۶- خدا اسحاق را آمادَ اَکِرِ

وقتی کُ ابراهیم پیر گِردا وُ اسحاق پیرِش جِوون بُبُدِ بُ، ابراهیم ایی دونه از کُلفَتونِ خوش را به زادگاه و سرزمین طایفَش بَشفِرِسا تا نینِ دِ اسحاق را ایی جَنَ باره.

بَدِ سفرِ طولانی به یاقایی کُ فامیلیونِ ابراهیم نینِ دِ زِندِگی شُ اَکَ، خدا نُ خادمَش به سمتِ ربکا کُ نِیوَیِ دِدَ ابراهیم بُ راهنماییش کَ. نُ نِیوِ دِدَ ابراهیم بُ.

ربکا قِبیلِش کَ کُ خانوادهِ خوش ترک کِرِ و هادِ نُ کُلفَتَ به کییِ یِ اسحاق بِشِندَ. بلافاصلَ بعدِ نِ کُ نُما بِرَسا، اسحاق هادِ نُما ازدواجش کَ.

بَدِ کُلی وَقت، ابراهیم بِمَرد و خدا نِ خاطِرِ پیمانی کُ هادِ ابراهیم دَرِش بَسِّ بُ، اسحاقِش بَرکَتِش دا. ایی دونه از وعدِگَل خدا نُ پیمانَ دٌ نِ بُ کُ، ابراهیم نسلِ بی شماری کیمی دارِ بُ، ولی ربکا جَنِ ابراهیم وَچه دار نَبُ.

خدا اجازه داد هادِ دعای اسحاق، دو قلو حامِلَ گردِ. نُ دُ قُنجِ وَچَ قَبلِ نِ کُ دُنیا بورِندَ، دیم رَحمِ ربکا، هادِ هُم دعوا شُ اَکَ و نِ خاطر را، ربکا دِلیل نِ کارَ از خدا بَشپُرسا.

خدا به ربکاش بُوات :«تو دو پیرَ دنیا کیمی اتّارِ. دو قوم و طایفه مختلف نُمین دِ وجود کیمی اَمَ. نُمین پاکِش هادِ هُم دعوا کیمی اَکِرِندَ، ولی قوم پیرِ بوجولَ از قومِ پیر گُردَ اطاعت کیمین کَ.»

وقتی کُ پیرِگَلِ ربکا دنیا اَمِدِندَ، پیرِ اول، دیمِش سیر بُ وبِدَنِش خیلی میش دَ، نُمین اسم نُماش عیسو شُن نا. بَدِش پیرِ دُوم کُ پاشنه عیسوش دستِش دَ دنیا اَمَ. اسم نُش یعقوب ناددِندَ.