۳۳- قصه دِغُو

یگ روز، عیسی دَه بَغَل دریاچه شیشتَد. او یگ جَمِّیَت زیاد کلانِ از مردم رَه تعلیم میدَد. مردمای زیاد اَمادَن که تُورای اَزو رَه بِشنوَن. مگم عیسی جگه مناسب بلدِه صُوبَت کدو کَد بیخین از وا رَه ندَشت، اَزی خاطر او دَه یگ کِشتی که بلِه آو بود، سُوار شد. او دَه اُونجی شِیشت و مردم رَه تعلیم دَد.

عیسی اِی قصه رَه گفت: «یگ دِغُو بلدِه کشت کدون دانه دَه برُو رافت. وختیکه او دانه رَه کَد دِست خو پاش میدَد، یگ چَن دَنِه شی دَه بین را پَرید. مگم مرغا اَمادَن و بیخی اَزو دانا رَه خوردَن.»

«دانای دیگه روی زمِینِ سنگچَل پَریدَن، دَه جَگِه که خاک کم دَشت. دانِه که دَه بلِه زِمینِ سنگچَل پَریدَد زود سَوُز کَد. ولی ریشای ‌شی دَه تای خاک رافته نمِیتنِست. وختی آفتاو بُر شد و روز گرم شد، آلافا شَلتَه شُده و از بین رافتن.»

«دانای دیگه دَه بین بوٹایِ خار پریدَه‌دَن. اِی دانا دَه آل سَوُز شُدو بودَن، مگم خارا او رَه سَوُز کدُو نَیِشت. اَزی خاطر دانای‌ که دَه زِمین خارچَل سَوُز کدَد، اِیج آصِل نَده‎دَن.»

«دانای دیگه دَه بلِه خاکِ خوب تِید شُدَن. اِی دانا سَوُز شُدَن و ۳۰، ۶۰ و اَینم ۱۰۰ چن دانای دیگه که کِشت شُدَد، آصِل ددَن. اَرکس که میخایه از خدا پیروی کَنَه، چیزی رَه که ما مُوگیم گوش کَنَه!»

اِی قصه شاگردا رَه گیج کَد. اَزی خاطر عیسی دَه اُونا توضیح دَد: «دانه، کلام خدا یَه. را، کسی یَه که کلام خدا رَه میشنَوَه ولی او رَه نَمُوفامَه، اَزُوختی شیطان کلام رَه ازُو دوزی مُونَه. ده اِی مانا که، شیطان نَمِیلَه تا او کلام خدا رَه بُوفامَه.»

«زِمینِ سنگچَل کسی یَه که کلام خدا رَه میشنَوَه و او رَه دَه خوشی قبول‌ مُونَه، مگم وختی سختی رَه میکشَه و یا وختی کسایِ دیگه او رَه آزار میدیَه، او از خدا روی گردو مُوشَه. دَه اِی مانا که، اِی نفر دَه خدا بَوار نَنَه.»

«زمینِ خارچَل کسی یَه که کلام خدا رَه میشنَوَه، ولی بلدِه چیزای زیاد دیقی‌ مُونَه. ولی او کوشش مُونَه پیسه زیاد پیدا کنَه و چیزای زیاد دَه دِست بَیرَه، باد از چَن وخت او دیگه نَمِیتنَه خدا رَه دوست دِشتَه شَه. اَزو باد چیزای رَه که از کلام خدا یاد گرفته، او رَه قادر دَه خُشنود کِدون خدا نَمنَه. او رقم ساقای گندم اَستَه که اِیج دانهِ رَه آصِل نمیدیَه.»

«مگم دانای دَه خاکِ خوب، رقم کسی یَه که کلام خدا رَه میشنَوَه، ایمان مَیرَه و مِیوَه میدیَه.»