۳۴- عیسی قصای دیگه رَه تعلیم میدیَه

عیسی زیاد قصای دیگه دَه بارِه پادشایِی خدا گفت. بلدِه نمونَه، او گفت: «پادشایی خدا رقَم یگ دانِه خَردَل واری یَه که باضیا دَه زِمین خو کِیشت مُونَه. شُمُو مُوفامید که دانه خَردَل چُوقنَی تر از بیخی دانا یَه.»

«ولی وادِه که دانه خَردَل کَٹَّه مُوشَه، اِی از بیخی گیاهای باغ کیدَه کلان مُوشَه، دَه اندازِه کلان مُوشَه که اَینُم مُرغا مَیَن و دَه شاخای شی دَم راسی مُونَن.»

عیسی قصه دیگه گفت: «پادشایِی خدا رقَم خمیر مایَه اَستَه که یگ خاتو او رَه دَه بلِه خمیرِ آرد مِیندِزنَه تا کَد بیخی خمیر گَد شُنَه.»

«پادشایِی خدا باز اَم خزانه اَلدِی یَه که یگ نفر او رَه دَه زِمی تاشَه کَدَه شَه. مرتیکه دیگه خزانه رَه پیدا کَد و اَزو کَلو خوش شی اَماد. اَزُوختی بِسَم او رَه چا کَد. او کَلو خوشال بود و رافت اَر چیز رَه که دَشت سودا کَد تا بِتنَه اَمو زِمی رَه که خزانه دَه اُونجی بود، بِخرَه.»

«پادشایی خدا رقَم یگ مروارید کامل اَرزشمَن استَه. وختی یگ سوداگرِ مروارید او رَه پیدا کَد، بیخی چیزای که دَشت سودا کَد تا بِتنَه او رَه بِخرَه.»

باضی مردم بودَن که فکر مُوکدَن خدا اونا رَه قبول خاد کَد بلدِه اَزیکه اونا کارای خوب انجام میدَه‌دَن. اِی مردم دیگرُو رَه که اَمو کارای خوب رَه انجام نَمیدَدَن، تحقیر مُوکدَن. باد اَزو عیسی اِی داستان رَه دَه اونا گفت: «دو مرتیکه بودَن که اَردو بلدِه دعا دَه معبد رافتَن. یگی از وا باجگیر و دیگِه شی یگ رهبر مذهبی بود.»

«رهبر مذهبی اِی رقَم دعا کَد: «خدایا! تو رَه شکر نُوم که رقَم دیگه مرتیکو واری گناه کار نِیُوم. رقَم دُزا، مرتیکونِ ظالم، زنا کارا، یا اَینم رقَم ازُو باجگیر وَرِی.»

«مثلَن ما دَه اَر هفته دو دفَه روزه مِیگیرُوم و دا یگ (دَه یک) از بیخی پیسا و مال خو رَه که پیدا نُم، دَه تو مِیدُوم.»

«ولی باجگیر از رهبر مذهبی دور اِیستَه شد. او اَینَم سُن آسمُو اَم تُوغ نکَد. دَه جای شی، کَد مُشت دَه سینه خو زَد و دعا کَد: خدایا دَه مَه رحم کو که ما گناه کارُوم.»

اَزُوختی عیسی گفت: «دَه شُمُو مُوگُوم، خدا دعای باجگیر رَه شنید و نِسبَد دَه رهبر مذهبی، او رَه عادل اعلان کَد. خدا اَرکس رَه که مغرور باشَه ذلیل مُونَه ولی آدم بِی‌کِبر رَه سربلَن خاد کَد.»