31. यीसू पांअया वोय चालहे

पाच ओजार माअहाल खायना खावाडीन पासे, यीसूय त्या चेलहाल उड्यामाय जाअहाटी आख्यां. त्याय त्याहाल तोळावा त्येकानी जाअहाटी आख्यां काहाका तो थोडा समया हाटी तांआज रुकाय गोयो. सेंले चेला निंगी गोया आने यीसूय लोकहाल सुटा कोया काहाका त्या त्याहा गोअ जाय. त्या पासे, यीसू प्रार्थना कोराहाटी योका डोगावोय निंगी गोयो. तांअ तो योखलो आतो, आने त्याय राती खुब समय हुदी प्रार्थना कोयी.

त्ये समये, चेला त्या उड्याल चाटला देता जाय रोयला आतां, पेन वारो त्याहा विरूद खूब जोरमे चाली रोयला आतो. खूब रात ओय गोयली तेबी त्या तोळावा विसमाय पोचला.

त्ये समये यीसूय प्रार्थना कोअना बंद कोयी आने त्या चेलहा ही पासी फिरी जाअ निंग्यो. तो उड्या ऐसे जाअहाटी पांअया उपे चाला लाग्यो.

तोवे चेलहाय त्याल देख्या. त्या खूब गाबराय गोया काहाका त्याहाय जाअया का तो बूत हेय. यीसू जांअतो आतो का त्या गाबराय गोयहा, याहाटी त्याय त्याहाल आवाज देयन आख्यां, ‘’गाबराहा मा, आंय हेय!’’

तोवे पतरसाय यीसूल आख्यां, “ओ प्रभू, जर ओ तुं हेय ते मान पांअया वोय तोही पाही याहाटी आज्ञा दे.’’ यीसूय पतरसाल आख्यां, “ये!’’

सेंले पतरस उड्यामाने उती गोयो आने यीसू पाही जाअहाटी पांअया जेळकाहा वोय चाला सुरुवात कोयी. पेन वायज दूर जाईन, त्याय त्या नजर यीसू हीने फेडी लेदी आने जेळकाहाल ऐंया आने जोरमे वारो चालहे ऐहकोय त्याल होमजाया.

तोवे पतरस गाबराय गोयो आने पांअया वोय बुडा लाग्यो. तो बोंबल्यो, “ओ प्रभू, मान वाचाड!’’ यीसूय त्ये समये आथ आगला कोईन त्याल दोई लेदा. तोवे त्याय पतरसाल आख्यां, “तो बरोसो खूब कोमी हेय! पोताल सांभळाहाटी मावोय तुये बरोसो काहा नाय कोयो?’’

तोवे यीसू आने पतरस उड्याम चोडी गोया, आने योकदाज वारो चालना बंद ओय गोयो. पांयी शांत ओय गोया. चेलहाय नोवाय कोईन ईसू आगला गुडगा टेकाडी देना. त्याहाय त्या सेवा कोअयी आने त्याल आख्यां, ‘’खोराज तुं पोरमेहेरा पोहो हेय.’’