۳۲- عیسی ایی مِردِیِ دیوبُبُغاتَ و ایی جَنِ مِریض نِجات اَدِ

رویی عیسی و شاگِردونِش هادِ قایق بُشتِندَ نُ طِرَفِ دریاچَ ب سرزمینی ب اسمِ جَدَریان. وقتی کُ ب هُشکی بِرَسادِندَ از قایق بَراَمِدِندَ.

مِردِه ای نینِ بُ کُ گِرفتارِ ارواح پَلید بُ.

نُ مِردَ نَندِقِر قوی بُ کُ هِچ آدِمی جونِ نِ کُ نُش رام کِرِ نَشدَ. چَند قَر نُش ب زنجیر بَشُنکِشادِ بُ، ولی نُ زنجیرونِش پارَش شَکَ.

نُ مِردَ میونِ گورونِ نُ مَنطِقَ زندگی شَکَ. نُ شِی و روو نَرَ شَکِشا. هِچِ لباس جی تَنِش نُبُ و خوش هادِ سنگونِ تیز زخمی شَکَ.

وقتی کُ نُ پَلی عیسی بُشُ، در مقابل نُ زانوش بُقاط. عیسی ب نُ دیو دستور شادا: «از نِ مِردَ بَر اوورَ!»

دیو فریاد بلندی بَشکِشا و بَشوات: «ای عیسی، پیرِ خدای متعال، از مَ چی چی دِی؟ خواهش اَکُرُم مَ اِذیت نِکَ و عذابِم نِدَ!» بَدِش عیسی از دیوَ بَشپُرسا: «اسم تو چیچییَ؟» نُ جُواب شادا: «اسم مَ لِژیونَ، چون کُ هَمَ خیلی هُم.» (لژیون شامل چند هزار سرباز این ارتش روم بُ.)

دیوون از عیسی خواهششون کَ: «هَمَ از نِ سرزمین بَر نِکَ!» نینِ دِ گَلَه ای از خوک بُ کُ دیم تَپَّ ایی درحال چِرا بُدِندَ. روحونِ ناپاک و آلودَ ب عیسی التماسشون کَ و بَشُنوات: «پس هَمَ ب درونِ خوکون رِها کَ.» عیسی اجازَ شادا و بَشفَرمود: «بِشیی.»

دیوون از نُ مِردَ بَراَمِندَ و بُشتِندَ رو خوکون. پاکِ نُ خوکون کُ نزدیک دو هزار بُدِندَ، از سَراجیریه تَپَّ تَ دَریاچَ کَتِندَ و غرق آبُدِندَ.

خوکبانون کُ از گَلِّ گَل محافِظَتِشون شَکَ هادِ دیدنِ نِ اتفاق بُشتِندَ ب سمت شهر و پاکِ مردم از نِ اتفاقی کُ پیش اَمِدِ بُ باخِبَرِشون کَ. مردم شهر بَمِدِندَ و نُ مِردَیِ دیو زَدَشون بِدی کُ آروم شاگییَتَ و لباس دَرِش پوشتَ و عاقل هاچَشتَ.

مردم کُ خیلی بَشُنتَرسادِ بُ، از عیسی شُاَگا کُ نینِ ترک کِرِ. عیسی سِوارِ قایق گِردا. ولی نُ مِردَ کُ قبلا اسیر دیو بُبُدِ بُ از عیسی خواهِشِش کَ تا هُمراهِ نُ بِشِ.

ولی عیسی ب نُش بُوات: «به کییه خود واگِرد و پاکجَ را تَعریف کَ کُ خدا تو را چِش کَ و چِطَوری رحمت خدا شامِلِ حالِ تو گِردا.»

نِزِینی بُبُ کُ نُ مِردَ بُشُ و هر کینِش کُ شَدی بیشرا تَعریف شَکَ کُ عیسی نُ را چِش کَردَ. هر کین جی داستانِ نُش اَشَشنُفت شِگِفت زَدَ اَگِردا.

عیسی به نُ طِرَفِ دریاچَ واگِردا و وقتی کُ بِرَسا خیلی آدِم دَورِش دِ جَمع آبُدِندَ و در میونِ جمعیت زیاد، جَنِه ای بُ کُ دوازده سال از خونریزی زَجر شَکِشا. نُ پاکِ دارایی خوش را ب خاطِرِ درمانِش بَشَروتِ بُ و دکترونِش شادادِ بُ، ولی هادِ نِ حال وَدتَر جی گِردادِ بُ.

نُ بَشنُفتِ بُ کُ عیسی مِریضونِ زیادی را شِفا شادادِ بُ پس هادِ خوش بَشواتک «باور دارُم کُ اَگِ حتی لباس عیسی جی لَمس کُرُم مَجی شِفا اَگیرُم.» نُ جَنَ خوش از میونِ پاکِ مردم به پِیسَرِ عیساش بِرَسَنا و رَداش لَمسِش کَ. ب محض نُ کُ لِباسِ عیسی لَمسِش کَ خون‌ریزیش قَط گِردا.

همون موقَع عیسی احساسِش کَ کُ نیرویی از نُ خارج گِردادَ. پس واگِردا و بَشپُرسا: «کِ مَش لَمسِش کَ؟» شاگِردون پاسخشون شادا: «مردم زیادی از هر طرف ب تو فِشار شُ اَتّارد، چیچی را اَپُرسِ کِ ب مَ دَستِش بُقاط؟»

نُ جَنَ در حالی کُ شَلَرزا از ترس، جِلِیِ عیسی زانوش کاربُقاط و بَدِش ب نُش بُوات کُ چِش کَردَ ک چِطَوری شِفاش گییَتَ. عیسی به نُماش بُوات: «ایمانِت توش شِفاش دا! بِشَ به سِلامت.»