۴۶- پولس مسیحی اَگِردِ

مِرده ای اسمِ سولُس موقِعی کُ استیفانِشون شَکُشت، از لِباس یَهودیون محافِظَت شَکَ و ب عیسی ایمانِش نِدَ. نُ مسیحیون آزار شَدا و روو اورشلیم د از کیِ ب کیِ بی اَشُ و مِردِگَل و جَنِگَل دستگیر شَکَ و زندانِشون شَ خوست. کاهن اعظم ب نُ دستور شادا تا ب دَمشق بِشِ و مسیحیونِ نینِ را دستگیر کِرِ و ب اورشلیم بارِ و واگِردَنِ.

نِزِینی بُبُ کُ سولُس راهی دمشق گِردا، قبلِ نِ کُ ب نینِ بِرَسِ ایی نورِ خیلی زیادی اطرافِ نُش فَراش گیَت و نُش زِمینِش خوست. سولُس صُدایی بَشنُفت کُ ب نُش بُوات: «شائول، شائول، چی چی را ب مَ جَفا اَکِرِ؟» سولس بَشپُرسا: «سرور مَ، تو کِهِ؟» عیسی ب نُ پاسخِش دا: «مَ عیسا هُم. همون کُ ب مَ آزار اَرِسَنِ!»

وقتی کُ سولُس از یاقاش پابُ، چِیمونِش نَدی. دوستونِش نُش ب سَمتِ دمشق راهنماییشون کَ. سولُس سه روو چی نشَخَ .

روو شهر دمشق، شاگردی ب اسم حنانیا زندگی شَکَ. خدا ب نُش بَشوات: «به کیِ ایی بِشَ کُ سولُس نینِ زندیگ اَکِرِ. دست خود دیمِش نَ تا بینا گِردِ.» ولی حنانیا بَشوات: «خدایا! مَ بَمدی کُ چِطَوری نُما در حَقِ ایماندارون جَفاش کَ.» خدا در جُوابِش بَشوات: «بِشَ! مَ نُش انتخابِم کَردَ تا اسمِ مَ را ب یهودیون و بِقیَ قَبیله گَل اعلام کِرِ. نُ ب خاطِرِ اسمِ مَ، رنج و عذابِ زیادی کیمی کِشا.»

حنانیا بُشُ پَلی سولُس و دستِش دیم نُ نا و بَشوات: «همون عیسی کُ روو راه دیم تو دِ ظاهر گِردادَ، مَش بِیکنادَ تا تو بینایید ب دَست آره و از روح القدس پُر گِردِ.» سولُس جَلی د بَشتونا بِینِ و بینایی خوش ب دستِش باهارد و حنانیا نُش تعمیدِش دا. نُوقتی سولس غِذاش بِخَ و قُوَّتِش بِگیَت.

سولُس جَلی دِ موعِظَ و پَندِش، یهودیونِ دمشق را شروش کَ و بَشوات: «عیسی پیرِ خداهَ!» یهودیون خیلی شِگِفت زَدَ گِردادِ بُدِندَ، چونکُ مِرده ای کُ تِلاش شَکَ ایماندارون را نیستِشون کِرِ هَ خوش ب عیسی ایمانِش باهاردَ! سولُس هادِ یهودیون بَحث و مجادلَ شَکَ. نُ ثابِتِش کَ کُ عیسی همون مسیحَ.

بَدِ چند رو یهودیون قَصدِشون کَ سولُسشون بُکُشِندَ. نُمین آدمونی بَشُنکینا تا نُش رو دروازِگَلِ شهر پیدا کِرِندَ و بَشکُشِندَ. ولی سولُس از نیت نُمین آگاه گِردا و هادِ کمک دوستونِشون فِرارِشون کَ. ای شِی نُش دیم سَبَدیشون ناد و از کَلونِ شهر تَشون کینا. بَدِ نِ کُ سولُس از دمشق فِرارِش کَ، هَنی دربارِ عیسی موعظَ شَکَ.

سولُس ب اورشلیم بُشُ تا هادِ رسولون دیدار کِرِ، ولی نُمین از نُ بَشُنتَرسا. نُوقتی ایی ایماندار ب اسمِ برنابا، سولُس را بَشبَ پَلی رسولون. نُ ب نُمینِش بُوات کُ چِطَوری سولس هادِ شجاعت روو دَمشق دِ موعِظَ شَکَ. بَدِ نُ بُ کُ رسولون، سولُسشون قِبیلِشون کَ.

بَعضی از ایماندارون کُ از ظلمِ شهر اورشلیم فِرارِشون کَردِ بُ، ب ایی یاقایی دوردست بُشتِندَ ب اسمِ انطاکیه و نینِ جی درباره عیسی موعظَشون شَکَ. ویشتر مَردمونِ انطاکیه یهودی نُبُدِندَ و برا اولین بار ایمانشون باهارد. برنابا و سولُس ب نینِ بُشتِندَ تا به ایماندارونِ جدید درباره عیسی ویشتر چی یاد دِندَ و کلیسا تقویت کِرِندَ. در انطاکیَ بُ کُ ایماندارون به مسیح را اولین بار «مسیحی» واجِشون کَ.

رویی مسیحیون انطاکیه مَشغول ب عبادت و رووجَ بُدِندَ کُ روح القدس ب نمین بَشوات: «برنابا و سولُس را برا کاری کُ ایگا انجام هادِندَ، مَ نُمین انتخابِم بَکَردَ یَدا کِریَ.» نُوقتی کلیسای انطاکیه دستونِ خوشون روو برنابا و سولُسشون ناد و نُمین را دعاشون کَ. بَدِش نُمینِشون راهیشون کَ تا خِبَرِ خوشِ عیسی یاقایی بی موعِظَ کِرِندَ. برنابا و سولُس ب مردمونِ زیادی از قِبیلِگَلِ زیادی آموزِششون دا و خیلی ب عیسی ایمانِشون باهارد.