۴- پیمان خدا کَد ابراهیم

سالای زیادِ باد از سیل، باز اَم مردم بسیاری دَه دنیا بُودَن و اُونا اَنوز دَه برابر خدا و یگدِیگِه خو گناه مُوکدَن. اَزی خاطر که تمام اُونا دَه یگ زِبو تورَه مُوگفتَن، اونا دَه جای اَزیکه امر خدا رَه قبول کَنَن و دَه رُوی زِمِی تِیتپَرک شونَن، بیخی شی دَه یگ جای جَم شُدَن و یگ شار رَه جور کَدَن.

اُونا غَدَر مغرور بودَن و دِل ‎شی نَمشُدن امرِ خدا رَه که گفته بود چِی‎ رقم باید زندگی کَنَن، قبول کَنَن. اُونا اَینُم دَه جُور‎کَدُن یگ بُرج بلَن که دَه آسمُو مِیرسِید، شُروع کَدَن. خدا دید که اَگَه تمام اِینا دَه اِی کارای بَد خُو ادامه بِدیَن، مِیتنَن کَلُوتَر اَزِی کارای گناه دار کَنَن.

اَزُوختی خدا زِبُونِ اَز وا رَه دَه رقم رقم زِبُونای دیگه بَدَل کد و مردم رَه دَه سرتاسر دُنیا تِیتپَرَک کد. شارِی که اُونا جُور کَدُون‎ شِی رَه شروع کَدَه بُودن، بابُل نام دَشت و مانای‎شِی "سردرگُم" بود.

صدا سال باد، خدا کَد یگ مرتیکه که نام ‎شِی اَبرام بود، تُورَه گُفت. خدا بَلدِه‎ شی گفت‌: «وطن و آل‎اَولاد خو رَه اِیلَه‎کُو و دَه زِمِینِ بُورُو که ما بَلدِه تُو نِشُو خاد دَدُم. مَا تُو رَه برکت خاد دَدُوم و تو رَه یگ طایفه کلان‎ جُور خاد کدوم. نام تُو رَه کلان خاد کَدوم، اُونای رَه که دَه تو برکت میدیَن، برکت خاد دَدوم و اُونای که تو رَه نالَت مونَن، نالَت خاد کدوم. تمام فامیلا دَه روی زِمِی از خاطر اَز تُو برکت خاد گرفتَن.»

اَزُوختی اَبرام تورِه خدا رَه قبول کَد. او خاتُون ‎خُو سارای، تمام خذمتگارای خو و تمام مال و منال خو رَه جَم کَد و دَه زِمِینِ رافت که خدا در ‎شِی نِشُو ددَد، زِمِین کنعان.

وختی اَبرام دَه کنعان رسید، خدا گفت: «چار طرف خو توُغ کو. ما بِیخِین اَزی زِمِینارَه دَه تو خاد دَدوم و نَبِیرِه تو دایِم خُوندِه ‎شِی خاد بودن. باد اَزُو اَبرام دَه اَمو زِمِی جای بجای شد.

دَه اُونجِی یگ مرتیکه بود که مِلکِیصِدِق نام دَشت و کاهن خدای بلَن مرتبه بود. یگ روز، باد اَزیکه اَبرام دَه یگ جنگ بود، او و اَبرام یگدیگه خو رَه ملاقات کدَن. مِلکِیصِدِق اَبرام رَه برکت دَد و گفت : «خدای بلَن مرتبه که خوندِه آسمو و زِمِی ‎یَه، دَه اَبرام برکت بِدیَه.» باد آزُو اَبرام دَه‎یَک از اُولجَه‎یِ‎ رَه که از جنگ اَوُردَد، دَه مِلکِیصِدِق دَد.

سالا تِیر شُد، ولی اَبرام و سارای اَنوز اولادِ بَچَه نَدَشتَن. خدا کَد اَبرام تورَه گفت و باز اَم وادَه دَد که او خوندِه یگ بچه خاد شد و نَبِیرِه‎ شِی قَدَر اِستِرای آسمو خاد شد. اَبرام وادِه خدا رَه باور کَد و خدا اَبرام رَه عادل شمُرد، از خاطریکه وادِه‎ خدا رَه باوَر کَدَد.

باد اَزو خدا کَد اَبرام یگ پیمان بسته کَد. مامُولَه که یگ پیمان، یگ قرارداد دَه بین دو طرف، بلدِه انجام دَدون یگ کار بلدِه یگدیگه ‎شی ‎یَه. ولی دَه اِی قَضِیَه، وختیکه اَبرام دَه یگ خاو تاتو بود، خدا کَد اَزُو پیمان بسته کَد، مَگم او اَنوز اَواز خدا رَه مِیشنوید. خدا گفت: «ما بَلدِه تو یگ بچه از خونِ خود تو خاد دَدُوم و زِمین کنعان رَه دَه نَبِیرِه تو میدوم.» ولی اَبرام تا اَنوز بچه ندَشت.