33. ३३. कीसानौ कथा

कायाक, येसु समुन्‍डरौ छेवाङ बाड्‍को भिडाङ भर्‌मीकोलाक शिक्षा याम्‍हङुमन्‍या। होसकुङ कुरा सेकी इडीक वास्‍टै भर्‌मीको राहा कि ङाक्‍कीयो लागी सजिलो र चेक वास्‍टै ठाँउ छान्‍ख्‍यो डेयार येशु समु ‍डरौ छेवाङ लेच डुङ्‍गामीटाक काल्‍हा। होसको डुङगा मीटाक काल्‍हा। होसको डुङ्‍गाङ ङुवा र भर्‌मीकोलाक पाहाक्की ठाला।

येशुये इसे कथा डेया, “काट जना कीसान छोयो भेरेट्‍की बाहीर ख्‍याहा। होसे छोयो भरेट्‍नन लेया। कोही छोयो लामाङ झाला, अनी ग्‍वाजाको राहा र होसे पट्‍ट न छोयोको ज्‍याम याहा।”

“कोये छोयोको ल्‍हुङ घारीयाङ पर्‍या, होला चहीँ झा एकदम कम मट्‍टै लेया। होसे ल्‍हुङ घारीयाङ पर्‌च छोयोको छिटो न गिटा, तर होच्‍यो जराको झा भिट्‍री नुङ्‍की माह्‍योक्‍च लेया। जब नाखान खान्‍हा अनी गर्मी छाना, होसे बीरुवाको ओइलडीसार सीया।”

“कोइ छोयोको जुघारीयाङ लेच ठाँउवाङ पर्‍या। होसे छोयोको ल्‍होङ्‍की च ल्‍होङा, तर जुघारीये होसे बीरुवाकी निसासडीया। होटबाटै जुको लेच झाङ गीट्‍च बीरुवाकै काट र मीस्‍या मास्‍याटाका।”

“कोइ छोयोको सेछ झा लेच जमिनाङ पर्‍या। इसे बिरुवाको गीटा र होचे ३०,६० वा अझ १०० गुना बढी मीस्‍या स्‍याटाका। सुओ मेनेकेप ले होचे सेख्‍यो।

इसे कथै चेलाकोलाक अल्‍लमल्‍ल पर्‍या। होटबाटै येशुये बुझडीम याहा, “छोयो चहीँ परमेसोरौ बचन हो। लाम चही भर्‌मी हो सुये परमेसोरौ बचन सेले, तर होसकी माबुझडीस्‍ले, अनी डुस्‍टये होसे लकीङ होसे बचन स्‍याटार आल्‍हे।”

“ल्‍हुङघारी लेच जमिन चहीँ होसे भर्‌मी हो सुये परमेसोरौ बचन सेले र मार्‍हाङ्‍चै ग्रहण जाट्‍ले। तर जब होचे कठिन परिस्‍थिती अथवा खेदोओ र सहडीले, होसे होसलकीङ पछि हट्‍डीस्‍ले।”

“जुघारी लेच जमिन चहीँ होसे भर्‌मी हो होचे परमेसरौ बचन सेले, तर समय बीटडीस्‍चै नुङ्‍ले, जीबनौ फीक्री, धनसम्‍पति र आनन्‍दये परमेसोर पटीक होच्‍यो प्रेमकी निसासडीले। मीस्‍यास्‍वरुप, होचे सेच शिक्षाकै हीर मीस्‍या मास्‍याटाक्‍ले।”

“तर असल झा चहीँ होसे हो, सुये परमेसोरौ बचन सेले, होसकी बीस्‍वास जाट्‍ले र मीस्‍या स्‍याटाक्‍ले।”