2. पापो संसारंङ अपि।
आदम ए दोऊ मेच़ा सल्ठे बगीचांङ राजी- खुशी बंङज़ि लेकी तोइकू। दि बगीचा परमेश्वरे दोकुतु थल्ज़ि बनाकते। दोकु बिचांङ अच़िला खमज़े लेच़ि मतोई, तांला दोकुई शेद मचेंच़ि तोई, छेई कुचे धोपेल संसारंङ पाप मतोई। दोकु हमेशा बगीचांङ जोच़ा तोइकु, परमेश्वरंग गप्पा लज़ा तोइकू।
पर दु बगीचंग इच़ा ओमड्रा तोइ दु मास्स चलाक तोई। दोई दु मेच़मिबि रुक्ति, “केकुतिंग परमेश्वरै हेल्ले दु बगीचौ आऊँ ल बुटो फल ज़ेईरिंग मना लत्तेआ?”
दु मेच़मी ज़बाब रड़िं, “परमेश्वरै कुत्ते कि रुठे ए माज़ी ज्ञानौ बुठबि केचे उई आँऊ ल बुठौ फल ज़ेई तरपोशी। परमेश्वरे ङेकुतांग कुत्ते कि अगर केकुई दु बुठो फल ज़रिशी या पच्छ ल रणिशी सेत, केकू सी योशी।”
दु ओमड्रे मेच़मीबि जवाब रंड़ी, “दी हफसि शू! केकू मसियोशी। परमेश्वरबि एनबी पता तो कि अपेल ए केकूई दु फल ज़ोशी,केकू परमेश्वरौ बराबर शूचि योशी दांङ केकूतिंग रुठे ए माज़ीऊ समझ अच़ा अपतो।”
दु मेच़मी खणीं कि दु बुटो फल ज़ेईरिंग स्वादिष्ट ए खन्ड्रिरिंग रूठे तोई। दु मेच़मी ल समझदार बणेक्पिमि तरे, दांङ दोई दु फल टोके ज़ेए च़रती। दोइ एनो गक्साबि ला आंऊ दु दोरांग साथे तोई दोबि दु फल रणीं दांग दोई ला ज़ेए च़रति।
धोपेल ए, दोकुतु टीरा अलसा इलि, दांङ धल्ले दोकुतिंग ङेसरी कि दोकु नांङटे तोतोकू। दोकुई लब्त्ते ठ्रोक्कन ले पेन्जे दोऊ खाम्ज़े बनाकि एनकु फुक कपट्रिमि कोशिश लरिकु।
दाङ गांग्मी ए दोऊ मेच़े बगीचांग परमेश्वरो जोईमि सग्ग थज़िकु। दोकु झुल्ला परमेश्वरांग ब्याके इलिकू। दांङ परमेश्वरे गांग्मिबि हाग रणीं, “क आँर तोतोन?” आदमै जवाब रन्दौ, “गे बगीचंग जौतर केनो चाला थश्तेग, दांङ गे वैए इन्देग, छेई कुचे गे नंग्टे तोइग। दिऊ थल्ज़ि गे ब्याके इन्देग।”
दाङ परमेश्वरै रुकतो, “कनिंग आच़ि कन्जतो कि क नंग्टे तोतोन? केकुई चि दु फल ज़त्तेशिया आंऊ दोबि ज़ेईमि थल्ज़ि गे कनिंग मना लत्तेग?” गंग्मी जवाब रन्दो, “केई गिबि आऊं मेच़मि रांशि तत्तन दोईए गिबि दु फल ज़ेईरिंग रन्दे।” दाङ परमेश्वरे मेच़मिबि रुक्ति, “केई दी चि लरिना?” दाङ मेचमी कुत्तौ, “ओमड्रे गिबि ठगेकतो।”
परमेश्वरे ओमड्राबि कुड़ी, “क शापित शुना! क केनो खौगटु बले जोओन आई शौ यग्पोन। क ए दि मेच़मी केंगुतु बिचांग रौष लोशी, कनु ए दोऊ कटुच़ि ल एनतु बिचांग रोश लोरे। मेच़मीउ वंशज़ि कनु पुन्ज़ा ज़िरेकपोरे, दांङ केई दोतु थूरि च़िकपोन।”
दाङ परमेश्वरे मेच़मिबि कुड़ी, “गे कनु लिक्पि मास्स बारदो च़टे लोगा। केई केनो गाक्सो लालसा लोन, दांग दोई कनु टोख्ठे राज लोतो।”
परमेश्वरे गांग्मिरंग कुड़ी, “केई ग्यु गप्पा ममनेकि केनो मेच़ो रेड्रिना। दिऊ थल्ज़ि धरति शापित शुचा, कनिंग अन्न उगाच़िम थल्ज़ि मस्स बरदौ लज़ि लेपोतो। द क सी योन, कनु फुक शौराङ च्वासा योतो।” दु गंग्मि ऐनो मेच़ौ मिन हव्वा केरि, छोऊ मतलब शू “जीवन रन्ड्राड़”, छेई कुचे दु बत्ते जाततू “या” शोतो। दांग परमेश्वरे आदम ए हव्वाबि जानवरो खलो बनेकि खमज़े पहनाति।
दांङ परमेश्वरै कुत्तो, “दा रुठे माज़ी बत्ते ङेबे मीरे हेन्दंग चिके इन्दौरे, दोऊ थल्ज़ि दा दु मितिंग जीवनो बुठो फल ज़ेई रन्ड्रि जुंशी मशू। ध्यांह शुबि मेस कि दु फल ज़ेए दोरे हमेशो थल्ज़ि शिंङि केशा योरे।” दौउ थलज़ी आदम ए हव्वाबि परमेश्वरै बगीचंगज़ी हुन्जे च़रचतो। परमेश्वरै दु बगीचो तोंखा इबिमि पितांगरिंग शक्तिशाली स्वर्गो दूततिंग पेहरा रनड्रिरिंग केचि केतु ताकि अच़िला दु जीवनो बुठो फल ज़ेई मरथुरे।
बाइबलो किताबंज़ी लेपसी कहानी उत्पत्ति अध्याय - 3
खुले लाइसेंस (CC BY-SA 4.0) के अंतर्गत उपयोग करने, बदलने और साझा करने के लिए निःशुल्क।