۱۲- بُور شُدُو

اسرائیلیا کلو خوشال بودَن که مصر رَه ترک موکدَن. اونا دیگه بَرده نبودَن و سن زِمِینِ وادَه ‎شدَه مورافتن! اسرائیلیا اَر چیزی رَه که از مصریا تَلبِیستَن، بلدِه اَز وا ددَن؛ اَینم طِلا، غجیری و دیگه چیزای قیمتی. باضی مردم از دیگه طایفا که دَه خدا باور دَشتن، غیتیکه اسرائیلیا مِصر رَه ترک موکدَن، قنجیغی‎ اَز وا رافتن.

یگ ستون دراز آوُر دَه طول روز پیشلون اونا مورافت که شاو دَه ستون دراز آتِش بدل مُوشُد. خدا که دَه ستون آوُر و ستون آتِش بود، اَگمِی دَه قنجیغی اونا بود و دَه زمان مسافرت اونا رَه ‌رهنمایی موکد. بیخی‎ اَز وا باید از پشت اَزُو مورافتن.

باد از یگ کم وخت، فرعون و مردم ‎شی تصمیم خو رَه تغییر ددَن. اونا می خاستن اسرائیلیا رَه بَسَم ده بَردگی بِیگرَن. آمزی‎ خاطر اسرائیلیا رَه تعقیب کدَن. اِی خاست خدا بود که نظرای اونا بدل شونه، چون خدا می ‎خاست کُلّگِی بوفامَن که یَهُوَه کَلو زورتو تر از فرعون و تمام خدایونِ مصریا یَه.

وختی‎ اسرائیلیا دید که لشکر مصریا مَیَه، اونا فکر کدَن که بین لشکر فرعون و دریای سرخ بَن مندَن. اونا غَدر ترسیده‎دَن و جِیغ میزَدن: «چره مصر رَه اِیله کدیم؟ مُو قریبَه که بومریم!»

موسی دَه اسرائیلیا گفت: «ترس نخرید! امروز خدا بلدِه‌ شوم جنگ خاد کَد و شمو رَه نجات خاد دَد.» باد ازو خدا دَه موسی گفت: «مردم رَه بوگی که سن دریای سرخ بورَن.»

باد اَزو، ستون آوُر بین اسرائیلیا و مصریا اَرکت کَد و شاو دَه یگ لمبَه آتِش بدل شد که مصریا نتَنِستَن دَه تمام شاو نزدیگ اسرائیلیا شونَن.

خدا دَه موسی گفت که دِست خو رَه سن بلِه دریا بال کو. باد ازو به خاست خدا؛ باد، آوِ دریا رَه دَه طرف راس و چپ دو نیم کَد و از مینِه دریا را جور شد.

اسرائیلیا که دَه اَردو بغل ‎شی آو بود دَه بین دریا سُن خشکی، پیش مورافتن.

باد اَزو مصریا دِیدَن که اسرائیلیا تُوتّا مُونَن. مصریا بازَم اونا رَه دُمبال کدَن.

اَزُوختی، اونا اسرائیلیا رَه از رای که دَه بین دریا بود دُمبال کدَن ولی خدا مصریا رَه دَه وحشت اندَخت و به خاست او، ارابای ‎اَز وا بند مَندَن. اونا چیغ میزدَن: «تُوتّا کید! خدا بلدِه اسرائیلیا جنگ مونَه!»

تمام اسرائيلیا دَه او سُنِ دریا رسیدَن. باد ازو خدا دَه موسی گفت بازَم دِست خو رَه طرف آو بال کو. وختیکه موسی اِی‎کار رَه کَد، آو بلِه لشکر مصریا اَماد و دریا گَینه خو الدِی شد و بیخی لشکر مصریا غرق شدَن.

وختی اسرائیلیا دیدَن که مصریا مُردَن، اونا دَه خدا اعتماد کدَن و باور کدَن که موسی پیغُمبر خدا یَه.

اسرائیلیا اَم کلو خوشال بودَن که خدا اونا رَه از مُردو و بَرد‎گی نجات ددَد. یالی اونا مِیتنِستَن که آزادانه خدا رَه پرستش و از او اطاعت کَنَن. اسرائیلیا سرودای زیاد خواندن تا آزادی نَو خو رَه، جشن بیگرَن و خدا رَه ستایش کَنَن از خاطریکه او، اونا رَه از لشکر مصریا نجات ددَد.

خدا دَه اسرائیلیا امر کد که اِی عید رَه اَر سال جشن بِیگرَن تا دَه یاد شی بومنَن که خدا چی رقم مصریا رَه شکست دَده و شمو رَه از بردگی آزاد کدَه. نام اِی عید رَه پسخ اِیشتَن. دَه اِی جشن اونا باید یگ بارِه بی ‌عیب رَه کشته، بِریُو کده و کَد نان پتیر موخودرَن.