مانای ‎شی "زندگی‎ دِیدُو یَه،" بَلدِه ‎اَزِیکه او آبِه تمام مردم مُوشَه. خدا آدم و حوا رَه کَد پوست اَیوانا پُوشَند.

باد اَزُو خدا گفت: «یالی که آدم کَد فامیدونِ خوب و بد، رقم از مُو اَلدِی شده، نباید از مِیوه دِرخت زندگانی بُوخرَن و تا ابدالاباد زندگی کَنَن.» اَزُوختی خدا آدم و حوا رَه از باغ بُور کَد و فرشتای قوی رَه دَه دانِ دَرگِه باغ اِیستِلجِی کَد که اِیج کس رَه نَیلَه تا از میوَه دِرخت زندگانی بُوخرَن.