۲- آمِدَن گناه به دنیا
آدَم جَنِش روو دَشتِ قِشِنگی کُ خدا بیشُنرا بَشْساطه بُ، هادِ خوشی زِندِگی شوُاَکَ. هادِ نِ کُ ریت بُدِندِ، خِجالَتِشُن نَکِشا، چون کُ هَنی گُناه روو دنیا نَمِدِ بُ. نُمین وییشتَرِ وَختون هادِ هُم رآدِ اَشُدِندَ و هادِ خدا دَمِشوُ اَدآ.
وَلی مارِ حُقَّ بازی رووی دَشتِدِ بُ. نُ مارَ اَز جَنِ بَشپُرسا: «راشتَ کُ خدا شُمَش از خَردَنِ میوه گَلِ پاکِ دِرختونِ دَشت دِ مَنِش کَردَ؟»
جَنِ جُوابِش بُدا: «هَمَ اَشِ کَردِمَ میوه پاکِ درختوونِ بخورِمَ به غیرِ دِرَختِ خیب بَد. خدا بِ هَمَش بُواتَ :«اِگَر شُمَ میوه نِ دِرَخت بُخورییَ یا دَست شِی نییَ، بَمیرییَ.»
مار بِ جَنَش بُوا: «نِ دُرُس نَهَ! شُمَ نَمیرییَ. خدا زوونِ وَقتی کُ شُمَ میوه نُ دِرَختَ بُخورییَ، جورِ خدا خیب بَد از هُم تَشخیص بَدییَ.»
جَنِ بَش دیی کُ میوه نُ دِرَختَ خیلی قِشِنگَ و به نِظَرِش خوشمِزَّ اَتِّ. نا کُ شَگا پاکِ چی بُزوونه، میوه دِرَختَشْ بَشچِدُ بَشخَ. بَدِش نُ میوهَ دِ شییشِش جیی دآ وُ شیش جی بَشخَ.
یَقَرتِ، چِیمونِشوون داغ نیا وُ بَشون فَهمْا کُ ریت بُبُدِندَ. آدِم و جَنِش تِلاشِشون بِکَ تا هادِ بَرگِ دِرَختوون، رییتیِ خوشُن بُپووشوونِندَ.
بَدِش آدَم و جَنِش صِدای خُداشُن بَشَش نُفت کُ روو باغ دِ رآ دِ اَشِ. نُمین خوشون از خُدا قایمشون کَ. خدا بَشوا: «آدَم کادِهِ؟» آدَم جُوابِش بُدا:«صُدا تو روو باغ دِ بَمَشنُفت و چون ریت بُدُم بِتَرسادُم، خومِم قائم بِکَ.»
بَدِش خدا بَشپُرسا: «کِ بِ تُش بُوا رییتِ، نُ میوهِ دِرَختَ کُ بیدُن مَوا نُخُرییَ و مَنِم کَردِ بُ بَدُنخَ؟» آدم جُوابِش بُدا: «نِ جَنِْ کُ دِ مَد بَخشا، نُ میوِه اَش دِ مَدا.» نُ وَقتی خُدا از جَنِ بَشپُرسا: «نِ چِ کاری بُ کُ بَد کَ؟» جَنِ بَشوات: «مارَ مَش گوول بُدا.»
خدا دِ مارَش بُوات: «تو نَعلَتیه.» دیم اَشکَمِت دِ خود بَکِشِ و خاک بَخوره. تو وُ جَنِ بِ هُم وَدِدُن کیمی اَمَ. میونِ نَسلِ تو وُ نَسلِ جَنِ دُشمَنی بَکِرُم. آدِمی از نَسلِ جَنَ، سَرِ تُ هُ اَپِشِ وُ تُ پاشنه پا نُما بَبُقایِ.»
بَدِش خدا ب جَنَش بُوات: « دَردِ زایِمونِ تو خیلی زیاد بَکِرُم. شوق تو به شیت کیم بُ وَ نُ بِ تُ زور کیم بُ.»
خُدا به مِردَش بُوات: «چون به حَرفِ جَنَد گوش بُدا وُ مَدِ نافَرمونیت کَ، زِمین جیر لعَنَت قُراربَگیره و تو هادِ زَحمَتِ خیلی، غِذا جوور بَکِرِ. آخَرِش بَمیرِ وُ بِدَنِ تو به خاک دِ واکیم گِردا.» آدَم اِسمِ جَنِش حَوّاش نا کُ یَنی زِندِگی بَخش؛ چون کُ نُما اِی گا نِنهِ ی پاکِ آدِموون گردهِ. خدا نُمینِش هادِ پوسسٌِ حیوونون بُپوشَنا.
بَدِش خدا بَشوا: «هَ کُ آدَم جورِ هَمَ گِردادَ و خیب وُ وَدِش بِ هُم اَتِشناسه. نِیگا بَهَرزه کُ میوهِ دِرَختِ حیاطْ جیی بُخوره و تا اَبَد جییدَ بِندَ.» بِلَخِرَ خدا نُمینِش باغِ مَغبیل دِ بَرِش کَ. نُ کُنارِ دَم بَرِ وُرودیِ باغ دِ، فِرٌشتِگَلِ قَوی زِمینِش نا تا نَهَرزِندَ کُ میوه دِرختِ حیاطِش بُخورِندَ.
داستانی بَرگیَتَ از کُتابِ مقدس: کُتابِ پیدایش فصل ۳
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).