۴- عَهد خدا وَ گَرْد ابراهیم

سالِی فِرِه دُما توفُون زمُون نوح، تعداد اِنسُون‌ل هَنی هَم زیاد بی. اُوِن دُوارَه هَم نسبت وَ خدا ئو یَکْتِری گناهُ‎ونَه مَکِرد ئو اَرِه یَه کِه کُل وَ یِه زُون حَرفُونَه میا، اِ جا اطاعت اِ فِرمُون خدا ئو تُوین بی‎ئِن ئو پِر کِرْدِن زَمی، اَر یِه جا جَم بین اَر دُور یَک ئو دَس اَ کار ساختِن شیرِی اَرِه وژُو بین.

اُوِن اِنسُون‌ل فِرَه قُدی بین ئو نِمَگِسْتُو وَ دَستورل خدا زِنِی بِکَن ئو حتی دَس اَ کار ساختِن بِرج بِلِنگی بین کِه سَر اَر آسْمُونَه مَکیشی‎تِی. خدا دیی‎تِی اَر اُوِن وَ شَرآشوئی وژُو ادامَه دَن، باعث کارل گناه فِرِه مون.

وَ اِیی خاطِرَه خدا زُون اُوِن کِرْدِی اَ زُون‌ل جور آ جور ئو اُوِن تُوین کِرْدِی اَ کُل جائِی اِ دُنیا. شیرِی کِه اِنسُون‌ل بِنیا ساختِنُو نیایی، نُوم نِریاتِی اَ بابِل کِه وَ معنِی «آشُوفتِه‌ئَه».

خدا دُما صدها سال وَ گَرْد پیائِی وَ نُوم اَبرام حَرْف داتِی. خدا وَ اُو فَرماش کِردِی: « اِ سرزمین ئو مال باوَه‌ وژِت بِکَه دَر ئو بِچ اِ ولاتِی کِه مِ تو اَ وِرَه هدایتَه مَکَم. مِ تو برکتَه مِئم ئو اِ تو قُوم کَلِنگی مارِم اَ وجود. مِ نُوم تو کَلِنگَه مَکَم. کَس‎لِی کِه وَ تو برکت بِئن، بِرَکَتَه مِئم ئو اُونَه کِه تو لَنَت بِکَن، لَنَتَه مَکَم. کُل خانواد‌ل رُویی زَمی وَ خاطِر تو برکت پیا مَکَن.»

اَبرام هَم اِ خدا اطاعت کِرْدِی. اُو ژَنی سارای، نوکَرل ئو دارایی وژ اُرداشتِی ئو چِی ویرِه سرزمین کنعان کِه خدا وَ اُو نِیشُون دایی‌.

وَخْتِی ابرام وارد کنعان بی، خدا فَرماش کِرْدِی: « سِیل دُور ئو وَرِت بِکَه. کُل اِیی سرزمینَه کِه مُوینی، مِئم اَ تو ئو اُویل‎لِت.» اَسَه اَبرام اِ اَ زَمینَه، مَن.

اِ وِرَه پیائِی وَ نُوم مِلکیصِدِق بی کِه کاهن خدا مُتعال بی. اَبرام اُو اِ آخِر یَکی اِ جَنگ‎لِی دیی‌تِی. مِلکیصِدِق، ابرام برکت داتِی ئو وِت: «خدای مُتَعال کِه هُویا آسْمُون‌ل ئو زَمینَه، اَبرام برکت دِ.» اَسَه اَبرام ده یک غنیمَت‎ل جَنگی بَخشُونِی اَ مِلکیصِدِق.

سالِی فِرِه گُذَریا، ولی اَبرام ئو سارای، هَنی اُویلُونِی نیاشت. خدا وَ گَرْد اَبرام حَرف داتِی ئو دُوآرَه وَعدَه داتِی کِه کُرِی مِئ اَ بینُو ئو اِ نسل اُو، اُویل‌ل فِرِه ما اَ وجود کِه چی اَسارل آسْمُون فِرَه مون. خدا اَبرام عادل شِماردِی، اَرِه یَه کِه اُو وعدَه خدا باوَر کِرْدی‎تِی.

اَسَه خدا وَ گَرْد اَبرام پِمُونِی بَستِی. مَعمولا پِمُون قِرارداد دو طِرَفِه کَه کِه بِرآوَر اَوَه هَر دُو طِرَف تَعهُدَه مِئن تا کارِی اَرِه یَکْتِری اَنجُوم دَن. اَما اِ بارَه ابرام، خدا زِمُونِی اِیی پِمُونَه بَستِی کِه اَبرام اِ خآو خَسی بی. وَ اِیی حالَه اَبرام مَتُونِسْتِی دَنگ خدا بِشْنُوئِی. خدا وِت: «مِ اِ وجود وژِت کُرِی مِئم اَ بینِت ئو سرزمین کنعان مِئم اَ نسل تو.» ولی اَبرام هَنی کُرِی نیاشتِی.