۵- پیرِیِ وعدَ

بَدِ ده سال کُ بِ سرزمینِ کَنعان مهاجرتشون کَ ابرام و سارای هَنی وَچِه ایشون نِدَ. بَدِش سارای جَنِ ابرام دِ نُش بُوات :«هَ کُ خدا نَهَرزه تا وَچَ دار بُبُم و هَ جی کُ مَ، وَچِ دار بُبُدَن را خیلی پیرُم، هادِ کُلَفَتُم هاجر ازدواج کَ تا نُما مَرا ایی وَچَ باره.»

ابرام هادِ هاجر ازدواجش کَ.هاجر ایی پیرِش دُنیاش باهارد و ابرام اسمِشِش اسماعیل نا. ولی سارای بِ هاجَر حَسودیش شَکَ. وَقتی کُ اسماعیل سیزده سالِش بُبُ، خدا یَقَرطِ بی هادِ ابرام دَمِش بُدا.

خدا بَشوات :«مَ خدای قادِرِ مُطلَقُم و هادِ تو قُراری کوموم بَس.» نُ وَقتی ابرام سَرِش بِ بارگاهِ خدا فروش بَ. خدا دوبارَ ابرامِش بُوات: «تو بُبایِ طایفِگَل زیادی کیمیم بُدِ. مَ سرزمین کَنعان به اسمٌ ارث دِ تو وُ نَسل تو کیمیم دا و هَنی جی خدای نُمین کیمیم بُ. تو جی اِیگا پاکِ پیرِگَلِ خانوادَت، خِتنَشون کِرِ.»

جَنِت سارای، پیره ای اَتّاره کُ وَچِه یِ وعده دادَ کیم بُ. اسمِش اسحاق نَ. مَ هادِ نُ قُرار کیمیم بَس و نُ دِ ایی طایفه خیلی گُردی بار اتّارُم. از اسماعیل جی ایی قوم گُردی کیمیم ساخت، ولی قُرارِ مَ هادِ اسحاق کیم بُ.» بَدِش خدا اسمِ ابرام را بِ ابراهیم، یَنی بُبای طایفهِ گَلِ زیاد تَغییرٌش دا. و خدا اسمِ سارای جی به سارِش تغییرِش دا کُ به مَعنیه « شاهزادَ» هَ.

نُ رووَ ابراهیم پاکِ پیرِگَلِ طایفه ی خوش خَتنَش کَ. بَدِ تَقریبا یَ سال، وقتی کُ ابراهیم صد سال و سارای نود سالشون بُ، ساره ایی پیرِش دُنیاش باهارد. همون طَوری کُ خدا شَگا٫نُمین اسمِش اسحاقِشون نا.

وَقتی کُ اسحاق مِردِیِ جِوونی گِردا، خدا ایمانِ ابراهیمِش آزمایشِش کَ و بَشوا: «فقط پیرِت اسحاق مَرا قُربونیش کَ». ابراهیم یَقَرطِ بی جی خداش اطلاعتِش کَ و آمادَ گِردا تا پیرِش قُربونیش کِرِ.

نُ وَقتی کُ اسحاق و ابراهیم سَمتِ قربونگاه اَشُدِندَ، اسحاق بَشپُرسا :«بُبا، چوو قربونی را آمادَ هَ، ولی وَرَ کیا دِ هَ؟» ابراهیم نُش جواب داد :«پیرُم، خدا وَرِیِ قربونی جی بیمون را کیمی اتّاره.»

وَقتی کُ بِرَسادِندَ ب قربونگاه، ابراهیم دستونه اسحاقِش هادِ طُناب دَرِش بَست و نُش قربونگاه دِ زِمینِش نا. ابراهیم شَگا پیرِش قُربونیش کِرِ کُ خدا بَشوا :«دَس گوشتا! دِ پیرَ آسیب نُبُغا! هَ اَی زوونُم کُ ترسِ مَد دل داره، چرا کُ ایی دونِ پیرِت دِ مَ دِریغِت نِکَ.»

ابراهیم نینِ نزدیکی دِ، ایی قوچِش بِدی کُ بین بوتِگَل دِ گیرِ کَردِ بُ. خدا نُ قوچَش را یاغا اسحاق قربونی را آمادَش زِمین نادِ بُ. ابراهیم هادِ خوشحالی نُ قوچَش بِ عُنوان قربونی دِ خدا تَقدیمِ کَ.

بَدِش خدا ب ابراهیمِش بُوا: «نِ خاطِر را کُ تو حاظِر بُدِ تا پاکِ چی خود را، حتی ایی غُنجِ وَچَت را دِ مَ بَخشِ، مَجی دِ تُ قَول اَدُم تو برکت دِی دُم . نَسل تو بیشِ ستارِگَلِ آسمون کیمی گِردا. نِ خاطِر کُ مَد اطاعتِت کَ، پاکِ خونوادِگَلِ دیم زِمیناز طریق خونوادِ تو بَرکَت کیمیم دا.»