۴۱- خدا عیسی اِ نُوم مِردِی‏ل هیزَه مِئ

دُما یَه کِه سَروازل عیسی‎ئو مصلوب کِرد، سران قُوم یهود چِن اَ تِه پیلاتس ئو وِتُو: «عیسى اِ دُرو وِت کِه دُما سِه روژ اِ نُوم مِردِی‎ل هیزَه مَگِرِی. اَرِه یَه کِه شاگردلی نَتُونِن لَش بُوزِنِی، بایس کَسی مامور کِیم تا اَرِه سِه روژ اِ قُور نَگَه‎بُونی بِکِه. اَر بِتُونِن لَش بُوزِن، اَسَه اِدا مَکَن که اُو اِ نُوم مِردِی‎ل هیز کِردِسی.»

پیلاتس وِت: «سَروازلِی وَ گَرد وژتُو بُورِن ئو تا جائی کِه مَتُونی‎نُو ویردار قُور بون.» وَ اِیی خاطِرَه اُوِن بَرد دَم دَر قُورُو مُهر ئو موم کِرد ئو سَروازلُونِی اِ وِرَه نیا اَ نِگَه‌بُونی، تا کَسی نَتُونِی لَش بُوزِی.

چون روژ دُما خاکسپاری عیسی، یعنی روژ شبات کار کِردِن ممنوع بی، هُویچ کُوم اِ دوس‎ل عیسی نَتُونِستُو بِچن اَ سَر قُور. اَما روژ دُمان اَژَه‎سَر، چَن نَفَر اِ ژَن‎ل آمادَه بین تا بِچن اَ سَر قُور عیسی ئو لَش عیسی خُوش‎بو بِکَن.

وِرِه یَه کِه ژن‎ل بِرَسن اَ وِرَه، اِ تِه قُور زَمی لَرزَه شدیدِی هَت. فرشتِه اِ آسْمُو هَت اَ هُوار، بَرد دَم دَر قُور پِل داتِی اِ لائِی ئو نیشت اَر سَرِی. اَ فِرِشتَه چی بِریقَه آسْمُو وِریسْکَه میاتِی. نِگَه‌بُون‎ل وَ دیئِن اُو هُونَه زیلَه‎ئو چِی کِه چی مِردِی کَتِن اَر زَمی.

وَختِی کِه ژَن‎ل رَسین اَ سَر قُور، فرشتَه وَ اُوِن وِت: «زیلَتُو نَچو! عیسی ایرَه نی‎یَه. اُو هَر اَ طُورَه کِه وَعدَه دایی‎تِی اِ نُوم مِردِی‎ل هیز گِرتِسِی. سِیل نُوم قُور بِکَن ئو بُوی‎نِن.» ژَن‎ل سِیل نُوم قُورُو کِرد ئو جائِی کِه لَش عیسی‎ نِریائی‎تِی اِ نُوم دیی، وَلی لَشُونِی پیا نَکِرد.

اَسَه فرشتَه وَ ژَن‎ل وِت: «بِچِن ئو وَ شاگردل بوشِن کِه عیسی اِ نُوم مِردِی‎ل هیز گِرتِسِی ئو وِرِه هُومَه مَچو اَ جلیل.»

ژَن‎ل اِ حالی کِه خوشحال بین ئو آچُوی‎ئِین، چِن ویرِه شاگردل تا خَوَر خوش وَ اُوِن بِرَسِنِن.

اِ حالی کِه ژَن‎ل مَدُوئین تا اِیی خَوَر خوشَه بِئن اَ شاگردل، یِهُو عیسی‎ اَر اُوِن ظاهر بی. اُوِن اِ بِرآوَرِی سِجدَه‎ئو کِرد. عیسی وَ بینُو وِت: «زیلَتُو نَچو! بِچِن ئو وَ شاگردل مِ بوشِن کِه بِچن اَ جلیل ئو مِ اِ وِرَه مُوی‎نِن.»