۹- خدا موسی رَه کُوی مُونَه

باد از مرگ یوسف، تمام خَنوارِی¬ او دَه مصر مَندَن. اونا و نَبیرای ‌شی سالای زیاد دَه مصر زندگی کدَن و خُوندِه اولادای زیاد شدَن. اونا رَه اسرائیلیا مُوگفتَن

باد از صدا سال، تعداد اسرائیلیا کَلُو زیاد شدَه¬دَن. مصریا دیگه قدردان کمکای زیادی که یوسف دَه اونا کدَد، نبودَن. مصریا از اسرائیلیا ترس مُوخوردَن از خاطریکِه اونا دَه اُونجی کَلُو زیاد بودَن. اَزُوختی فرعونِ که دَه او غَیتا بلِه مصر اُکومت موکَد، اسرائیلیا رَه غلام مصریا جُور کَد.

مصریا، اسرائیلیا رَه مجبور کدَن تا آباتی زیاد و اَینَم تمام شارا رَه جُور کنَن. کارای سخت، زندگی رَه بلدِه از وا زار کدَد ولی خدا اونا رَه بَرکَت دَد و اونا اَینَم اولادای زیاد دَشتَن.

فرعون دید که اسرائیلیا کَلو اولاد دَه دنیا مَیرَن، اَزی خاطر قوم خو رَه تُوش کَد تا بیخی نِلغای بچه اونا رَه دَه مِینِه دریای نیل بِندِزنَن تا بُمرَن.

یگ خاتونِ اسرائیلی یگ نِلغِه بچه دَه دنیا اَوُرد. او تا وادِه که مِیتنِست نِلغَه رَه تاشَه کَد.

وختیکه آبِه بَچه دیگه او رَه تاشَه نَمِیتنِست، نِلغَه رَه دَه یگ سَبَد آوباز دَه بین نیزارای لَب دریای نِیل اِشت تا او رَه از کُشتَه شُدو نِجات بِیدیَه. خُوار کلان ¬شی از دور تُوغ مُوکُد که بینگِرنَه بلِه اَزُو چیز بَلا وادِی مُوشَه.

دختر فرعون سَبَد رَه اُوش کَد و مینِه ‌شی رَه تُوغ کَد. وختیکه نِلغَه رَه دید، او رَه دَه عنوان بچه خو قبول کَد. او یگ خاتونِ اسرائیلی رَه کِرا کَد تا نِلغَه رَه شیر بیدیَه ولی نَمُوفامید که او زن، آبِه اَمزو نِلغَه‌ یَه. وادِه که نِلغَه از سینه بُور شُد، آبِه ¬شی او رَه دَه دختر فرعون پَس دَد و او رَه "موسی" نام کَد.

یگ روز، وختیکه موسی کلان شدَد، یگ مصری رَه اُوش کَد که یگ غلام اسرائیلی رَه مِیزنَه. موسی پَرپَلدَه کَد که بِرارِ اسرائیلی خو رَه نجات بیدیَه.

موسی گمان موکَد که کس اُوش نخاد کَد؛ او مصری رَه کُشت و تای خاک کَد ولی یگ نفر دید که موسی چیز کار کَد.

فرعون خبر شد که موسی چیز کار کدَه. او کوشش کَد که موسی رَه بُکشَه ولی موسی از مصر سُن دَشت تُوتّا کَد و عسکرای فرعون او رَه اُونجی پیدا نَتَنِستَن.

موسی دَه یگ صارای که دور از مصر بود چِپُو شِشت. دَه اَمُونجی او کَد یگ زن آروسی کَد و خوندِه دو اولاد شُد.

موسی چِپُونِی رامایِ گوسپُندونِ خُسُر خو رَه موکَد. یگ روز او، یگ بوٹه رَه اُوش کَد که دَه آتِش مُوسوخت ولی از بین نَمُورافت. او نِزدیگ بوٹه رافت که تُوغ کنَه. وختیکه او خیلی نِزدیگ بود، خدا کَد شی گپ زَد و گفت: «موسی! کَلُوشای خو لُود کُو، که تو دَه جای مقدس اِیستَه یِی.»

اَزُوختی خدا گفت: «ما جفا و زامَتِ مردم خو رَه دِیدُم. ما تو رَه دَه پیش فرعون رَیِی مُونوم تا اسرائیلیا رَه از غلامی دَه مصر بُر کَنِی. ما زِمِینِ کنعان رَه دَه اونا خاد دَدُم، زِمینِ رَه که ما دَه ابراهیم، اسحاق و یعقوب وادَه دِیدَه‌دُم.»

موسی سوال کَد: «اَگَه مردم از مَه پرسان کنَه که ما رَه کی رَیِی کِیدَه، دَه اونا چیز بُوگُم؟» خدا گفت: «"هستم آنکه هستم". دَه اونا بُوگی که، «من را "هستم" رَیِی کِیدَه. اِیره اَم بُوگی که من یَهُوَه، خدای اَجداد شُوم ابراهیم، اسحاق و یعقوب استُوم. نام مَه تا ابدالاباد اَمی ‌یَه.»

موسی ترس خوردَد و دِل‌شی نَمشُد که پیش فرعون بُورَه، اَزی¬ خاطر که فکر موکَد خوب تُورَه گفته نَمِتنَه، اَزُوختی خدا بِرار موسی، هارون رَه رَیِی کَد تا او رَه کُمگ کَنَه.