۱- پیداوابُدَن

اَوَّلِش دِ، خدا پاکِ چیش نِزِینی خَلقِشْ کَ: نُ پاکِ دنیا و چی گَلُ و جونِوَرونِش شَش رو دِ خَلقِشْ کَ. بَدِ نِ کُ پاکِ چیش بیافَرید، چُن کُ خدا هَنی هِچٌّشْ شِکل نُدادِ بُ، پاکِ یاقا سیاه و روخالی بُ. وَلی روحِ خدا دیم پاکِ سَطحِ اُو دِ بُ.

بَدِش جیی خدا بَشْ وا: «پاکِ یاقا اِی گاْ رووشَنْ گِردِ.» و رووشَن وابُ. خدا جیی بَش دیی روشنایی خیلی خیبَ اسمِشِش «روو» نا. و خدا شِی وُ رووش بِ هُم یَداشْ وا کَ و اِسمِشِش «شِی» نا. خدا رووشَناییش رووجِ اَوَّل دِ بَشْ آفَرید.

خدا رووجِ دُوُّمِ خِلْقَت بَش وْا: «فِلَکی دییم بالاتَرین سَطحِ اُو دِ اِیگیی بِ وجود اوورِ» وَ نِزِینی گِردا کُ اِسمِ فِلَکِش آسِمون نا.

رووجِ سِوُّم خدا بَشوا: «پاکِ اُووّونِ جیرِ آسِمون اِی گیی ایی گُلِ دِ جَمْ بِ تا خُشکی خُش نُشوون آدِ.» نُ اِسمِ خُشگیگَلِش «زِمینُ» و اُووّونِش «دَریا» نا. خدا بَش دیی نِ چیی گَلیی کُ بَش آفَریدَ خِیلی خییبَ.

بَدِش خدا بَشوا: «پاکِ علَفوونُ دِرَختوون اِی گیی دییم زِمین دِ بَر اُووره» و نِزَ جیی گِردا. خدا بَش دیی نِ چیی گَلیی کُ بَش آفَریدَ خِیلی خییبَ.

چهارمین رووجِ خِلقَت خدا بَشْ وا: «روو آسِموون دِ رووشَنایی پِیدا شِ.» نِزِینی بُبُ کُ خدا دیم آسِمون دِ ماه و ستارَ و خورشیدِش دُرُس کَ تا دییم زِمین رووشَن واکِرِندَ. نِزِینی بُبُ کُ روو وُ شِی وُ فَصلُ و سالون بِ هُم یَدا وابُدِندَ. خدا بَش دیی نِ چیی گَلیی کُ بَش آفَریدَ خییبَ.

رووجِ پِنجُم خدا بَش وْا: «دریا اِی گیی بِ اُووزیگَل پُر گِردِ وُ پِرَندِگَل جیی روو آسِموون دِ پَرواز کِرِندَ.» نِزِینی گِردا کُ پاکِ اُوزیونُ و پِرَندِگَلِش بَشآفَرید. خدا بَش دیی نِ چیی گَلیی کُ بَش آفَریدَ، خییبَ و بَرکَت شِیدا.

رووجِ شِشُمِ خِلقَت، خدا بَش وْا: «زِمین اِی گا بِ پاکِ جوونِوَروون دِ پُر آبِ» و نِزِینی گِردا کُ خُدا بَشوا. نُ حیوونون حَشَرَ وُ خِزَندَ وُ وَحشیگَل بُدِندَ. خدا بَش دیی نِ چیی گَلیی کُ بَش آفَریدَ خِیلی خییبَ و خوشال آبُ.

بَدِش خدا بَش وا:«آدَم را جورِ خُومُون بُساجِمَ تا دییم پاکِ زِمینُ و جوونِوَروون حُکم کِرِ.»

نُ وَقتی خدا اِییلَمِ خاک شارگْییَ وُ نُش جورِ آدَمیزاد دُرُستِش کَ وُ نُش جیدَ وا کَ. خدا اِسمِشِش ناد آدم وُ دَشتِ گُردی بیشرا دُرُستِش کَ تا نیینِ دِ زِندِگی کِرِ وُ حواسِش دِ نُما بِ.

خدا دُ دِرختِ ویژَ وِسَطِ دَشت کارِش نا، اِیش درخت زندگی و اِیبیش درخت خیب بَد. خدا به آدَمِش بُوات کُ اَتونه میوه پاکِ درختوونِ باغ بخورِ غیر از میوه درخت خیب و بَد. اگِ نُ میوهِ نُ دِرَختَش بَخَ، بَمَرد.

بَدِش خدا بَشوا: «خیب نَهَ کُ اِنسان یَدا بُموونِ.» چون کُ حِیوونون نَتونِندَ اِنسان را هَمدَمِ خیبیی بِندَ.

نِزِینی بُبُ کُ خدا آدِمِش بِ خُوِ سِنگینی فُروش بَ. بَدِش ایی دَندِگَلِ نُ شارگیَ وُ نُ دَندِ دِ ایی جَنَ شافَرید نُماش بِبَ پَلی آدَم.

وَقتی کُ آدَم نُماش بِدی بَشوات: «نِ موجود جورِ مِ. چون مِردَ دِ شارِشوون گییَ تَ، اِسمِش جَنَ اَنُم.» نِزِینی اَبِ کُ مِردَ از نِنَ بّباشُن یَدا وُ اَبِ اَشِ وَر جَنِ خوش بَدِ نِ اَی، دُ قُنجِشون، ایی نِفَر اَگِردِندَ.

خدا جَنَ مِردَش جوورِ خوش آفَریدَ. نُ نییاش بَرکَتِش دااُو بَشوات: «حامِلَ گِردییَ، وَچَ بارییَ و زِمینِش پُر کِرییَ.» خدا بَش دیی نِ چیی گَلیی کُ بَش آفَریدَ خِیلی خییبَ و خوشال آبُ. پاکِ نیا رووجِ شِشُم دِ ب وُجوود اَمَ.

هادِ اَمِدَنِ رووجِ هفتم خدا کارِ خِلقَتِش تُمووم کَ، رووجِ هَفتُمِش بَرکَت شِیدا وُ نُ رووجِش مُقَدٌس بُخووند چرا کُ رووجی بُ کُ خدا بَدِ نِ کُ کارِ خِلقَتِش تُمووم کَ، آرووم شاگییَ. نِزِینی خدا پاکِ جهان و مخلووقونِش خَلقِش کَ.