۷- خدا یَعقوبِش برکت اَدِ

نُ دو پیرَ بزرگ ببُدِندَ. عیسو خیلی دوسش دَ بِشِ شکار ولی یعقوب آدِمی بُ کُ کییَ نِشین بُ. ربکا یعقوبِش دوست دَ ولی عیسو محبوب اسحاق بُ.

رویی عیسو کُ خیلی وِشَ بُ شکار دِ واگردا. عیسو به یعقوبِش بُوات: «لطفا ای ذره از غِذات دِ مَدَ.»یع قوب جُوابِش بُدا: «اول قول دِ مَدَ کُ پاکِ چی کُ نخست زادگیت دِ تُشُن دادَ دِ مَ بَخشِ.» عیسو قول شادا کُ پاکِ امتیازون نخست زادگی را ب یعقوب بَخشِ. بَدش یعقوب کمی غُذا د عیسو شادا.

وقتی کُ اسحاق شَگا برکتِ خُش ب عیسو دِ. ربکا هادِ فریبکاری یعقوبِش یاقا عیسو ب اتاق اسحاق بَشکینا. اسحاق پیر بُبُدِ بُ و اَی خیب نَشَدی. یعقوب پیرَنِ عیسوش دَرِش پوشا و گردن و دستونِ خوش هادِ پوست بُز بَشپوشنا.

یعقوب نزد بِبُاشون بَمَ و بَشوات:«مَ عیسواُم و بَمِدَم تا مَ بَرکت دِ.» وقتی اسحاق میی بُز و و لباسَش لمس و بوش کَ. خیالِش کَ کُ عیسو بَمِدَ و برکَتِش دا .

عیسو از یعقوب نفرتش دَ، چون کُ حق نخست زادگی و برکت نُماش بَشدُززٌاده بُ. نَقشَش بِکِشا کُ بَد مرگ اسحاق، یعقوبِش بُکُشِ.

ولی رِبِکا از اِنیّت مُخبِر بِوِئه. او و اسحاق، یعقوب ر به یک دیر جا رِبِکای فامیلونِ پیش بِرِسّینِه.

یعقوب خیلی وقت پَلی فامیلیونِ ربکا زندگیش کَ. نُ دورِ دِ ازدواجش کَ و صاحب ۱۲ پیرَ و آیی دُتَ گِردا. خدا یعقوبِش ثروتِ زیادیش دا.

بَعدِ بیست سال دوری از کییِ خُش این کَنعان، یعقوب هادِ خانواده و گَلَّ و کُلفَتونِ خوش دِ نینِ واگردا.

هادِ نِ حال یعقوب خیلی شَتَرسا، چون فکر شَکَ کُ عیسو هَنی شِی نُش بُکُشِ. نِزِینی بُبُ کُ کُلی از گَلَّش را ب عنوان هِدیَ عیسو را بَشکینا. کلفتی کُ نُ دامون را عیسو را بَشبَردِ بُ. دِ نُش بُوات: «نِ دامون خادِمِ تو یعقوب تورا بَش کینادَ. نُ ب زودی اندِ دِ کیمی رِسا.»

ولی عیسو اَی قصد آسیب زدن به یعقوبِش نِدَ و خیلی خوشحال بُبُ کُ نُماش بَشدی. یعقوب هادِ صلح و آرومی دِ کنعان دِ زندگیش شَکَ. بعدش اسحاق بِمَرد و یعقوب و عیسو نُماش خاکشون کَ. قول و قُراری کُ خدا هادِ ابراهیم درِش بَسِّ بُ. بعد اسحاق به یعقوب بِرَسا.