۳۵- قصه آتِه دلسوز
یگ روز، عیسی زیاد مردم رَه که بلدِه شِنیدُونِ تورای او جَم شدَه-دَن، تعلیم میدَد. اِی مردم باجگیرا بودَن و دیگه کسا اَم که از شریعت موسی پیروی نَموکدَن.
باضی از رهبرای مذهبی دیدَن که عیسی کَد اَزی مردم دوستانه گپ میزنَه. اَزُوختی اونا کَد یگدیگه خو گفتَن که عیسی کار غلط مونَه. عیسی تورای اونا رَه شنید اَزُو پاس بلدِه از وا اِی قصه رَه کَد.
یگ مرتیکه بود که دو بچه دَشت. بچه ریزهتر شی دَه آتِه خو گفت: «آتی، ما اَمیالی بَخشِیگی (اِرثیَه) خو رَه مِیتِلبُوم! اَزُوختی آتِه ¬شی دارایی خو رَه دَه بین اَردو بچه خو تقسیم کَد.»
«خیلی زود بچه ریزه اَرچیز که دَشت، جَم کَد و دَه جایی دور رافت. او تمام پَیسِه خو رَه دَه کارای گناه آلود بَرباد کَد.»
«باد ازو، دَه سرزمینی که بچه رِیزَه بود، غَدَر سخت گُشنَگی اَماد و او پَیسَه ندَشت که بلدِه خو نان بِخرَه. او تنا کاری که مِیتنِست پیدا کنَه، آو آلاف ددُونِ خوگا بود. او اُقس بدبخت و گُشنا بود که خوراگ خوکا رَه موخورد.»
«دَه آخر بچه ریزه کَد خو گفت: «ما چیز کار مونوم؟ تمام نوکرای آتِه مَه نان زیاد بلدِه خوردو دِره ولی ما اینجی از گُشنِگی مُمرُوم. ما پس پیش آتِه خو مُوروم و اَز شی مِتِیلبُوم که یگی از نوکرای ¬شی باشوم.»
«ازُوپاس بچه ریزه پس سن خانه آتِه خو اَرکَت کَد. غیتیکه او اَنوز دُور بود، آتِه شی او رَه دِید و دل شی بلدِه اَزو سوخت. او سن بچه خو دَوِید او رَه بغل کَدَه و او رَه ماخ کَد.»
بچه دَه آتِه خو گفت: «آتی ما دَه برابر خدا و دَه برابر از تو گناه کدوم و لایق شی نِیُوم که بچه تو باشوم.»
«ولی آتِه شی دَه یگ خذمتگار خو گفت: «تِیز بُرو کالاهای خوبشی بَیرُو و دَه جان بچه مَه بِیدی! یگ انگشتری دَه دِست شی کو و یگ چَپلَق دَه پای شی بیدِی. یگ گوسلِه خوب رَه بُکَش که مِیله و شادی کنیم، از خاطر اَزیکه بچه مَه مُردَد ولی یالی زنده شده! او گُم شدَد ولی یالی او رَه پیدا کدیم.»
«اَزُوختی مردم دَه مِیلَه شروع کَدَن. کم وخت تیر شد که بچه کلان که دَه سر زِمینا کار موکَد، خانه اَماد. او که صدای ساز و آواز رَه شنید و رقص رَه دید، اَیرو مَند که چیز گپ شده.»
وختی بچه کلان فامید که اونا بلدِه پس اَمدونِ برار شی دَه خانه مِیلَه گرفتَن، کَلو قار شی بَل اَمدَد و دَه خانه نمورافت. آتِه شی بُرو اَماد و دَه پیش شی زارِی کَد که خانه بورَه و کَد از وا دَه مِیلَه شریگ شُونَه ولی او قبول نکَد.»
بچه کلان دَه آتِه خو گفت: «ما تمام اِی سالا بلدِه از تو دَه راستی کار کَدوم! ما اِیج وخت از تو سرپیچی نکدوم ولی تو تا بالی یگ بُز ریزَه رَه اَم بلدِه مَه نددی تا کَد رفیقای خو مِیلَه بیگروم. ولی اِی بچه تو تمام پیسِه تو رَه دَه کارای بد و گناه آلود بَرباد کَد. وختیکه او خانه اَماد، تو یگ گوسله خوب رَه کُشتِی و مِیلَه گرفتی!»
«آتِه شی جواب دَد: «بَچِیم، تو اَگمی کَد مَه اَستی و اَرخیل رَه که ما درُوم از تو یَه. ولی اِی خوب کارَه که بلدِه برار ریزِه تو که مُردَد و یالی زنده یَه، مِیلَه کنیم. او گُم شدَد مَگم یالی او رَه پیدا کدیم.»
قصهی از کتاب مقدس، انجیل لوقا، فصل ۱۵
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).