3. बाढ़

लगीत वेळ को बादमा, संसार मा लगीत लोक रहत होता. वय लगीत दृष्ट अन् उपद्रवी भय गया होतो. यो एवढा खराब होतो कि परमेश्वर न एक मोठी बाढ न यो पुरो संसार ला करबोको निर्णय लेईस.

पण परमेश्वर नूह पासलक प्रसन्न होतो. वो दृष्ट माणूसमानको बीच मा रयने वालो एक धर्मी माणूस होतो. परमेश्वर न नूह ला सांगीस कि ओ एक विशाल बाढ ला आन्नार हा, योच कारण न ओन नूह ला एक मोठी नाव बनाबला लगाईस.

परमेश्वर न नूह ला लगभग १४० मीटर लंबी, २३ मीटर चौड़ी अन् १३.५ मीटर ऊची नाव बनाबला बलीस. नूह ला ओला काडी न बनाबोको होतो अन् ओकोमा तीन तल, लगीत सारी खोली एक छत अन् एक खिडकी बनाबोको होती. वो नाव नूह ओको परिवार अन् भूमी बऱ्या के हरप्रकार का जनावर ला ओन बाढ लक बचायकना ठेवन.

नूह न परमेश्वर कि गोष्ट मानीस. ओन अजून ओका पोऱ्यामान वसाच नाव बनाईस जसी परमेश्वर न सांगीस होती. कारण वा नाव लगीत साल लाग्या. नूह न लोकमान ला आवणारी बाढ को बाऱ्यामा चेतावणी देईस अन् उनला परमेश्वर कुद्या जाबला लगाईस, पण तूनन ओको बऱ्या विश्वास नई करीस.

परमेश्वर न नूह अन् ओको परिवार ला आपलो साठी अन् जनावरो को साठी पर्याप्त भोजन तयार कराबला लगाईस. जब सर्वो तयार होतो, त परमेश्वर न नूह ला बलीस कि यो वेळ ओको ओकी बायको को ओको तीन पोऱ्या का अन् ओकी बायकोमान का पूर्ण मिलायके आठ लोकला नाव बऱ्या जाबको होतो.

परमेश्वर न हर जनावर अन् हर पक्षी लक नर मादा ला नूह पास पठाईस, ताकी वय नाव मा जाय सके अन् बाढ को वेळ मा सुरक्षित रहन. परमेश्वर न असीच हर प्रकार का जनावर को संग सात नर अन् सात मादाला भेजीस जेकोन बल चढाव साठी उपयोगमा लेय सके. जब सर्वा नाव मा चली गया, तब खुद परमेश्वरन नावको दरवाजा बंद करीस.

तब बरसात आवन चालू भयो अन् बरसात होत गई, होत गई. बिना थांबे चालीसदिवस अन् चालीस रात लक बरसात होत गई. सर्वो संसार कि हर एक वस्तू येकोतक कि उंचो से उंचो पर्वत भी पाणी मा डूब गया.

सूखी भूमि बऱ्या रयने वाला हर एक वस्तू मर गयी. वय लोग अन् जनावर ला सोडकेन जो नाव मा होता. वा नाव पाणी मा तयरत होती अन् नाव को अंदर कि हर एक चीज ला डूबनो पासलक सुरक्षित ठेईस.

बरसात थांबो को बाद, पाच महिना पर्यत वा नाव पाणी मा तयरत होती अन् ओ वेळ मा पाणी कमी होत होता. तब एक दिवस वा नाव एक पर्वत कि चोटी बऱ्या थांब गई. पण संसार आब पण पाणीन झाके होतो. तीन महिना को बाद पर्वत कि चोटी दिसवला लागी.

मंग दिवस को बाद मा नूह न एक कावळाला यो देखवसाठी भायर पठाईस, कि काय पाणी सुख गया हा. ओ कावळा सुखी जमिनला ढूंडबसाठी अजावजा उडत होता, पण ओला अशी कोणतीच जागा नही भेटी.

मंग बादमा नूह न एक कबुतरला भायर पठाईस, पण ओला बी सुखी जमीन नही भेटी. वोकोसाठी वो नुह्पास वापस आयो. एक हप्ता को बाद ओन एक कबुतरीला आजून पठाईस अन् वो आपलो चोचमा जैतून कि एक फांदी लैकेना वापस आय गयी. पाणी कमी होत होता अन् झाड अजून उगत होता.

नूह न एक हप्ता को बाद पण वाट देखीस अन् तिसरांदा वा कबुतरी ला भायर पठाईस. यंदा ओला थांबोको ठिकाण भेट गयो अन् वा वापस नई गयी. पाणी सुखत होता.

दुय महिना बाद परमेश्वर न नूह से बलीस, आब तू अन् तोरा परिवार अन् सर्वा जनावर नाव लक निकाललेना आओ. लगीत सारो संतान अन् नाती-परनाती अत्पन्नकरो अन् पृथ्वी बऱ्या भर जाओ. आखिर नूह अन् ओको परीवार्णाव लक भायर निकलेना आयो.

नूह नाव के भायर आबो को बाद ओन एक वेडी बनाईस. अन् बली को साठी वापरो जाणारा हर एक प्रकार का जनावर लक काई कि बली चढाईस. परमेश्वर वा बली न प्रसन्न भयो, अन् नूह अन् ओको परिवार ला आशिष दिस.

परमेश्वर न बलीस, “मी प्रतिज्ञा करतून कि माणूस को यकोन जो वाईट काम होतो ओको कारण न मी मंग कधी भूमी ला श्राप नई दून. या बाढ को यकोन संसार ला नष्ट नई करून. हालाकी माणूस आपलो बचपन पासालकच पापी हा.

मंग परमेश्वरन आपली वाचा कि चिन्ह को रूप मा पहिलो मेघधनुष ला बनाईस. जब कधीपण आकाशमा मेघधनुष दिसन त परमेश्वराला ओ स्मरण करण कि ओन कोनसी प्रतिज्ञा करीस होती अन् वसच ओका लोकमान भी स्मरण करन.