۵- کُر وَعدَه

دیَه سال دُما بار کِردِن اَ سرزمین کنعان، اَبرام ئو سارای هَنی اُویلُونِی نیاشت. اَسَه سارای ژَن اَبرام وَ اُو وِت: «ایسه کِه خداوَن اجازَه نیاسِی تا مِ اُویلمی داشْتو ئو ایسه کِه مِ اَرِه حامِلَه بی‎ئِن فِرَه پیرِم، وَ گَرْد خدمتکارِم هاجر داوُات بِکَه تا اُو بِتُونِی اَرِه مِ اُویلی بارِی.»

پس اَبرام وَ گَرْد هاجر داوُات کِرْدِی. هاجر کُرِی اُوِرْدِی اَ دیی ئو اَبرام نُوم نیا اَ اسماعیل. اَما سارای وَ هاجر حَسُویدی‎ئَه مَکِرْدِی. وَخْتِی کِه اسماعیل سِیزَه سالُون بی، خدا یِه گِل هَنی وَ گَرْد اَبرام حَرف داتِی.

خدا فرماش کِردِی: « مِ خدا قادِرِ مُطلَقِم ئو وَ گَرْد تو پِمُونِی مُونِم.» اَسَه اَبرام وَ درگاه خدا سِجدَه کِرْدِی. ئو خدا وَ اَبرام فرماش کِردِی: «تو موین اَ باوَه قُوم‎ل فِرِه. مِ سرزمین کنعان وَ عنوان میرات، وَ تو ئو نسل تُونَه مِئم ئو هَمیشَه موم اَ خدا اُوِن. تو هَم بایس کُل کُرل خانوادَه وژِت خَتِنَه بِکِی.»

«ژَنِت سارای، کُرِی مارِی کِه ماو اَ اُویل وَعدَه. نُوم بِنتِی اَ اسحاق. مِ وَ گَرْد اُو عَهدَه مُونِم ئو اِ اُو نَسل کَلِنگی مارِم اَ وجود. اِ اسماعیل هَم قُوم کَلِنگی مَسازِم، اَما پِمُون مِ وَ گَرْد اسحاقَه ماو.» اَسَه خدا نُوم اَبرام وَ ابراهیم، یعنی باوَه قُوم‎ل فِرَه، عوض کِردِی. ئو خدا نُوم سارای وَ سارَه عوض کِردِی کِه وَ معنی «شاهزادِه‌ئَه».

اَ روژَه ابراهیم کُل کُرل دوئِمُو وژ خَتِنَه کِرْدِی. دُما اِ حدود یِه سال، زِمُونِی کِه ابراهیم صد ئو ساره نود سالُون بی، ساره کُرِی اُوِرْدِی اَ دیی. هَر اَ طُورَه کِه خدا گِسْتی‎تِی، اُوِن نُومُو نیا اَ اسحاق.

وَخْتِی کِه اسحاق بی اَ پیا جِوُنِی، خدا ایمان ابراهیم اِمتِحُو کِرْدِی ئو وِت: «تَنیا کُرِت اسحاق اَرِه مِ قربانی بِکَه». ابراهیم دُوآرَه اِ خدا اطاعت کِرْدِی ئو آمادَه بی تا کُرِی قربانی بِکِه.

وَخْتِی ابراهیم ئو اسحاق ویرِه قربانگاه مَچیان، اِسحاق پِرسی‎تِی: «باوَه، هیزِم اَرِه قربانی آمادَه هَه، اَما وَرک قربانی ها اَر کو؟» ابراهیم جُوآو داتِی: «کُرِم، خدا وَرک قربانی آمادَه مَکِه.»

وَخْتِی اُوِن رَسین اَ قربانگاه، ابراهیم کُرِی اسحاق وَ رَسَنی بَستِی ئو اُو نیاتِی اَر سَر قربانگاه. ابراهیم مَگِسْتِی کُرِی قربانی بِکِه کِه خدا فرماش کِردِی: «دَسِت نِگَه‌دار! وَ کُر صِدَمَه نَرَسِن! ایسه زانِسْتِم کِه تو تَرس مِ اِ دِل وژِت دیری، اَرِه یَه کِه یَکِلَه کُر وژِت اِ مِ دریغ نَکِرد.»

ابراهیم اِ اَ نِزیکی‎ئَه، وِرَنی دیی‎تِی کِه گیر کِرْدی‎تِی اِ نُوم بُتِه. خدا وِرَن اِ جا اسحاق اَرِه قربانی رِ کِردی‎تِی. ابراهیم وَ خوشحالی وِرَن وَ عنوان قربانی پیش‎کَش کِرْدِی اَ خدا.

اَسَه خدا وَ ابراهیم وِت: « اِ وِرَه کِه تو حاضر بین کُل چی وژِت، حتی یَکُونَه اُویلِت وَ مِ بُوَخْشِنی، مِ هَم قُولَه مِئم تو برکت دَم. نسل تو بیشتِر اِ اَسارل آسْمُونَه مو. اَرِه یَه کِه اِ مِ اطاعتِت کِرْد، کُل خانوادل زَمی اِ تُرّ خانِوادَه تو برکت پیا مَکَن.»