۳۵- داستان بُبایِ دلسوز

رویی عیسی خیلی از مردمی کُ دورِش جَمع بُبُدِ بُدِندَ تا از نُ چی بِشنُفِندَ، تعلیم شَدا. ویشتر نُمین باجگیرون و مردمی بُدِندَ کُ نشُ اَگا شریعت موسی قِبیل کِرِندَ و اطاعت کِرِندَ.

ولی رهبرونِ مذهبی کُ نینِ بُدِندَ، شُ اَدی کُ عیسی چطَوری هادِ گناهکارون و عینِ دوست صِمیمی خوش رفتار اَکِرِ. پس ب هُم شُاَوا کُ عیسی کار اشتباهی اَکِرِ. وقتی کُ عیسی نِ سخنون بَشَشنُفت نِ داستانَ نُمین را بازگوش کَ.

مِردِه ای کُ دو پیرِش دَ. رویی پیرِ بوجول تَر ب بُباش بُوات: «بُبا مَ سهمِ ارثِ خوم الون مِی!» بُبا جی سهم نُ از دارایی خوش شادا.»

چی نِوِدِریا کُ پیرِ بوجول تَر پاکِ چی کُ اِشدَ جَمِش کَ و بُشُ ب ایی یاقای خیلی دیردست و پاکِ دارائی خوش هادِ زندگی گناه آلود بر باد شادا.

دیری نِوِدِریا کُ قحطی خیلی شدیدی نینِ کُ پیرَ بُ بَمَ و نُ اَی هِچ پیلیش نِدَ کُ حتی غِذا هاگیره بُخوره. نِزِینی بُبُ کُ از سرِ ناچاری ب تنها کاری کُ بِلَد بُ یعنی خوک چِرونی مشغول بُ و نَندِقَر درماندَ بُ کُ شِکَمِ خوش هادِ غِذا خوکون سیر شَکَ.

در آخر پیرِ بوجول تر هادِ خوش بُوات: «مَ اَندِ چِ اَکُرُم؟ پاکِدخدمتکارونِ بُبامون خوداک زیاد خَردَن را دارِندَ و مَ اَندِ وِشِ ایی اَکِیشُمو بَمیرُم. پس پَلی بُبای خوم وا اَگِردُمُ و از نُ درخواست اَکِرُم کُ ایی دونِ از خدمتکارونِش بُم.»

پس ب سمتِ کییِ بُباش را کَت. هَنی از کیِ بُباش دیر بُ کُ بباش نُش بِدی و دلش حال نُ بَشسوتُ و جَلی سَمتِ نُ بَشدووید، نُش آغوش گیَت و بَشبوسا.

پیرَ ب بُباش بُوات: «بُبا مَ دِ تو و خدا گُناهِم بِکَردَ و اَی شایِستَ نُهُم تا پیرِ تُ بُم.»

ولی بُباش ب ایی دونِ از خدمتکارونِش بُوات: «بِشیَ و وِکتَرین پیرَن باریَ و تَنِ پیرِم کِریَ. انگشتري ب دَستِش کِریَ و و کفشی جی ب پاش کِریَ و گوسالَ چاقی باریَ و سَرِش بِبِرینیَ تا جشن هاگیرُمَ و شادی کِرُمَ. چون کُ نِ پیرِم، بِمَردِ بُ و الان زِندَ گِردادَ. یَموابُدِبُ و الان نُش بَمویشتَ.»

پاکِ، نُمین جشنِ گُردی بَرپاشون کَ. وقتی نِوِدِریا کُ پیرِ گُردتَر کُ از کار مَزرَعَ ب کیَ واگِردا، صُدای رقص و سازِش بَشنُفت و کُنجکاو گِردا کُ چی چی بُبُدَ.

وقتی کُ پیرِ گُردتَر بَشفَما کُ نِ پایکوبی ب خاطِرِ واگردادَنِ دِدَشونَ خشمگین گِردا و نَشَگا کُ وارِدِ کیِ بُباشون گِردِ. بُباش بَرَمَ و از نُ خواهشش کَ بورِ روو کیَ و روو مهمونی شرکت کِرِ، ولی نُ درخواست بُباش رَدِش کَ.

پیرِ گُردتَر ب بُباشون بُوات: «پاکِ نِ سالون هادِ وفاداری ب تو خِدمتِم کَ! هِچ وقت از حرفت سرپیچیم نِکَ و پاکِ نِ مدت، حتی ای بزغالَ جی مَد نِدا تا هادِ رِفیقونُم جَشن هاگیرُم. ولی نِ پیرِت، پیلِ تو روو راهِ گناه آلود خَرجِش کَ و هَ واگِردادَ ب کیَ و وِکتَرین گوسالَ نُ را سَرِد بِبُرینا و جَشنِت بِگیَتَ.»

بُباش جُواب شادا: «پیرِ مَ، تو هَمیشَ کُنار مَ دِ ه و هر چِ کُ دارم مالِ توعَ. ولی بهترین کار الان نِ هَ کُ جَشن بِگیرُمَ و شادی کِرُمَ، چون کُ دِدَیِ تو بِمَردِ بُ و الان زِندَ گِردادَ. یَموابُدِبُ و الان بَمویشتَ.»