۴- قَول قُرارِ خدا هادِ ابراهیم

خیلی سال کُ از طوفانِ نوح بِوِدَشت، تعدادِ آدِمونِ دیم زِمین خیلی گِردا. نُمین دوبارَ بِ خدا وُ خوشُن گناه شُ اَکَ و چون پاکجَشون هُمزِبون بُدِندَ، یاغا نِ کُ از خدا فَرمون بِبِرِندَ و پَخش آبِندَ وُ زمینِش پُر کِرِندَ، پاکجَ ایی گُلِ دِ جَم بُبُدِندَ وُ ایی شهری خُشُن را بَشُنسات.

نُمین آدمونه خیلی بُخلی و تَکَبُّری بُدِندَ و نَشُ اَگا نُزِینی کُ خدا اَواجِ زِندِگی کِرِندَ و حَتی ایی بُرجی بَشُنسات کُ سَر بِ فَلَک شَکِشا. خدا بَش دی اِگِ نُمین بِ نِ کارِ وَدِشون اِدامَ بِدِندَ، بَدِش کُلی کارِ زِشت جی بَکِرِندَ.

نِزِینی بُبُ کُ خدا زُبونِ نُمینِش بِ زُبونونِ جورِواجوری بَرشارد و نُمینِش پاک گُل بِ گُلِیِ دنیاش دِ بِپَراکَنا. شَهری کُ آدِموون بُنیادِش زِمین شُن نادِ بُ، اسمِش بابُل شُن نا، که مَنیش آشُفتَ هَ.

خدا بَدِ چَند صد سال هادِ مِردِ ایی ب اسمِ اَبرام دَمِش بُدا. خدا ب نُماش بُوات: «سرزمین و کیهِ اجدادی دُن بَرش‌ و سرزمینی بِشَ کُ مَ تو نینِ دِ هدایت کُمون کَ. مَ تُم روزی و بَرکَت کوموندا و تو دِ ایی قَومِ گُردی بَساجُم. مَ نومِ تو گُرد بَکِرُم .نُمین کُ بَرکَت شُن تُ دا، مَجی بَرکَت شُن اَدُم. و نُمین کُ تُشُن لَعنت کَ، مَجی لَعنت شُن اَکِرُم. پاکِ خونوادِگَلِ دیم زِمین خاطِرِ تو بَرکَت بَینِندَ.»

اَبرام جی به خدا فَرمونِش بَ. نُ جَنِش سارای، کَنیزونشون و پاکِ داراییش شارگیَ و ریبِ سَرزَمینه کَنعان کُ خدا دِ نُش نُشون دادِ بُ، بُشو.

وَقتی کُ اَبرام بَمَ روو کَنعان، خدا بَشوات: «دَور و وَرِ خود اِسسِّوا بِکَ. پاکِ نِ سَرزَمینون کُ اَی نِ، دِ تُ و وَچِگَلِد کومون بَخشا.» نُ وَقتی اَبرام نُ سَرزَمینَ د سُکناش کَ.

نینِ دِ ایی مِردَ بُ ب اسمِ ملکصدیق کُ روحانی خدا بُ. ابرام نُش آخرِ ایی جِنگونِش بَش دی. ملکصدیق، ابرام روزیش شادا و بَشوا: «خدای بزرگ کُ صاحِبِ پاکِ آسمون و زِمینَ، ابرام بَرکَت شِید.ِ» نُ وَقتی ابرام یک دهمِ غنایِمِ جَنگیش دِ ملکیصدیقِش بَخشا.

سالها بِوِدَشت، ولی ابرام و سارای هَنی وچَ دار نبُدِ بُدِندَ. خدا هادِ ابرام دَمِش بُدا و یٕقَرطِ بی وعدَ نُمینِشون دا کُ ایی پیرَ شو ی اَبَخشِ و از نَسلِش خیلی وَچَ وُجود کیمی اَمَ کُ عینِ ستارِگَل آسمون زیاد کیمی اَبِندَ. خدا ابرامِش آدَمِ عادلی حسابِش کَ چون کُ قَولِ خداش، باوَرِش بِکَردِ بُ.

نُ وَقتی خدا هادِ اَبرام قَولی دَرِش بَست. قول و قُرار یَنی ایی چیَ کُ، دوطِرَف مُتِعَهِداَبِندَ کُ ایی گا ایی کاری هُم را بِکِرِندَ. وَلی اَبرام را، خدا ایی وَقتی هادِ نُ قول و قُرارِش زِمین نا کُ اَبرام خووِ عمیقی دِ بُ. ولی نِزِینی جی اَبرام صُدا خداش اَشَشنُفت. خدا بَشوات: «مَ از خود دِ ایی پیرَ دِ تو کوموم بَخشا و سَرزمین کنعانِش دِ قَوم تو کیمیم دا.» ولی اَبرام هَنی پیرِش نِدَ.