41. यहोवा पोरमेहेर ईसूल मोअला माने जीवाडाहे.

सैनिकाहा दुवारे ईसूल क्रुसा वोय चडवी देनो पासे,यहूदी पुढाऱ्याहाय पिलातुसाल आख्यां, ‘’या ठोग, ईसूय आखला आतां तो तीन दिह्यापासे मोअला हा माने जीवतो ओरी. योगदाल इं खोरां कोअरा हाटी कबरी राखवाळी कोअरा पोडी का त्या चेला त्या कुडील लेय नाय जाय. जर त्यें ऐहकोय कोअतेहे ते त्यें आखी का तो मोअलाहा आने जीवी उठलो हेय.’’

पिलातुसाय आख्यां, “वायज सैनिकाहाल लेय जा, आने जेहकोय तुमा कोय सोकताहा तेहकोय कबरी राखवाळी कोआ.” याहाटी त्याहाय त्ये कबरी उराना बाअणावोय योक सिको लावी देनो त्याहाय इं खोरां कोअरा हाटी तांअ सैनिकाहाल बी बोहाडी देना का कादो बी त्या कुडील लेय जाय नाय सोके.

ईसू मोअना बिहीरो दिही शबाता दिही आतो. कादोबी शबात दिही काम नाय कोअतो आतो, याहाटी ईसू कोअहोबी आऱ्यो कबरीही नाय येनलो आतो. पेन शबाता बिहिरे दिही, हाकाळेहे वायज बायो ईसू कबरीही जांअहाटी तियार ओअयो. त्यो त्या कुडीवोय आजू मासालो लांवा आत्यो.

त्यें बाईही पोचना पोयला, कबरीवोय योक मोठो भुकंप जायो. होरगा माने योका होरगा दुताय येयन त्या दोगाडाल होरकाडी देनो जो कबरी उराना बाअणाल बंद कोअना आतां आने त्यावोय बोही गोयो. ओ होरगो दुत उजवाडा रोको चोमकी रोयलो आतो.कबरीवोय ज्या सैनिक आतां त्याहाय त्याल देख्या. त्या ओला बीई गोयला आतां का मोअलाहा रोका दोरतीवोय पोडी गोया.

जोवे त्यो बायो कबरीही पोच्यो तोवे त्या होरगादुताय त्याहाल आख्यां, ‘’मा बीईत्यो. ईसू ईही नाय हेय. तो मोअलाहा माने जीवी उठलो हेय, ऐहकोय त्याय आखला आतां का तो जीवी उठी! कबरीमाय होदा आने एआ.’’ त्ये बायहींय कबरी माजे आने जांअ ईसू कुडील थोवला आतां तांअ होद्या आने देख्या त्या कुडी तांअनाय आती!

तोवे त्या होरगादुताय त्यें बाईहील आख्यां, ‘’जायन ऐला चेलहाल आखा, ‘’ईसू मोअला माने जीवतो उठलो हेय आने तो तुमे आगला-आगला गालीलामाय जाय.’’

त्यें बाईहील नोवाय लागी आने खूब खुश ओअयो. त्यो चेलहाल ई हारी गोठ आखा हाटी दाहाद्यो.

जोवे त्यो बायो चेलहाल ई हारी गोठ आखा हाटी त्येहे वाटीवोय आत्यो. तोवे ईसू त्याहाल देखायो त्यो त्या पागहाही पोडी गोयो. तोवे ईसूय त्येहेल आख्यां, “बीयहा मा. जायन मा चेलहाल गालील माय जांअ आख्यां. त्यें तांअ मान देखायी.”