32. यीसू खराब आत्मा लागला माअहाल आन योकी बिमार बाईल हारा कोहे.

ईसू आने त्या चेला त्या उड्यामाय त्या जागावोय गोया जाअ गोरासेनी माअहे रोतें आतें. त्या त्याअ जागावोय पोचीन उड्यामाने उत्या.

ताअ योक माअहू आता जी खराब आत्मा लागला आता.

ई माअहू ओला शक्तीवाळा आता का कादाबी त्याल ताबामाय नाय कोय सोकता आतां. वार दा माअहाय त्या आथ आने पाग हाकळीहीकोय बी बांदला, पेन तीं त्येहेल तोडी टाके.

तीं माअहू त्या भागामाय माहानाहा माय रोतां आतां. ई माअहू पुरो दिही आने पुरी रात बोंबल्या कोअता आतां. तो फाडके नाय पोवे आने कायम सोवताहाल दोगडाकोय ठोकी लेय.

तीं माअहू दांहादीन ईसू पाही येना आने त्या आगला गुडगा टेकाडी देना. तोवे यीसूय त्या माअहा माजेने खराब आत्मा आरी गोठ कोअयी आने आख्यां, “या माअहा माने बारे निंगी ये!’’

तीं खराब आत्मा मोठा आवाजामाय बोंबल्या, “ओ यीसू पोरदानाहा पोरदान पोरमेहेरा पोहा, तो मापाने काय काम? दया कोईन मान मा सताडेहे!’’ तोवे यीसूय त्या खराब आत्माल होद्या, “तो नाव काय हेय?’’ त्याय उत्तर देना, “मा नाव फोवज हेय, काहाका आमा खूब हेता.’’(रोमन सैनिकाहा लगभग ओजार सैनिकाहा योका टोळी योक “फोवज’’ रोय.)

त्या खराब आत्माहाय यीसूल विनंती कोअयी, “दया कोईन आमहाल या जागामाने बारे मा दोवाडहे!’’ तां पाहीज डुकराहा योक टोळो चोअतो आतो. याहाटी त्या खराब आत्माहाय विनंती कोअयी, “दया कोईन आमहाल त्या डुकराहा माय दोवाडी दे!’’ यीसूय आख्यां,“ठीक हेय, ऐलहा माय निंगी जा!’’

सेंले त्यें खराब आत्मा त्या माअहा माने निंगीन त्या डुकराहा माय उराय गोये. त्यें डुकरे दांहादीन योका कोडसा वोरे तोळावामाय कुदी गोये आने बुडी मोअये. त्या टोळामाय लगबग बेन ओजार डुकरे आते.

तां त्या डुकराहा देखरेख कोअनारे माअहे आते. जीं काय ओअला जोवे त्याहाय देख्या तोवे त्यें शेहरामाय नाहीं गोये. ईसूय जी कोअला आतां तां त्याहाय बादहाल आख्यां. त्या शेहरा माअहे निंगी येने आने त्या माअहाल देख्या ज्यामाय खराब आत्मा आती. तो शांतीकोय, फाडके पोवलो, आने योक हारा माअहा रोका जीवन जीवे.

त्यें माअहे खूब गाबराले आते आने त्याहाय यीसूल निंगी जाअहाटी आख्यां. सेंले ईसू उड्यावोय चोडी गोयो. तीं माअहू ज्यामाय खराब आत्मा आती त्याय ईसू आरी जाअ विनंती कोअयी.

पेन ईसूय त्याल आख्यां, “नाय, मा ई इच्छा हेय का तुं गोअ जाईन बादहाल आख का पोरमेहेरांय तोहाटी काय कोअला हेय. त्याहाल आख का केहकोय पोरमेहेरांय तोवोय दया कोअली.’’

याहाटी तीं माअहू निंगी गोया आने बादहाल या बदल आख्यां जीं यीसूय त्याहाटी कोअला त्या गोठील वोनानारा योका-योक माअहू चोकीत ओय जाय.

यीसू तोळावा बिहिरी कानी फिरी येनो. त्या तांअ पोच्या पासे, योक मोठो गर्दी त्या च्यारी-चोमखी योखठी ओअयी आने त्याल दाबा लागी. ती गर्दीमाय योक बाई आती जी बारा वोरहे लोय वोवना रोगा के पिडाली आती. त्येय त्ये बादा पोयसा दवाखानामाय देय देनला आतां काहाका त्यें त्येल हारां कोई सके, पेन ती रोग आजू बी वोदी गोयलो .

तीं वोनाली आती का यीसूय वार बिमारी माअहाल हारा कोअयेहे आने तिय विचार कोयो, “आंय खोरांज का जोर आंय फक्त यीसू फाडकाहाल आथली लिही तोवे आंय बी हारी ओय जाही!’’ याहाटी ती यीसू पाहला येनी आने त्या फाडकाहाल आथली लेदा. जेहकोय त्येय त्याल आथल्या तीं लोय वोवना बंद ओय गोया.

ताबाडूज, यीसूय जाई लेदला का त्यामाने शक्ती निंगही. याहाटी त्याय पाहला फिरीन होद्या, “मान कादाय तेबी आथल्या?’’ चेलहाय उत्तर देना, “ईही ओलेबादे माअहाय तो च्यारी-चोमखी गर्दी कोअली हेय, आने तुल डेकली रोयले हेय. ते तुं काहा होद्या का मान कुयें आथलुला हेय’’

ती बाई ईसू आगला कापती आने खूब गाबराईन तीं गुडगाहा वोय बोही गोयी. तोवे तिय त्याल आखी देना का तिय काय कोअला हेय, आने ई बी का ती हारी ओय गोयली हेय. यीसूय त्येल आख्या, “तो बरोसाय तुल हारा कोअला हेय. शांती कोय जो.’’