۴۶- سولُس مسیحی موشَه

یگ مرتیکه بود که سولُس نام دَشت و دَه عیسی ایمان نَدَشت. وختی او یگ مرتیکه جُوان بود، از چَپَنای مرتیکونِ که استیفان رَه کُشته‎دَن، نگاداری مُوکَد. باد اَزو، او ایمان دارا رَه اذیت موکَد. او دَه اورشلیم خانه دَه خانه مورافت تا مرتیکو و خاتُونو رَه دِستگِیر کَنَه و اونا رَه دَه بندی خانه بِندِیزنَه. اَزُوختی کاهن اعظم سولُس رَه اجازه دَد که دَه شارِ دمشق بُرَه. کاهن اعظم دَه سولُس گفت که دَه اُونجی پیروای عیسی رَه دِستگیر کَنَه و اونا رَه پَس دَه اورشلیم بَیرَه.

باد اَزو، سولُس سفر خو رَه سن دمشق شروع کَد. دقیق پیش اَزیکه او دَه شار بِرسَه، یگ نُور جَلُو از آسمو دَه گرداگِرد اَزو پیدا شد و او دَه زِمی اُفتاد. سولُس شنید که یگ نفر موگَه: «شائول شائول! چَرَه ما رَه اذیت مونی؟» سولُس پرسان کَد: «آقا! تو کی اَستی؟» عیسی در شی جُواب دَد: «ما عیسی یُوم. تو ما رَه اذیت مونی!»

وختی سولُس بَل شد، او نَمیتنِست که بِینگِرنَه. رفیقای‎ شی مجبور شُدَن که او رَه سن دمشق بُبرَن. سولُس تا سه روز نه نان خورد نه آو.

دَه دمشق یگ شاگرد بود که حنانیا نام دَشت. خدا دَه او گفت: «دَه خانِه¬ بُرو که سولُس دَه اُونجی اَستَه. دِستای خو رَه دَه بَلِه ‎شی بِکَش اَزُوختی او بِسَه مِیتنَه بینگِرنَه.» ولی حنانیا گفت: «خداوندا! ما شنیدوم که اِی مرتیکه چیز رقم ایمان دارا رَه اذیت مونَه.» خدا دَه او جُواب دَد: «برو! ما او رَه انتخاب کَدُوم تا نام از مَه رَه دَه یهودیا و از یگ مردم دَه دیگه گُروای مردم اعلان کَنَه. او بلدِه نام از مَه سختیای زیاد خاد کشید.

اَزوپاس حنانیا پیش سولُس رافت، دِستای خو رَه بَلِه ‎شی اِیشت و گفت: «برادر شائول، عیسی که اُونجی دَه دانِ را دَه تو ظایِر شد، ما رَه پیش تو رَیِی کَدَه تا تو بِیتنی بِسَه بینگِرنی و اَزُوختی از روح القدس پُر شُونی.» دَه اَمو لازَه سولُس مِتنِیست بِسَم بینگِرنه و حنانیا او رَه تعمید دَد. اَزوباد سولُس کَمگ نان خورد و بِسَم قوی شد.

سولُس اَمو لازَه دَه دمشق دَه موعظه کیدو بلدِه یهودیا شروع کَد. او گفت: «عیسی پسر خدا یَه!» یهودیا اَیرُو مندَد از خاطریکه سولُس کوشش موکَد ایمان دارا رَه بُکشَه مگَم یالی او دَه عیسی ایمان اَوُردَد! سولُس کَد یهودیا بحث کَد. او نشان دَد که عیسی، اَمو مسیح موعود اَستَه.

باد از چَن روز، یهودیا نقشه کشیدن تا سولُس رَه بُکشَه. اونا مردم رَه رَیِی کَدَن تا دُمبال اَزو دَه دروازای شار بِگردَن تا او رَه بُکشَه. ولی سولُس از نقشه خبر شد و رفیقای¬ شی او رَه کُمگ کَد که تُوتّا کنَه. یگ شاو رفیقای ¬شی او رَه از دیوال شار دَه یگ سَبد تَیلو تا کَد. باد اَزیکه سولُس از دمشق تُوتّا کَد، او دَه موعظه کِیدو دَه بارِه عیسی ادامه دَد.

سولُس دَه اورشلیم رافت تا رسولا رَه بِنگِرنَه، ولی اونا از او ترس خوردَد. اَزُوختی یگ ایماندار که "برنابا" نام دَشت سولُس رَه پیش رسولا بُرد. او دَه اونا گفت چطور سولُس بی باکانه دَه دمشق موعظه کَدَد. باد اَزو رسولا سولُس رَه قبول کَدَن.

باضی ایمان دارای که از آزار و شکنجه شدو، از اورشلیم توتّا کدَه‎دَن، دَه یگ جای دور دَه شار اَنطاکِیه رافتَن و دَه بارِه عیسی موعظه کَدَن. زیادتر مردم دَه انطاکیه یهودی نبودَن، ولی بلدِه دَفَه اول، مردمی که یهودی نَبودَن، ایمان دار شُدَن. برنابا و سولُس دَه اورشلیم رافتَن تا ایمان دارای نو رَه زیادتر دَه بارِه عیسی تعلیم بیدیَن و کلیسا رَه تقویَه کَنَن. دَه انطاکیَه بود که ایماندارا دَه عیسی، بلدِه دفه اول "مسیحی" نام شدَن.

یگ روز که پیروای عیسی دَه انطاکیه روزه¬دار بودَن و دعا موکَدَن، روح القدس دَه اونا گفت: «برنابا و سولُس رَه جدا کِین تا بلدِه کاری که اونا رَه گفتوم، انجام بیدیَن.» اَزوپاس کلیسا دَه انطاکیَه بلدِه برنابا و سولُس دعا کَدَن و دِستای خو رَه بلِه از وا اِشتَن. اَزُوختی اونا، وا رَه رَیِی کَدَن تا دَه دیگه جایا خبر خوش عیسی رَه بشارت بدیَن. برنابا و سولُس، گروای مختلف مردم رَه تعلیم ددَن و مردم زیاد دَه عیسی ایمان اَوُردَن.